President Dr. Irfaan Ali van Guyana heeft aangekondigd, dat Guyana en Suriname samenwerken met China voor de bouw van de Corentyne River Bridge. Deze brug is bedoeld om een cruciale verbinding te creëren tussen de twee landen. Tijdens een recent evenement meldde Ali dat er aanzienlijke interesse is, hoewel deze nog niet schriftelijk is vastgelegd.

President Chandrikapersad Santokhi heeft China bezocht, en beide landen hebben gezamenlijk een brief aan de Chinese regering gestuurd om concessionele financiering te vragen voor het project. Ali gaf aan dat er binnenkort een strategische dialoog zal plaatsvinden tussen de regeringen van Guyana, Suriname en China. Hij

ontmoette onlangs de Chinese ambassadeur om deze kwestie te bespreken en hoopt binnen enkele weken nieuws te ontvangen over de financiering.

In april overhandigde president Santokhi een gezamenlijke brief van hemzelf en president Ali aan de Chinese president Xi Jinping, waarin ze om mogelijke concessionele financiering voor de brug vragen. 

Het idee voor de brug werd voor het eerst voorgesteld in 2020 en is bedoeld om een vitale verbinding tussen Paramaribo, de hoofdstad van Suriname, en Georgetown, de hoofdstad van Guyana, tot stand te brengen. Dit zou de handel, het transport en het toerisme bevorderen.

De leiders van beide landen hebben eerder discussies

gevoerd over de technische en operationele modaliteiten van de brug en benadrukten het belang van een permanente verbinding om de connectiviteit in Zuid-Amerika te verbeteren, als onderdeel van regionale integratie en trilaterale samenwerking met Brazilië.

Het verzoek van Guyana en Suriname aan China om concessionele financiering voor de Corantijnrivier brug  kent enkele tekortkomingen. Er is nog geen schriftelijke bevestiging van Chinese zijde, wat de onderhandelingen onzeker maakt. Het risico op politieke en economische afhankelijkheid van China is ook een punt van zorg. Daarnaast ontbreken transparantie, milieu- en sociale impactstudies en gedetailleerde technische en financiële plannen, die essentieel zijn voor een verantwoord project.

Als je ooit het genoegen hebt gehad om met overheidsambtenaren te moeten werken, dan weet je dat het vaak voelt alsof je het bureaucratische equivalent van de Hongerspelen speelt.

Het lijkt erop dat sommige ambtenaren hun werkdagen besteden aan het nietsdoen perfectioneren, en als één persoon daadwerkelijk z’n werk doet, dan stijgt de werkdruk exponentieel voor die arme ziel.

Die fenomenen maken het overheidsapparaat niet alleen inefficiënt, maar ook een bron van dagelijkse stress voor ons, de gewone burgers.

Neem bijvoorbeeld mijn recente avontuur met de Belastingdienst. Ik wilde, in al mijn naïviteit, een betalingsregeling treffen vanwege de economische crisis. Dus, ik pak

de telefoon en krijg een dame aan de lijn die me op hoge toon laat weten dat zij geen betalingsregelingen treffen. Haar moeder moet trots zijn op haar vriendelijke telefoontics. Uiteraard vroeg ik om haar naam, waarop ze onbeschoft antwoordde dat ze haar naam niet hoefde te geven. Blijkbaar voorziet de overheid haar personeel van schuilnamen, zoals bij undercoveragenten, om de veiligheid te waarborgen.

Frustratie ten top. Mijn dag was dus alvast naar de klote.

Maar ik ben hardnekkig en belde later nogmaals.

Deze keer kreeg ik een vriendelijke heer aan de lijn.

Wat een verademing!

Hij gaf netjes zijn naam en vertelde me dat

een betalingsregeling wel mogelijk was.

Hieruit blijkt maar weer: je moet gewoon geluk hebben. Eén verkeerde ambtenaar, en je dag is verpest.

Het echte probleem ligt dieper: beleidsmatig falen en het aannemen van incompetente medewerkers zorgt voor deze chaos.

Onze ministers en hun ministertjes moeten eens kijken naar hun teams; het is alsof je een voetbalcompetitie laat spelen door mensen die niet eens weten wat een bal is.

Dus hier sta ik, compleet uitgeblust door de ambtelijke terreur.

Hulde aan de enkele goede ambtenaren die hun werk wel naar behoren doen.

Maar tot die tijd moeten wij, gewone zielen, blijven ploeteren door de bureaucratische modder.

Alphonsius van D.

Een 17-jarige jongen die in India in dronken toestand twee jongeren op een bromfiets doodreed met de Porsche van zijn vader, kreeg aanvankelijk een nogal milde straf. 

Na protesten van de families van de slachtoffers en de groeiende ophef in het land is hij alsnog vastgezet om berecht te worden. Het ongeluk gebeurde afgelopen weekend in de stad Pune in de deelstaat Maharashtra. 

Volgens media zoals The Times of India scheurde de jongen in beschonken toestand in de sportwagen van zijn vader door de stad, waarbij hij een stelletje op een scooter aanreed. De twee, allebei 24 jaar oud, kwamen daarbij om

het leven. 

De jongen reed zonder rijbewijs. De jongen, zoon van een bekende zakenman, kwam al binnen een paar uur op borgtocht vrij. Zijn straf: 15 dagen maatschappelijk werk, plus hij moest een essay schrijven over veiligheid in het verkeer.

Een stomdronken doorrijder van een aanrijding is vannacht rond 01.45 uur in de Boomskreek beland tijdens een achtervolging door de benadeelde.

Vernomen wordt dat de alcomobilist eerder een pick-up had aangereden en op de vlucht was geslagen. De benadeelde aarzelde geen moment en zette een achtervolging in.

De doorrijder reed op een bepaald moment in de Max Woiskistraat richting de T-kruising met de Copernicusstraat. Hij sloeg daarbij niet links of rechts af, maar reed rechtdoor in de kreek. De snelheid was zodanig hoog, dat het voertuig aan de andere zijde van de kreek eindigde.

De politie was er snel bij

en wist de alcomobilist aan te houden. Hij is afgevoerd naar het bureau ter ontnuchtering en voorgeleiding.

Het voertuig is door een ingeschakelde sleepdienst uit het water gehaald en afgevoerd naar berging. Het onderzoek duurt voort.

.

De Surinaamse activist en politicus Stephano ‘Pakkitow’ Biervliet stelt veel waarde te hechten aan het eerder besluit van advocaat tevens voorzitter van de politieke partij PRO, Gerold Sewcharan, om niet langer op te treden als advocaat van de staat of president van Suriname.

“Ifi a man ben tan mi no bo de ini PRO moro. Mi ne pley!”, zei Pakkitow, die zelf ook bestuurslid is van PRO, op D-TV Express.

De activist voerde aan dat Sewcharan al jaren voor de oprichting van PRO heeft opgetreden als advocaat van de staat, maar op dat moment nog geen voorzitter was van een politieke

partij.

Het moment toen Sewcharan echter door president Chan Santokhi als advocaat in dienst werd genomen, is hij door partijleden tot de orde geroepen. Want, stelt Pakkitow, onder geen enkele voorwaarde zou hij nog deelgenoot zijn van de PRO indien Sewcharan door zou zijn gegaan met zijn werkzaamheden als advocaat voor de Surinaamse president.

“Un teigi a man dati a san san yu e du yu kan stop a sani dati yere. Ie denki dati a hoofdbestuur fu PRO na vriendje noh? Hoe lang heeft het geduurd alvorens hij zich heeft teruggetrokken als advocaat van de staat? Eén of twee maanden. Mi

teigi a man: of a man of mi. Dan mi e kmopo fu a partij. We hebben hem gezegd: We hebben respect voor je werk, maar die twee dingen gaan niet samen”, aldus Pakkitow.

Rabin Parmessar, fractieleider van de NDP.

De fractieleider van de NDP, Rabin Parmessar, wacht nog steeds op een schriftelijk antwoord van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) op tal van punten door hem gepresenteerd tijdens een recente bijeenkomst met stafleden. Aan het IMF is gevraagd om dieper in te gaan op zorgpunten zoals de uitvoering van het sociale programma voor kwetsbare

bevolkingsgroepen en het tempo van de hervormingen in de publieke sector. Parmessar zegt in gesprek met Starnieuws dat het IMF gevraagd is om data te verstrekken en ook de maatstaven die worden gebruikt om de vooruitgang te beoordelen. Ook is ingegaan op de Open Markt Operaties (OMO's) en het terugdringen van het begrotingstekort.

Het verwachte begrotingstekort voor 2024 blijft volgens Parmessar een groot probleem. Aan het IMF is gevraagd wat de specifieke factoren zijn die aan dit tekort bijdragen en welke maatregelen worden overwogen om het tekort sneller terug te dringen? "We begrijpen dat het IMF-programma de nadruk legt op

begrotingsverantwoordelijkheid. Kunt u echter verduidelijken welke soorten financiering worden gebruikt om het begrotingstekort te dekken? Bestaat het risico dat de economie te zwaar leunt op schulden, en hoe zal dit op de lange termijn worden aangepakt?" is gevraagd aan het IMF.

Tijdens het recente staatsbezoek aan China had de regering gesproken over het finaliseren van de schuldsanering. Tegelijkertijd werd samen met Guyana een leningaanvraag ingediend van ruim US$ 300 miljoen voor financiering van de brug over de Corantijnrivier. Hierdoor zal de schuld aan China toenemen. De NDP-fractie wil van het IMF weten hoe deze actie wordt beoordeeld met het oog op de inspanningen voor schuldherstructurering.

Hoewel er zich enkele positieve signalen voordoen, blijven de algemene economische prestaties van Suriname zwak, meent Parmessar. Aan het IMF is gevraagd dieper in te gaan op de belangrijkste factoren die de economische groei belemmeren, afgezien van de directe begrotingsproblemen? Welke specifieke aanbevelingen heeft het IMF om deze onderliggende kwesties aan te pakken en de duurzame economische ontwikkeling in Suriname te stimuleren?

Over het OMO-programma van de Centrale Bank van Suriname (CBvS) is uitleg gevraagd naar de grondgedachte achter het oorspronkelijke voorstel van het IMF als instrument om de inflatie aan te pakken. "In hoeverre werd door het IMF geanticipeerd op de mogelijke mislukking van het OMO-programma? Wanneer werd het IMF zich ervan bewust dat het programma niet de gewenste resultaten opleverde? Waarom was er, gezien de schijnbare tekortkomingen van het OMO-programma, niet een snellere aanbeveling om het stop te zetten en alternatieve maatregelen te onderzoeken?" De NDP fractie wil weten of gezien de beperkingen van het programma, dit geheel moet worden stopgezet, of zijn er aanpassingen die de effectiviteit ervan zouden kunnen verbeteren? Er zijn uitvoerige vragen gesteld over de OMO's.

De CBvS heeft een significante toename van de liquiditeitsmassa binnen de economie gerapporteerd. Aan het IMF is gevraagd hoe deze toename van de liquiditeit zich verhoudt tot het OMO-programma en de beoogde effecten ervan. Werd door het IMF tijdens de ontwerpfase van het programma geanticipeerd op de potentiële inflatoire impact van deze toegenomen liquiditeit? Zo ja, welke maatregelen zijn genomen om dit risico te beperken? Welke specifieke aanbevelingen heeft het IMF om het probleem van de overtollige liquiditeit aan te pakken, en hoe kunnen deze aanbevelingen in overeenstemming worden gebracht met de doelstellingen van het OMO-programma?

Ook over de energietarieven zijn er vragen gesteld aan het IMF. Waarom hebben de herstructureringskosten bij EBS geen prioriteit gekregen als onderdeel van het hervormingsprogramma voor de energiesector? Welke specifieke aanbevelingen heeft het IMF voor het aanpakken van de inefficiëntie bij EBS, en hoe kunnen deze aanbevelingen tijdig en effectief worden uitgevoerd? Het verhogen van de energietarieven zonder de inefficiënties aan te pakken, zou de economische activiteit kunnen onderdrukken en de inflatiedruk kunnen verergeren. Heeft het IMF enige analyse uitgevoerd van de potentiële negatieve gevolgen van deze aanpak voor de economische groei en prijsstabiliteit van Suriname?

Uit rapporten blijkt dat overheidsinstanties zelf hun elektriciteitsrekeningen niet aan EBS betalen, waardoor de financiële situatie van het bedrijf verder onder druk komt te staan. Is het IMF op de hoogte van deze kwestie? Welke maatregelen worden genomen om ervoor te zorgen dat overheidsinstanties hun financiële verplichtingen jegens EBS nakomen en daarmee een rechtvaardiger en duurzamere energiesector bevorderen? De NDP fractie heeft het IMF gevraagd om de bestaande mechanismen toe te lichten om de voortgang bij het aanpakken van inefficiënties bij EBS te monitoren en ervoor te zorgen dat kostenbesparingen worden gerealiseerd?

In afgelopen veertig jaar zijn we herhaaldelijk getuige geweest van slecht doordachte beleidsbeslissingen door politici die een verwoestend effect hebben gehad op onze gemeenschap. Deze besluiten zijn niet alleen een affront voor de publieke intelligentie, maar brengen ook reële schade toe aan het dagelijkse leven van burgers. Het is tijd om deze politici verantwoordelijk te houden en hen te straffen voor hun falen, vooral als ze opnieuw kandidaat worden gesteld.

Een schrijnend voorbeeld is de recente besluitvorming rond de regulering van Starlink, de satelliet-internetdienst van SpaceX.

Ondanks de duidelijke voordelen die Starlink biedt voor afgelegen en landelijke gebieden, heeft de Surinaamse Telecommunicatie

Autoriteit (TAS) dit initiatief agressief tegengehouden. Deze incompetentie belemmert de toegang tot snelle en betrouwbare internetdiensten, wat de algehele economische groei en ontwikkeling van afstandelijke gemeenschappen direct schaadt.

Deze slechte besluitvorming beperkt zich niet tot de technische sector.

Het voortdurende economische mismanagement, zoals de verhoging van belastingen zonder de onderliggende structurele problemen aan te pakken, leidt tot stijgende armoede en sociale onrust.

De voortdurende impasse rond de hervorming van de gezondheidszorg heeft geresulteerd in een systeem dat niet in staat is om adequate zorg te bieden aan zijn burgers, wat de volksgezondheid ernstig in gevaar brengt.

Waarom moeten politici hiermee wegkomen?

Het lijkt erop dat

veel van hen vertrouwen op het kortetermijngeheugen van de kiezers en op de waan van de dag tijdens campagnes.

Maar het is hoog tijd dat burgers wakker worden en zich bewust zijn van de lange termijngevolgen van deze beleidsfouten.

Er zijn verschillende manieren waarop politici kunnen worden afgestraft voor slechte besluiten.

Ten eerste, kies bewust en geïnformeerd bij de volgende verkiezingen. Kiezers moeten de staat van dienst en het stemgedrag van hun vertegenwoordigers kritisch bekijken.

Ten tweede, versterk de publieke verantwoording door gebruik te maken van sociale media en burgerplatforms om wanbeleid aan de kaak te stellen.

Tot slot, lobby voor beleidsveranderingen die transparantie en verantwoording binnen de overheid vergroten.

Politici die falen moeten beseffen dat hun acties gevolgen zullen hebben.

Alleen door hen ter verantwoording te roepen, kan een gemeenschap zichzelf beschermen tegen verdere schade en zorgen voor een meer verantwoordelijke regering. Het is tijd om wakker te worden en eisen te stellen aan onze leiders.

Laten we ervoor zorgen dat slechte beslissingen niet langer zonder consequenties blijven.

Over precies een jaar gaan de verkiezingen plaatsvinden in Suriname. We zien dat alle partijen opeens wakker zijn en met allerlei ongeloofwaardige verhalen komen over de economie om de kiezer voor de gek te houden. Onder de politieke partijen is er geen enkele die nog met een goed verhaal is gekomen. 

Het goede verhaal over Suriname begint met hoeveel miljoen USD Suriname onder de minst gunstige omstandigheden zal verdienen in de komende 10 jaren. Vanuit die mogelijkheid moeten politieke partijen hun verhaal beginnen en met cijfers. Politieke partijen moeten met cijfers komen. En dat doen onze politici niet, men komt steevast

met indianenverhalen. 

De partij die zwaar aan geloofwaardigheid heeft ingeboet en nauwelijks maatregelen kan uitvoeren in de komende 24 maanden die verschil gaan uitmaken is de VHP. De partij was de dominante regeringsparticipant in deze regeerperiode en leverde de president af. De klachten waren er vanaf het begin van friends en family accommoderen en wantrouwig zijn tegen iedereen die niet in de Olifant rondloopt. Ook is gebleken dat een geforceerd bromtji djari verhaal door de partij ten uitvoer is gebracht wat betreft openbare ambten, maar dat het tempo van deze uitvoering niet strookt met het niveau waarin de bromtji djari zelf

in de partij is doorgevoerd intern. Zo zijn grote delen van de partij, inclusief de sponsoren, nog voorstander van de reguliere manier van zaken doen. 

De schade is de komende 4 jaar consistent aangericht aan de geloofwaardigheid van de partij en er zijn geen maatregelen om het tij te keren. De niet-traditionele kiezers die in 2020 de partij ongekend groot maakten in de geschiedenis, die schijnen al het besluit te hebben genomen om niet op dezelfde wijze te stemmen. Dit schijnt ook een onomkeerbaar besluit te zijn. Het een en ander is flink verpest door hooggeplaatste personen die veel macht gedelegeerd hebben gekregen, zoals de minister van Bibis. Wat de partij in dit hoog politiek seizoen moet doen is om de traditionele kiezers waarop ze kunnen rekenen, niet te verliezen. Dat zijn de kiezers die niet kijken naar programma’s en prestaties van de regering, maar puur op wie ze stemmen. Deze kern is in de partij generaties en de stemkeuze is gebaseerd op ‘voorouderverering’, cultuur en loyaliteit. 

Onder het gewijzigde kiesstelsel kan het zijn dat het verlies in zetels door het wegblijven van de niet-traditionele groep, zich zal compenseren met winst door het kiesstelsel. Opmerkelijk is dat er vanuit de 5e lijn van de VHP pogingen worden gewaagd om de partij in een samenwerking en vrijage te dwingen met de NPS, ondanks de wanvertoning van de NPS door uit een regering in moeilijkheden te stappen. 

Een partij die bij de gemiddelde Suriname weer zichzelf heeft bewezen en als zwaar wanpresterend naar buiten is gekomen, is de ABOP. Deze partij heeft voldaan aan alle verwachtingen, maar haar positie heeft de partij te danken aan traditionele kiezers. Deze kiezers verschillen niet veel van de traditionele kiezers van de VHP door de enge referentiekaders. In hun ogen heeft de partijvoorzitter bijvoorbeeld zich gepresenteerd zoals van hem verwacht wordt. Hij heeft zich gepresenteerd als een leider en een man. Het is hem bijvoorbeeld gelukt om tegen de Grondwet in een regering binnen een regering te draaien. De ABOP-achterban duldt geen zwakke man, een man die van het gevecht wegloopt en kiest voor de vrede. De ABOP hoeft bijna geen campagne te voeren net als de VHP, het is allemaal om mee te doen aan het seizoen. In tegenstelling tot de VHP zal de ABOP teruggaan door het systeem dat is gewijzigd.  

Een partij die reden heeft om campagne te voeren is de NDP. Deze partij heeft nog terrein om te winnen en zal in het binnenland zetels verliezen althans zwaar moeten vechten tegen de ABOP en misschien ook de BEP. De traditionele kiezer bij de NDP is enorm, maar de kunst is om de niet-traditionele kiezer die vertrekt bij de VHP aan te trekken. Het geluid is dat deze kiezers het niet zien zitten om op de NDP te stemmen. Deze kiezers zitten met een groot probleem, of ze gaan niet naar de stembus, of ze stemmen blanco. Sterke alternatieven zijn er niet. 

De NPS is wel uit de moeilijke coalitie teruggetreden, maar deze partij heeft geen sterk politiek verhaal door tegenvallende politici en niet te vergeten een partijvoorzitter die het volk totaal niet aanspreekt. De NPS is van een op waarden en normen gebaseerde partij onder Venetiaan veranderd in een opportunistische partij, net als de DOE. Het seizoen is begonnen. Absurde verhalen zullen we aan een beschouwing onderwerpen zonder aanzien des persoon.