De vakbeweging moet zichzelf een spiegel voorhouden
| starnieuws | Door: Redactie
De discussie over de 15 procent looncorrectie voor ambtenaren dreigt opnieuw te worden gereduceerd tot een strijd om percentages. Daarmee wordt voorbijgegaan aan het werkelijke probleem: Suriname heeft behoefte aan een fundamentele actualisering van zijn loonstructuur.
Ook de huidige armoedegrens moet kritisch worden bekeken. De maatschappelijke werkelijkheid en de kosten van levensonderhoud veranderen voortdurend. Een grens die alleen aangeeft wat minimaal nodig is om te overleven, zegt nog onvoldoende over wat nodig is om als werkende een menswaardig bestaan te hebben en een toekomst op te bouwen.
Suriname staat aan de vooravond van een nieuwe economische fase met de ontwikkeling van zijn olie- en gassector. De eerste olieproductie uit Blok 58 wordt momenteel voor 2028 verwacht. De toekomstige olie-inkomsten bieden de mogelijkheid om de economische positie van het land en daarmee ook de levensstandaard van de bevolking structureel te verbeteren.
Die welvaart moet echter niet alleen zichtbaar worden in staatsinkomsten
Daarom moet nu worden vastgesteld hoe toekomstige olie-inkomsten kunnen bijdragen aan betere lonen, betere arbeidsvoorwaarden en een hogere kwaliteit van leven, zonder de financiële stabiliteit van de staat uit het oog te verliezen.
De vakbeweging moet zichzelf daarom een spiegel voorhouden. De vraag moet niet alleen zijn: hoeveel procent krijgen werknemers erbij? De vraag moet zijn: welk loonstelsel hebben wij nodig om de werkende Surinamer mee te laten profiteren van de toekomstige welvaart van ons land?
Niet wachten op de olie-inkomsten. Nu het loonstelsel actualiseren, zodat de toekomstige rijkdom ook daadwerkelijk leidt tot een betere kwaliteit van leven voor de mensen die Suriname draaiende houden.
Clayton Hiwat
Een procentuele verhoging is immers niet voor iedere werknemer hetzelfde. Een ambtenaar in schaal 1A verdient SRD 11.393, terwijl schaal 13 SRD 27.988 bedraagt. Bij een verhoging van 15 procent komt daar respectievelijk ongeveer SRD 1.709 en SRD 4.198 bij. Hetzelfde percentage levert dus voor de
hogere schaal ruim twee keer zoveel extra inkomen op.
Ook de huidige armoedegrens moet kritisch worden bekeken. De maatschappelijke werkelijkheid en de kosten van levensonderhoud veranderen voortdurend. Een grens die alleen aangeeft wat minimaal nodig is om te overleven, zegt nog onvoldoende over wat nodig is om als werkende een menswaardig bestaan te hebben en een toekomst op te bouwen.
Daarom moet de vakbeweging verder kijken dan de jaarlijkse onderhandelingen over een percentage. Juist nu is het moment om een nieuwe, actuele loonstructuur af te dwingen.
Suriname staat aan de vooravond van een nieuwe economische fase met de ontwikkeling van zijn olie- en gassector. De eerste olieproductie uit Blok 58 wordt momenteel voor 2028 verwacht. De toekomstige olie-inkomsten bieden de mogelijkheid om de economische positie van het land en daarmee ook de levensstandaard van de bevolking structureel te verbeteren.
Die welvaart moet echter niet alleen zichtbaar worden in staatsinkomsten
en economische cijfers. Ook de werkende klasse moet daarvan kunnen profiteren.
Daarom moet nu worden vastgesteld hoe toekomstige olie-inkomsten kunnen bijdragen aan betere lonen, betere arbeidsvoorwaarden en een hogere kwaliteit van leven, zonder de financiële stabiliteit van de staat uit het oog te verliezen.
De vakbeweging moet zichzelf daarom een spiegel voorhouden. De vraag moet niet alleen zijn: hoeveel procent krijgen werknemers erbij? De vraag moet zijn: welk loonstelsel hebben wij nodig om de werkende Surinamer mee te laten profiteren van de toekomstige welvaart van ons land?
Niet wachten op de olie-inkomsten. Nu het loonstelsel actualiseren, zodat de toekomstige rijkdom ook daadwerkelijk leidt tot een betere kwaliteit van leven voor de mensen die Suriname draaiende houden.
Clayton Hiwat
| starnieuws | Door: Redactie
