‘VHP laat zich niet dicteren – Silos slaat de plank mis’

[INGEZONDEN] – De recente uitspraak van Jennifer van Dijk-Silos in Bakana Tori, dat met het overlijden van VHP-voorzitter Chan Santokhi de barrières voor samenwerking tussen NDP en VHP zouden zijn verdwenen, is niet alleen ongepast, maar ook politiek opportunistisch en respectloos. Het getuigt van politieke opportuniteit en misplaatste arrogantie.

Laat er geen misverstand over bestaan: de VHP bepaalt zelf haar koers. Niet buitenstaanders, niet politieke randfiguren, en zeker niet iemand wiens eigen bestuurlijke staat van dienst zwaar ter discussie heeft gestaan.

Haar periode als minister van Justitie en Politie onder Desi Bouterse, eindigde niet zonder reden voortijdig toen zij werd ontslagen door het staatshoofd. Dat verleden legt een zware hypotheek op haar geloofwaardigheid vandaag. Dat zij zich nu geroepen voelt om zich te mengen in de strategische keuzes van een andere partij, roept fundamentele vragen op. Met welk mandaat? Voor wie spreekt zij? En welk belang dient zij werkelijk?

Als jurist zou

zij professionaliteit en terughoudendheid moeten tonen. In plaats daarvan gedraagt zij zich als een ongeleid projectiel, zonder richting, zonder verantwoordelijkheid. In plaats van zich te profileren via de VHP, zou zij zich beter richten op haar eigen initiatief, Passie voor Suriname, een platform dat tot op heden nauwelijks politieke relevantie of maatschappelijk draagvlak heeft weten te genereren.

Dus Jennifer Silos, las á pasi. Kritiek leveren is eenvoudig, vertrouwen opbouwen is de ware toets van leiderschap, en dat ontbreekt bij Jennifer van Dijk-Silos.

De VHP beschikt over volwassen structuren en helder leiderschap. Speculeren over de opvolging van Chan Santokhi is niet alleen prematuur, maar ronduit destabiliserend. Dergelijke uitspraken van Silos voeden verdeeldheid en ondermijnen het vertrouwen in het politieke proces. Bovendien is het zorgwekkend dat dezelfde persoon zich in het verleden schuldig heeft gemaakt aan uitspraken met een etnische ondertoon. In een samenleving als de onze, gebouwd op diversiteit en een fragiele balans,

is dat niet slechts onverstandig, maar ook onverantwoord.

Suriname staat voor grote uitdagingen: economisch herstel, sociale cohesie en institutionele versterking. Wat het land nu nodig heeft, zijn leiders die verbinden, bouwen en verantwoordelijkheid nemen. Dat was de kracht van Chan Santokhi.

De realiteit is simpel: wanneer men het heeft over ‘de grootste zoon van Suriname’, hoeft men alleen te kijken naar het indrukwekkende parcours van Chan Santokhi. Hij bekleedde het hoogste ambt van het land en diende Suriname op meerdere cruciale posities. Dat zijn geen meningen, maar feiten.

Daartegenover staat een pijnlijk contrast. Wie het eigen bestuurlijke parcours niet eens volledig heeft kunnen afmaken, mist elke geloofwaardigheid om anderen de maat te nemen. Toen het Hof van Justitie van Suriname het vertrouwen in haar opzegde en sprak van een ‘onmogelijkheid tot communicatie en samenwerking’, was dat geen detail, maar een vernietigend oordeel.

De boodschap is helder: respecteer grenzen, ken uw plaats en laat de

VHP haar eigen koers bepalen. Suriname heeft behoefte aan stabiliteit en leiderschap, niet aan stemmen die olie op het vuur gooien voor eigen zichtbaarheid. De nalatenschap van Chan Santokhi leeft voort, niet in woorden alleen, maar in daden, in principes en in de strijd voor rechtvaardigheid, eenheid en vooruitgang.

Idris Naipal