Rusland predikt discriminatie in Nederland, maar zwijgt in Suriname

Weer een buitenlandse reis waarvoor de Surinaamse belastingbetaler moet opdraaien. Ditmaal staat de vicepresident in Nederland, ons voormalige moederland, op een internationaal podium te spreken over discriminatie. Maar de vraag is: waar was diezelfde strijdbaarheid om zich over dit onderwerp uit te spreken in het land waar hij zelf beleid moet voeren?

Oom Rusje verklaarde in een interview dat hij erbij moest zijn omdat UNESCO dit evenement naar een hoger niveau wil tillen. De vraag die dan meteen opkomt, is: wat hebben Suriname en Rusland op dit gebied gepresteerd om als gezicht van deze strijd te mogen optreden? De belastingbetaler wil antwoord.

Als vicepresident, partijleider en coalitiepartner draagt hij medeverantwoordelijkheid voor het beleid in eigen land. Toch is het voor mij als burger onduidelijk welk concreet beleid deze regering voert om discriminatie in Suriname te bestrijden. Mooie woorden in het buitenland zijn gemakkelijk uitgesproken, maar wat gebeurt er thuis?

Dat

Surinamers ondanks hun verschillen vreedzaam samenleven, is niet uitsluitend de verdienste van een regering. Het is vooral te danken aan de onderlinge verbondenheid, verdraagzaamheid en liefde tussen onze bevolkingsgroepen. Dat betekent echter niet dat discriminatie hier niet bestaat. Ook in Suriname zijn er vormen van discriminatie die aandacht en daadkrachtig beleid vereisen.

Mijn boodschap aan de vicepresident is daarom duidelijk: “De heer Rusland, set yu oso fosi, dan yu go bigin na tra sma oso!” Begin thuis voordat u anderen de les leest.

Het doet denken aan een vader die buitenshuis anderen vertelt hoe zij hun kinderen moeten opvoeden, terwijl hij zijn eigen gezin verwaarloost. In het Sranan zouden we dat fisti prodo noemen.

Enkele weken geleden zagen we ook hoe trots zijn bezoek aan de Emmy Bertholdschool F.O. op Curaçao werd gepresenteerd als onderdeel van een buitenlands bezoek aan het kleine eiland Curaçao, dat deel uitmaakt van het Koninkrijk

der Nederlanden.

Nu volgt opnieuw een buitenlandse reis met een boodschap die juist in eigen land dringend aandacht verdient. Hoewel ik de oppositie laf vind in haar toneelopvoering, kan ik wel begrijpen waarom zij vragen stelt over de reis van oom Rusje naar Nederland.

Dienstreizen lijken in Suriname te worden gebruikt als gratis vakanties voor regeringslieden. Bij terugkeer wordt er geen enkele verantwoording afgelegd. Dat is kennelijk ons beleid van jarenlang in Suriname.

Maar was het noodzakelijk dat de vicepresident hiervoor persoonlijk naar Nederland afreisde? En welke concrete resultaten levert dit Suriname op?

Suriname heeft geen behoefte aan internationale showpolitiek, maar aan leiderschap dat thuis begint. Stop met het verspillen van belastinggeld aan reizen waarvan het nut voor de samenleving onvoldoende duidelijk is. Wie internationaal het voortouw wil nemen, moet nationaal het goede voorbeeld geven.

Robert Cairo[email protected]