Dit is een sammenvating van het VES artikel: Over de toekomstige arbeidsvraag | De impact van de oliesector
Terwijl de recente olievondsten de belofte van ongekende economische groei met zich meebrengen, staat Suriname op een cruciaal keerpunt. De komst van de olie-industrie brengt niet alleen kansen, maar legt ook diepgewortelde structurele problemen bloot. Een coherente analyse van het huidige landschap onthult een paradox: ondanks een aanzienlijk werkloosheidscijfer heerst er een nijpend tekort aan gekwalificeerde arbeidskrachten. Tegelijkertijd zet een toenemende migratiestroom de toch al overbelaste infrastructuur zwaar onder druk.
De economische expansie dreigt te vervallen in de zogenaamde ‘Dutch disease’ of Nederlandse ziekte,
waarbij de opkomst van één dominante sector, in dit geval de olie-industrie, leidt tot de verwaarlozing van andere economische pijlers. Dit roept de vraag op in hoeverre de verwachte groei de rest van de Surinaamse economie ten goede zal komen. In een land waar de arbeidsmarkt al kampt met een fundamentele ‘kwalitatieve discrepantie’—waarbij er voldoende mensen zijn, maar niet de juiste vaardigheden—wordt de uitdaging alleen maar groter. Volgens gegevens van het International Labour Office (ILO) bedroeg de beroepsbevolking in 2021 zo’n 230.000 mensen, waarvan 13.700 werkloos. Het aanwezige arbeidspotentieel beschikt echter vaak niet over de benodigde technische en beroepsvaardigheden om
in de groeiende sectoren te werken. De noodzaak tot massale investeringen in beroepsonderwijs en technische opleidingen is urgenter dan ooit.
Migratie en de druk op sociale infrastructuur
De dynamische arbeidsmarkt is onlosmakelijk verbonden met migratie. Historisch gezien heeft Suriname te maken gehad met golven van immigranten, van Guyanezen tot de recentere toestroom van Chinezen. Deze nieuwe groepen dragen bij aan de economie, maar hun integratie verloopt met grote moeite. De bestaande sociale infrastructuur, waaronder huisvesting, gezondheidszorg, onderwijs en transport, is onvoldoende toegerust om de toegenomen bevolkingsdruk te weerstaan.
De huisvestingscrisis in Paramaribo is een prominent voorbeeld van deze problematiek. De oncontroleerbare bevolkingsgroei in de hoofdstad legt een enorme druk op de beschikbare woonruimte. Er is een dringende behoefte aan de ontwikkeling van nieuwe woonwijken en een herziening van het beleid om een veilige en leefbare omgeving voor alle bewoners te garanderen. Het ‘Chinese model’ van flexibele arbeidskracht, zoals besproken in het rapport, mag dan wel pragmatisch zijn voor de exploitatie van de arbeidsmarkt, het benadrukt ook het gebrek aan regulering en de kwetsbaarheid van werknemers.
De Weg Vooruit: Samenwerking en Duurzame Groei
Het pad naar duurzame vooruitgang vereist meer dan alleen economische groei. Het vraagt om een gecoördineerde aanpak die alle sectoren omvat. Volgens experts kan de volledige implementatie van de olie-expansie alleen tot betere maatschappelijke uitkomsten leiden als er een sterke samenwerking is tussen beleidsmakers, de private sector en internationale partners. De focus moet liggen op het benutten van de ‘multiplicator effecten’—de kansen voor groei in sectoren buiten de oliewinning zelf.
Een fundamentele verschuiving in het overheidsbeleid is noodzakelijk. Het moet niet alleen gericht zijn op het aantrekken van buitenlandse investeringen, maar ook op de versterking van de binnenlandse beroepsbevolking door gerichte opleiding en training. Daarnaast moet er een adequaat juridisch kader komen om de rechten van zowel lokale als buitenlandse werknemers te waarborgen. De uitdagingen zijn immens: de financiële middelen van de overheid zijn beperkt en de samenwerking tussen beleidsmakers en het bedrijfsleven is niet altijd optimaal. Echter, door de confrontatie met deze realiteit aan te gaan en te investeren in menselijk kapitaal en infrastructuur, kan Suriname de belofte van welvaart waarmaken en ervoor zorgen dat de voordelen van de nieuwe economie breed en duurzaam worden gedeeld door de hele bevolking.
UNITEDNEWS
