In de nacht van zaterdag op zondag is ingebroken bij het pand van de Prophetic Eden Ministries aan de Jaggoe Ragunathweg in Suriname, een zijstraat van de Tourtonnelaan. Onbekenden gingen ervandoor met onder meer muziekinstrumenten, geluidsapparatuur en meubilair.

Volgens pastor Orlando bedraagt de totale schade ongeveer 4.000 Amerikaanse dollar. Het is

de derde keer dat het pand dat gebruikt wordt als kerk doelwit is geworden van inbraak. Bij eerdere incidenten werd geen aangifte gedaan bij de Surinaamse politie.

De inbraak kwam aan het licht nadat pastor Orlando een melding ontving en vervolgens naar de locatie ging. Bij aankomst trof hij een geforceerde

poort en een opengebroken voordeur aan. De daders namen onder meer 70 stoelen, speakers, microfoons, muziekinstrumenten en versterkers mee.

De politie werd ingeschakeld, maar kon niet direct ter plaatse komen vanwege gebrek aan vervoer. Daarop besloot de pastor zelf naar het politiebureau te gaan om aangifte te doen. Naar verwachting zal

de politie maandag een bezoek brengen aan de locatie, mits er vervoer beschikbaar is.

De daders zijn vooralsnog onbekend. De politie heeft de zaak in onderzoek.

De pastor verklaarde tegenover de redactie van Waterkant.Net dat er enkele maanden geleden tijdens een kerkdienst spanningen waren ontstaan met buurtbewoners. Zij zouden overlast hebben ervaren

van de activiteiten van de kerk. Een van de omwonenden zou zelfs hebben gevraagd of het terrein en het kerkgebouw te koop waren.

De politie van bureau Livorno heeft op zaterdag 11 april 2026 de 45-jarige J.G., beter bekend als ‘Sieki’, aangehouden op verdenking van ontuchtige handelingen met zijn 15-jarige zwakbegaafde nichtje. De man werd na aangifte van de ouders opgespoord en op zijn woonadres in de boeien geslagen meldt het Korps Politie

Suriname.

Volgens het voorlopige politieonderzoek waren de ouders van het meisje die dag bezig met werkzaamheden op een evenement tegenover hun woning. De moeder, die snacks verkocht voor het huis, zag op een bepaald moment haar dochter naar binnen gaan. Korte tijd later zou ook J.G., een neef van de vader,

de woning zijn binnengegaan.

Toen het meisje niet terugkeerde, sloeg de moeder alarm. De vader ging daarop direct het huis binnen en trof zijn neef samen met zijn dochter in het toilet aan. De verdachte zou hem hebben weggeduwd en vervolgens haastig de woning hebben verlaten.

Het meisje vertelde haar ouders daarna

dat zij door de man onzedelijk was betast. De ouders deden daarop meteen aangifte bij de politie van Livorno, waarna een onderzoek werd opgestart.

De verdachte werd later opgespoord en aangehouden. Bij zijn voorgeleiding heeft hij volgens de Surinaamse politie bekend zich schuldig te hebben gemaakt aan het strafbare feit.

Na overleg

met het Openbaar Ministerie in Suriname is J.G. hangende het verdere onderzoek in verzekering gesteld, meldt de politie.

De 61ste editie van de Avondvierdaagse heeft zaterdag niet alleen duizenden wandelaars, maar ook president Jennifer Simons op de been gebracht. Op de slotdag van het populaire wandelevenement liep het staatshoofd zelf enkele kilometers mee en gaf zij meteen een duidelijke boodschap af: de Avondvierdaagse moet verder groeien, organisatorisch sterker

worden en in de toekomst ook meer toeristen naar Suriname trekken.

Ondanks een volle agenda maakte de president tijd vrij om deel uit te maken van het slotstuk van het wandelfestijn, dat opnieuw gekenmerkt werd door een bonte stoet van deelnemers, culturele groepen en enthousiaste toeschouwers. Simons noemde de Avondvierdaagse een

plezierig en mooi evenement, maar liet tegelijk blijken dat er volgens haar nog meer potentieel in zit. Vooral op toeristisch vlak ziet zij kansen voor het jaarlijks terugkerende spektakel.

Die oproep tot vernieuwing en groei richtte zij nadrukkelijk aan de organiserende Bedrijven Vereniging Sport en Spel (BVSS). Volgens de president is

het belangrijk dat de organisatie het traditionele evenement in de komende jaren blijft aanscherpen en verbeteren, zodat het niet alleen lokaal geliefd blijft, maar ook aantrekkelijker wordt voor bezoekers van buiten Suriname.

De slotdag kreeg daarmee een extra officieel karakter, want behalve de president liepen ook andere hoogwaardigheidsbekleders mee. Onder hen

waren minister Lalinie Gopal van Sport en Jeugdontwikkeling en directeur Sportzaken Enrique Ralim, die samen met enkele atleten deelnamen aan de mars.

De omvang van de Avondvierdaagse onderstreepte opnieuw het belang van het evenement. Dit jaar deden in totaal 4.800 personen mee. Daaronder bevonden zich 9 juniorengroepen, 37 seniorengroepen en meer

dan 2.000 individuele lopers. Daarmee blijft de wandelmanifestatie een van de grootste en meest zichtbare publieksactiviteiten van het land.

BVSS-voorzitter Lakshmi Vishnudatt sprak na afloop van een geslaagde editie. Zij erkende dat er bij een groot evenement altijd kleine logistieke uitdagingen komen kijken, maar benadrukte dat het verloop over het geheel

genomen succesvol was. Ook sprak zij haar waardering uit richting sponsoren en deelnemers voor hun bijdrage aan het evenement.

Langs de route was de sfeer zoals elk jaar uitbundig. Individuele lopers en groepen werden luid aangemoedigd door het publiek, terwijl vooral de culturele formaties veel bekijks trokken. Hun opvallende klederdrachten, zang

en dans leverden opnieuw een kleurrijk schouwspel op en oogstten veel waardering van de toeschouwers.

De 61ste Avondvierdaagse stond dit jaar in het teken van het thema “Blijf in beweging, Blijf in balans, Elke stap telt”, met als ondersteunende slogan “De Natuur is onze Apotheek”. Die boodschappen waren op verschillende manieren

zichtbaar in de presentatie van de groepen, die het thema verwerkten in hun kleding, optredens en algemene uitbeelding.

Met haar aanwezigheid én haar oproep tot verdere professionalisering heeft president Simons de Avondvierdaagse op de slotdag niet alleen extra glans gegeven, maar ook een duidelijke richting meegegeven: het evenement moet niet alleen

een nationaal feest blijven, maar uitgroeien tot een nog grotere publiekstrekker met toeristische uitstraling.

De 29-jarige verdachte G.W. is op maandag 6 april 2026 door de politie van het bureau Latour tijdens controle werkzaamheden in de omgeving van de Oemarweg aangehouden.

De verdachte die op een bromfiets reed zonder voor- en achter kentekenplaten en zonder een valhelm op, werd door de dienstdoende wetsdienaren

staande gehouden en gewezen op de verkeersovertreding. Bij navraag naar de kentekenplaten en de bescheiden van het rijtuig, haalde G.W. van onder het zadel van de bromfiets een kentekenplaat met een registratienummer tevoorschijn. Daarnaast kon hij geen documenten van het rijtuig tonen. Hij werd voor verdere afhandeling overgebracht naar het politiebureau.

Bij verificatie via het Command Center kon niet worden bevestigd of het getoonde registratienummer bij de betreffende bromfiets behoort. Wel heeft de politie kunnen achterhalen dat de bromfiets op iemands anders naam staat geregistreerd. Door de tegenstrijdige verklaringen van de verdachte rees het vermoeden bij de politie dat

de bromfiets van diefstal afkomstig moet zijn. Het rijtuig is in het belang van het onderzoek door de politie in beslag genomen.

Na afstemming met het Openbaar Ministerie (OM) is de verdachte G.W. hangende het onderzoek in verzekering gesteld.

De 45-jarige verdachte J.G., meer bekend als “ Sieki” is op zaterdag 11 april 2026 door de politie van het bureau Livorno voor het onzedelijk betasten van zijn zwakbegaafde nichtje R.G. (15) aangegouden.

De ouders

van het slachtoffer deden ter zake aangifte op het voormelde politiebureau. Uit het voorlopige onderzoek van de politie is naar voren gekomen dat de ouders die dag werkzaam waren op een evenement tegenover hun woning. De moeder, die snacks verkocht voor de deur, zag op een bepaald moment haar dochter naar binnen gaan. Kort daarna zou ook J.G. die een neef is van de vader, het huis zijn binnengegaan. Toen de moeder haar dochter niet terug zag komen, stelde zij de vader hiervan in kennis, die direct hun woning binnenging. Daarbij trof hij zijn neef samen met zijn dochter in het toilet aan. Toen de verdachte, zijn neef zag, duwde hij de vader van het kind weg en verliet haastig de woning. De zwakbegaafde tiener gaf haar ouders te kennen dat de man haar had betast aan haar geslachtsdeel en bovenlichaam, waana de ouders direct aangifte deden op het politiebureau. De verdachte werd opgespoord en op zijn woonadres in de boeien geslagen. Bij de voorgeleidin heeft bekend zich schuldig te hebben gemaakt aan het strafbare feit.

Na afstemming met het Openbaar Ministerie (OM) is de verdachte J.G. hangende het onderzoek door de politie in verzekering gesteld.

[INGEZONDEN] – De recente uitspraak van Jennifer van Dijk-Silos in Bakana Tori, dat met het overlijden van VHP-voorzitter Chan Santokhi de barrières voor samenwerking tussen NDP en VHP zouden zijn verdwenen, is niet alleen ongepast, maar ook politiek opportunistisch en respectloos. Het getuigt van politieke opportuniteit en misplaatste arrogantie.

Laat

er geen misverstand over bestaan: de VHP bepaalt zelf haar koers. Niet buitenstaanders, niet politieke randfiguren, en zeker niet iemand wiens eigen bestuurlijke staat van dienst zwaar ter discussie heeft gestaan.

Haar periode als minister van Justitie en Politie onder Desi Bouterse, eindigde niet zonder reden voortijdig toen zij werd ontslagen

door het staatshoofd. Dat verleden legt een zware hypotheek op haar geloofwaardigheid vandaag. Dat zij zich nu geroepen voelt om zich te mengen in de strategische keuzes van een andere partij, roept fundamentele vragen op. Met welk mandaat? Voor wie spreekt zij? En welk belang dient zij werkelijk?

Als jurist zou

zij professionaliteit en terughoudendheid moeten tonen. In plaats daarvan gedraagt zij zich als een ongeleid projectiel, zonder richting, zonder verantwoordelijkheid. In plaats van zich te profileren via de VHP, zou zij zich beter richten op haar eigen initiatief, Passie voor Suriname, een platform dat tot op heden nauwelijks politieke relevantie of maatschappelijk draagvlak heeft weten te genereren.

Dus Jennifer Silos, las á pasi. Kritiek leveren is eenvoudig, vertrouwen opbouwen is de ware toets van leiderschap, en dat ontbreekt bij Jennifer van Dijk-Silos.

De VHP beschikt over volwassen structuren en helder leiderschap. Speculeren over de opvolging van Chan Santokhi is niet alleen prematuur,

maar ronduit destabiliserend. Dergelijke uitspraken van Silos voeden verdeeldheid en ondermijnen het vertrouwen in het politieke proces. Bovendien is het zorgwekkend dat dezelfde persoon zich in het verleden schuldig heeft gemaakt aan uitspraken met een etnische ondertoon. In een samenleving als de onze, gebouwd op diversiteit en een fragiele balans, is dat niet slechts onverstandig, maar ook onverantwoord.

Suriname staat voor grote uitdagingen: economisch herstel, sociale cohesie en institutionele versterking. Wat het land nu nodig heeft, zijn leiders die verbinden, bouwen en verantwoordelijkheid nemen. Dat was de kracht van Chan Santokhi.

De realiteit is simpel: wanneer men het heeft over ‘de grootste

zoon van Suriname’, hoeft men alleen te kijken naar het indrukwekkende parcours van Chan Santokhi. Hij bekleedde het hoogste ambt van het land en diende Suriname op meerdere cruciale posities. Dat zijn geen meningen, maar feiten.

Daartegenover staat een pijnlijk contrast. Wie het eigen bestuurlijke parcours niet eens volledig heeft kunnen

afmaken, mist elke geloofwaardigheid om anderen de maat te nemen. Toen het Hof van Justitie van Suriname het vertrouwen in haar opzegde en sprak van een ‘onmogelijkheid tot communicatie en samenwerking’, was dat geen detail, maar een vernietigend oordeel.

De boodschap is helder: respecteer grenzen, ken uw plaats en laat de

VHP haar eigen koers bepalen. Suriname heeft behoefte aan stabiliteit en leiderschap, niet aan stemmen die olie op het vuur gooien voor eigen zichtbaarheid. De nalatenschap van Chan Santokhi leeft voort, niet in woorden alleen, maar in daden, in principes en in de strijd voor rechtvaardigheid, eenheid en vooruitgang.

Idris Naipal

De belangstelling voor certificering door de Forest Stewardship Council (FSC) onder Surinaamse houtbedrijven blijft vooralsnog beperkt. Hoewel dit keurmerk de marktwaarde van houtproducten internationaal kan verhogen, is de exacte reden voor de huidige terughoudendheid niet duidelijk.

Volgens Giani Razab-Sekh, FSC-auditor voor onder meer Suriname, vormen de kosten in verhouding tot

de bedrijfsinkomsten doorgaans geen onoverkomelijke hindernis.

De directe kosten voor de certificering zijn afhankelijk van de grootte van het bosareaal en bedragen gemiddeld 10.000 US dollar in het eerste jaar, gevolgd door jaarlijkse kosten van ongeveer 8.000 US dollar. Daarnaast zijn er indirecte kosten verbonden aan het aanpassen van de bedrijfsvoering

aan de gestelde normen. Razab-Sekh stelt dat bedrijven met een geïntegreerde waardeketen, die zowel de concessie als de verwerking en afzet in eigen beheer hebben, deze kosten goed kunnen dragen.

Op dit moment beschikken slechts twee gebieden in Suriname over een FSC-certificaat: houtzagerij Soekhoe en Zonen in Tibiti en het gemeenschapsbos

van Bigi Poika. Het proces naar certificering duurt na de voorbereidingsfase doorgaans zes maanden, waarna het certificaat vijf jaar geldig is met een jaarlijkse inspectie.

Het FSC-label dient primair als marktinstrument dat garandeert dat hout legaal en volgens internationale normen voor milieu en arbeid is geproduceerd. Vooral op de Europese markt

is er een groeiende vraag naar dergelijke garanties, wat kan leiden tot een vlottere afzet en hogere prijzen voor gezaagd hout. Rondhout uit Suriname wordt momenteel niet onder dit keurmerk geëxporteerd.

In het verleden beschikte een andere Surinaamse houtzagerij eveneens over het keurmerk, maar deze organisatie heeft de certificering stopgezet na

de invoering van het ‘Intact Forest Landscapes’-mechanisme. Dit nieuwe beleid vereiste dat grotere delen van het bos geconserveerd moesten worden, wat volgens de betreffende onderneming de economische rentabiliteit van de bedrijfsactiviteiten onder druk zette.

UNITEDNEWS

FOTOBIJSCHRIFT: Ruud Soeverein (uiterst links) tijdens een bijeenkomst met mennonieten uit Bolivia in 2023. Hun komst gaat niet meer door, maar nu heeft hij zijn zinnen gezet op een groep uit Belize. Foto Terra Invest Mennonieten die al jaren een voet aan de grond proberen te krijgen in Suriname, lijken

daar in te gaan slagen. Momenteel hebben diverse gezinnen uit de gelovige gemeenschap in het Midden-Amerikaanse Belize serieuze plannen om zich uiterlijk begin 2027 hier te vestigen. Het nieuws dat mennonitische families vanuit Belize naar Suriname willen verhuizen om grootschalige landbouwkolonies op te zetten in dichtbebost gebied, verrast maar weinigen. Want de mennonieten zijn nooit echt weggeweest.

Momenteel verblijven er minstens zeven families – allen leden van een conservatieve protestantse denominatie uit Bolivia – die in loondienst werkzaam zijn bij een varkensbedrijf in het Tibiti-gebied en daarnaast hun eigen gewassen telen.

Heel af en toe komen ze naar Paramaribo, waar ze

watermeloenen en andere onbespoten agrarische producten aan winkelbedrijven verkopen. Het is een van de zeldzame momenten dat Surinamers een glimp van ze kunnen opvangen, voor de rest is hun leven één groot mysterie.

Eind 2022 klopten leden van de mennonitische gemeenschap – uit vooral Bolivia – voor het eerst aan bij

de Surinaamse regering om een nieuwe kolonie in het land te mogen opzetten. De twee weken geleden overleden oud-president Chandrikapersad Santokhi reageerde in eerste instantie enthousiast.

Het paste immers binnen zijn ambities om van Suriname de voedselschuur van de regio te maken. Hij gaf de diepgelovige pioniers toestemming om met zo’n

vijftig gezinnen uit verschillende landen naar Suriname te komen.

Toen in de zomer van 2023 de plannen van de mennonieten en de toezeggingen van de regering uitlekten, kwam er veel verzet vanuit de Surinaamse samenleving. Doordat de gelovigen een slechte naam hebben als het gaat om het milieu én omdat ze

weinig respect zouden hebben voor de rechten van lokale gemeenschappen, kwamen vooral de inheemsen in het geweer.

Er werd daarnaast gevreesd voor ongebreidelde houtkap van het ongerepte regenwoud, waar ze in bijvoorbeeld Bolivia ook van worden beticht. Nadat de protesten ongekende vormen aannamen, trok de regering de toestemming voor het pilotproject

in en werden de mennonieten medio 2024 de deur gewezen en moesten zij Suriname verlaten.

Maar de pioniers lieten toen al weten dat ze alsnog zouden proberen voet aan de Surinaamse grond te krijgen. Ze worden daarbij geholpen door de Nederlandse ondernemer Ruud Soeverein, die hen vanaf het begin af aan

al helpt om hun weg te vinden.

Met zijn bedrijf Terra Invest wilde hij in 2023/2024 grote groepen Boliviaanse mennonieten naar Suriname halen. Hij had geprobeerd om via allerlei vage constructies honderdduizenden hectares grond voor hen te kopen. Daarmee haalde hij zich de woede op de hals van veel inheemsen en

marrongroepen, die zwaar gedupeerd zouden worden als de koop was doorgegaan.

Nadat deze groep de wacht was aangezegd door Santokhi, richtte hij zich echter op de Belizeanen via een ander bedrijf dat op zijn naam staat: Braganza Marketing Group NV. Ook nu zijn er plannen om grote lappen grond te kopen

waar mennonietenkolonies op zouden kunnen worden opgezet, de nieuwe protesten ten spijt. Zij hebben hun oog laten vallen op minstens 24.000 hectare grond in Para en zetten met behulp van Soeverein alles in het werk om hun voornemens door te zetten.

Volgens Allen Reimer, prominente bewoner van de mennonitische kolonie Spanish

Lookout in Belize, zijn leden van zijn gemeenschap twee maanden geleden naar Suriname zijn gereisd en zit men nu nog ‘in een informatieverzamelingsfase’. “Binnenkort wordt definitief een besluit genomen over een verhuizing naar Suriname”, zegt hij.

Surinamers hebben volgens hem echter niets te vrezen, alle beweringen van tegenstanders over de mennonieten

kloppen niet. Het land zal er in zijn ogen juist baat bij hebben. “Als het hele oerwoud intact zou zijn en er dus geen voedsel zou zijn, dan zul je vanavond honger lijden.”

Van de zijde van de Surinaamse regering heeft niemand willen reageren op de recente onthullingen. Huidig president Jennifer

Geerlings-Simons heeft bij haar aantreden negen maanden geleden gezegd dat ze niet op de hoogte was van de stand van zaken rond de mennonieten en dat ze dit zou laten uitzoeken. Daar werd vervolgens echter nooit meer wat van gehoord.

Ze moet ook rekening houden met de bezwaren en gevoeligheden binnen

de samenleving. Aan de andere kant lonken de miljoenen euro’s die de mennonieten gaan investeren en de voedselproductie zal behoorlijk opgekrikt worden. En dat geld kan het land goed gebruiken.

UNITEDNEWS

 

 

 

Het energiebeleid moet niet gefrustreerd worden door interne strubbelingen binnen het staatsbedrijf N.V. Energie Bedrijven Suriname (EBS). Minister David Abiamofo maakt duidelijk dat hij zich niet zal mengen in bestuurlijke spanningen die al geruime tijd spelen.

Binnen EBS is er sprake van frictie tussen algemeen directeur Leo Brunswijk, andere directieleden

en de Raad van Commissarissen. Ondanks deze aanhoudende onenigheid weigert de minister publiekelijk in te gaan op de situatie. Volgens hem ligt de prioriteit elders: het garanderen van een stabiele en continue elektriciteitsvoorziening voor huishoudens en bedrijven.

De bewindsman zegt desgevraagd aan journalisten dat hij zijn aandacht volledig richt op onder

andere het garanderen van de stroomvoorziening naar de samenleving toe. Hij stelt dat alle Surinamers verzekerd moeten zijn van 24 uur per dag elektriciteit en dat interne conflicten binnen het energiebedrijf daar niet van mogen afleiden. Discussies en onenigheid binnen de top van EBS beschouwt hij dan ook niet als urgent in vergelijking met de nationale energiezekerheid.

Tegelijkertijd wijst Abiamofo op de groeiende druk op de elektriciteitssector. Door zowel economische ontwikkeling als bevolkingsgroei neemt de vraag naar stroom gestaag toe. Zonder tijdige ingrepen kan dit volgens hem op termijn leiden tot tekorten in de energievoorziening.

Om deze risico’s te beperken, zet

de regering in op uitbreiding van de opwekkingscapaciteit. Daarnaast erkent de minister dat ook het distributienetwerk versterking en modernisering nodig heeft om de toenemende vraag adequaat op te vangen.

UNITEDNEWS

Hoewel de overheid hard optreedt tegen illegale goudwinning op grensrivieren, kiest zij binnen de landsgrenzen voor een gecontroleerde benadering van dezelfde activiteit. Met name op het Brokopondostuwmeer is inmiddels een gereguleerd systeem ingevoerd, waarbij ondernemers onder strikte voorwaarden met varende goudfabrieken mogen mijnen op de bodem van het meer.

Minister David

Abiamofo stelt dat deze aanpak voortkomt uit de noodzaak om orde te scheppen in een sector die voorheen grotendeels ongecontroleerd opereerde. In het verleden waren tientallen zogeheten skalians actief, met name op de Marowijnerivier en de Lawa, waar de activiteiten tot milieuschade en diplomatieke spanningen met Frans-Guyana leidden. Die zijn intussen verdwenen aan de Franse grens en zijn resterende overtreders aangepakt door justitiële instanties.

Tegelijkertijd heeft de overheid een duidelijk kader ontwikkeld voor goudwinning op het Brokopondostuwmeer. In een specifiek afgebakend gebied, op ruime afstand van de Afobakadam, mogen bedrijven opereren mits zij voldoen aan strikte vergunningsvoorwaarden.

Deze voorwaarden zijn vastgelegd

in officiële beschikkingen, inclusief kaarten en limieten voor het aantal in te zetten baggerinstallaties.

Volgens de minister is het beleid erop gericht om economische activiteit mogelijk te maken zonder de milieuregels uit het oog te verliezen. De sector staat daarbij onder toezicht van een speciale monitoringscommissie, waarin verschillende overheidsinstanties vertegenwoordigd zijn.

Deze commissie controleert of ondernemers zich houden aan de afgesproken regels en milieunormen.

UNITEDNEWS