VENEZUELA NA VAL CARACAS: HET NIEUWE VIETNAM?

OPINIE

In de nasleep van de Amerikaanse overname van Caracas waarschuwen militaire analisten en historici voor een scenario dat Washington decennia geleden hoopte te hebben begraven: een “tweede Vietnam” in de jungle en steden van Zuid-Amerika. Hoewel de initiële militaire operatie om Nicolás Maduro gevangen te nemen door president Trump als een technisch succes werd gepresenteerd, wijst onderzoeksjournalistiek naar de onderliggende structuren van een dreigende, langdurige uitputtingsoorlog.

De vergelijking met Zuidoost-Azië is niet louter retorisch; ze stoelt op de aanwezigheid van een ideologisch gedreven bevolking die gedurende dertig jaar “chavismo” is getraind in asymmetrische oorlogsvoering en civiele defensie.

Onderzoeksjournalist Daniel Shaw en diverse Latijns-Amerikaanse experts benadrukken dat de militaire superioriteit van de VS — de zogenaamde “Goliath” — zich op termijn stuk kan lopen op de “David” van het Venezolaanse territoriale verzet. Waar de VS rekenen op een snelle transitie onder een voorlopig bestuur, negeren zij de tienduizenden paramilitaire eenheden, de colectivos,

en de nationale militie die getraind zijn om te opereren vanuit een gedecentraliseerde commandostructuur zodra de centrale leiding wegvalt. Dit creëert een voedingsbodem voor guerrillaoorlogsvoering die, net als in de jaren zestig in Vietnam, de bezettingsmacht kan dwingen tot een permanente en kostbare aanwezigheid in vijandig gebied.

De parallellen met het Vietnam-tijdperk worden versterkt door de geopolitieke isolatie van de actie. Terwijl de VS de “Donroe-doctrine” aanvoeren om hun achtertuin te zuiveren van invloeden uit China en Rusland, waarschuwen critici dat een gewelddadige bezetting juist de regionale weerstand tegen het Amerikaanse imperialisme radicaliseert. De geschiedenis leert dat technologische dominantie en “overwhelming force” zelden standhouden tegen een bevolking die een buitenlandse mogendheid als een koloniale bezetter ziet. De vraag voor Washington is dan ook niet of de overwinning in Caracas compleet is, maar hoe zij een moeras van jarenlange opstanden en economische sabotage in de olierijke binnenlanden denken te voorkomen.

De analyse van

de Venezolaanse defensiestructuur onthult dat de grootste uitdaging voor de Amerikaanse bezettingsmacht niet ligt bij het reguliere leger, maar bij de Milicia Nacional Bolivariana, een burgermilitie die naar schatting uit miljoenen getrainde burgers bestaat.

Deze eenheden zijn specifiek opgericht en bewapend om te functioneren als een “vijfde colonne” in het geval van een buitenlandse invasie, waarbij zij gebruikmaken van hun gedetailleerde kennis van het lokale terrein en stedelijke infrastructuur voor sabotage en hinderlagen. Onderzoeksjournalisten wijzen erop dat deze structuur vrijwel identiek is aan de strategie van “volksoorlog” die de Vietcong hanteerde: een onzichtbare vijand die overdag opgaat in de burgerbevolking en ‘s nachts de logistieke lijnen van de bezetter aanvalt.

De aanwezigheid van deze milities in de strategisch vitale olievelden van het Orinoco-bekken betekent dat de VS waarschijnlijk te maken krijgen met een constante stroom van aanslagen op pijpleidingen en boorplatforms, waardoor de economische winst waar president Trump op rekent, kan

verdampen door de enorme kosten van beveiliging. Wanneer deze binnenlandse weerstand wordt gecombineerd met de tactische expertise van overgebleven speciale eenheden van de reguliere strijdkrachten, ontstaat er een hybride oorlogsvoering die de Amerikaanse troepen dwingt tot een defensieve houding in een vijandige omgeving. In deze context is de gevangenname van Maduro slechts de proloog van een conflict waarbij de echte strijd zich verplaatst van de paleizen naar de barrios en de jungle, waar de geschiedenis van Vietnam zich in een Latijns-Amerikaans decor kan herhalen.

UNITEDNEWS | REGIO