VENEZOLANEN OP DE VLUCHT VOOR HONGERSNOOD

De migratiecrisis aan de Venezolaanse grens met Brazilie resulteert in het op straat slapen. Elke avond begint het zo in Pacaraima, een Braziliaanse grensstad waar Venezolanen binnen komen. De crisis aan de grens met Venezuela is uit de hand gelopen en de routine van lijden is het nieuwe normaal.

Dagelijks maken gemiddeld 544 Venezolanen een tussenstop voor de “wederopbouw” van hun leven. De Braziliaanse regering en de VN hebben een verhuis en opvangstructuur voor de migranten gecreëerd. Maar de dagelijkse instroom van cluchtelingen varieert tussen de 300 en 400 mensen. Normaliter  krijgen Venezolanen pas steun Pacaraima te verlaten, nadat ze de Braziliaanse documentatie in de hand hebben, wat twee weken duurt. Als de vereiste documenten nog niet klaar zijn, zwerven Venezolanen door Pacaraima met alles wat ze hebben: koffers en het vertrouwen in de toekomst.

Om ze niet op straat te slapen, werden onderkomens gecreëerd in de ruimte voor de kazerne. Bij

de beslissing wie er vrij mag slapen,, krijgen vrouwen en kinderen voorrang. Wachtrijen van Venezolaanse vluchtelingen in Pacaraima tonen een beeld van ontbering en lijden. Volwassenen zijn zich bewust van de betreurenswaardige situatie en gooien het op kinderonschuld om het lijden van hen te omzeilen. Tot dusver zijn 64.000 Venezolanen naar Brazilië gekomen voor een baan, een onbeduidend aantal, gezien de omvang van de behoefte: 650.000 immigranten zijn Brazilië als binnengedrongen. “Venezolanen komen hier om niet van de honger om te komen. Het goede komt en ook het slechte. Wat er gebeurt, is dat de Venezolaanse regering de gevangenissen heeft geopend. Het is om te voorkomen dat het volk in opstand komt.”