Wijnerman grijpt opnieuw naar aangifte: poging om kritiek op staatsschulddossier te smoren

De nieuwe aangifte van Adelien Wijnerman tegen activiste Maisha Neus en Judy Danning roept ernstige vragen op over de ruimte voor kritiek in Suriname. Volgens Key News is bevestigd dat Wijnerman aangifte heeft gedaan wegens smaad en laster. De zaak houdt verband met haar vroegere functie als administrateur-generaal bij het Bureau voor de Staatsschuld, niet met haar huidige ministerschap.

Juist dat maakt de kwestie politiek gevoelig. Het gaat namelijk niet om een gewone privéruzie, maar om kritiek op een publiek dossier dat Suriname jarenlang heeft beziggehouden: de staatsschuld. Wie jarenlang een topfunctie bekleedt in zo’n gevoelig staatsorgaan, moet begrijpen dat het maatschappelijk debat daarover hard en ongemakkelijk kan zijn.

Opvallend is bovendien dat Wijnerman eerder al tegenover Neus stond in een civiele zaak rond uitlatingen over de staatsschuld. In dat kort geding wees de rechter de vorderingen tegen Neus af.

De kantonrechter oordeelde toen dat de uitlatingen, hoe scherp ook, moesten worden gezien binnen het publieke debat over de staatsschuld en dat het algemeen belang zwaar woog.

Tegen die achtergrond oogt de nieuwe aangifte als een volgende poging om kritische stemmen juridisch onder druk te zetten. Zeker nu Judy Danning op 31 mei vooral een politieke waarschuwing richtte aan president Jennifer Simons om te waken voor mensen om haar heen die het vertrouwen van het volk kunnen schaden.

Natuurlijk heeft ook Wijnerman recht op bescherming van haar goede naam. Maar publieke functionarissen en voormalige topfunctionarissen mogen niet verwachten dat zij gevrijwaard blijven van scherpe kritiek, zeker niet wanneer het gaat om kwesties die de staatsfinanciën en het vertrouwen van burgers raken.

De vraag is daarom niet alleen of Wijnerman zich beledigd voelt. De vraag is of het strafrecht

moet worden ingezet tegen burgers en activisten die kritiek leveren op personen met een verleden in gevoelige staatsdossiers. Als elke harde politieke opmerking eindigt in een aangifte wegens smaad en laster, wordt het publieke debat niet beschermd, maar geïntimideerd.

Deze zaak gaat dus verder dan Neus, Danning of Wijnerman. Zij raakt aan een principiële kwestie: mag de samenleving kritisch blijven kijken naar mensen die invloed hadden op de financiële koers van het land, of wordt kritiek voortaan beantwoord met politie en justitie?