Column: De wereld kiest niet alleen links of rechts
| starnieuws | Door: Redactie
Brazilianen staan in de rij om hun stem uit te brengen. Verkiezingen bepalen niet alleen wie regeert, maar weerspiegelen ook de verwachtingen van burgers. (Beeld: AFP) De wereld is in beweging. In Brazilië heeft Luiz Inácio Lula da Silva opnieuw het presidentschap gewonnen. In Servië heeft een studentenbeweging de gevestigde politieke macht verslagen. In Frankrijk houden protesten de maatschappelijke spanningen zichtbaar, terwijl Bulgarije naar een tweede verkiezingsronde gaat. Ook Israël maakt zich op voor verkiezingen die bepalend kunnen zijn voor de politieke
De gebeurtenissen spelen zich af onder uiteenlopende omstandigheden. Toch roepen ze een vraag op die verder gaat dan de winst van een partij of het verlies van een politieke leider: wat gebeurt er wanneer burgers het gevoel krijgen dat de politiek niet langer voldoende naar hen luistert?
Misschien is dat de rode draad. De wereld kiest niet noodzakelijk voor links of rechts. Steeds meer samenlevingen lijken te worstelen met de vraag wie hen nog vertegenwoordigt, wie hun problemen serieus neemt en wie zij nog kunnen vertrouwen.
Dat betekent niet dat overal hetzelfde gebeurt of dat burgers dezelfde verandering nastreven. Het laat wel zien waarom politieke ontwikkelingen niet uitsluitend door een ideologische bril moeten worden bekeken.
De herverkiezing van Lula in Brazilië is daarvan een treffend voorbeeld. Met ongeveer 51,8 procent van de stemmen versloeg hij Flávio Bolsonaro, die circa 48,2 procent behaalde.
Zijn overwinning is een politieke comeback, maar ook een opdracht. De kiezers die voor hem hebben gekozen, verwachten dat hun zorgen worden aangepakt. De miljoenen Brazilianen die op zijn tegenstander stemden, verdwijnen niet uit beeld zodra de uitslag vaststaat.
Dat is een les voor iedere democratie. Verkiezingen bepalen wie mag regeren, maar lossen tegenstellingen niet vanzelf op. Een meerderheid geeft een regering het mandaat om beleid te voeren, maar ontslaat haar niet van de verplichting verantwoording af te leggen en ook rekening te houden met burgers die anders hebben gekozen.
In Servië heeft de onvrede een andere vorm aangenomen. Na maanden van protest, begonnen na het instorten van een stationsoverkapping in Novi Sad waarbij zestien mensen omkwamen, heeft de studentgeleide beweging volgens voorlopige uitslagen de parlementsverkiezingen gewonnen. Voormalig president
De betekenis reikt verder dan de verkiezingsuitslag. Een beweging die op straat begint, kan politieke invloed verwerven wanneer burgers vinden dat bestaande partijen hun zorgen onvoldoende vertegenwoordigen. Maar ook voor nieuwe machthebbers begint dan een test: kunnen zij de verwachtingen waarmaken die hen aan de macht hebben geholpen?
In Frankrijk komen maatschappelijke en economische zorgen eveneens samen. Honderdduizenden mensen protesteerden tegen onder meer de omstandigheden in het onderwijs, de stijgende kosten van levensonderhoud en ongelijkheid. Niet iedere demonstrant heeft dezelfde eisen, maar de protesten maken zichtbaar hoe zorgen over het dagelijks leven kunnen uitgroeien tot bredere politieke druk.
Bulgarije gaat naar een tweede ronde van de presidentsverkiezingen. De lage opkomst bij de eerste ronde wordt in de berichtgeving in verband gebracht
Israël voegt daar een andere dimensie aan toe. De verkiezingen van dinsdag 27 oktober vinden plaats tegen de achtergrond van regionale conflicten en de gevolgen van de Hamas-aanval van 7 oktober 2023. De verantwoordelijkheid van de politieke leiding, nationale veiligheid en de toekomst van het land spelen een belangrijke rol. Peilingen wijzen erop dat geen van de politieke blokken verzekerd is van een parlementaire meerderheid.
De omstandigheden in deze landen zijn niet onderling uitwisselbaar. Toch stellen ze, ieder op hun eigen manier, vragen over leiderschap, verantwoordelijkheid en het vertrouwen dat burgers hun politieke vertegenwoordigers schenken.
Het zou verleidelijk zijn om uit deze gebeurtenissen één wereldwijde politieke beweging af te leiden. Maar de werkelijkheid is ingewikkelder. Lula’s
De rode draad is niet dat de wereld gezamenlijk een bepaalde ideologische richting kiest. Het gaat om de vraag of de politiek nog overtuigend antwoord kan geven op wat burgers bezighoudt.
Mensen kunnen verschillend denken over economie, veiligheid, onderwijs en de rol van de overheid. Maar daaronder liggen herkenbare vragen: kan ik rondkomen, is mijn toekomst zekerder dan vandaag, worden regels eerlijk toegepast en heeft mijn stem werkelijk betekenis?
Wanneer politieke leiders daarop geen geloofwaardig antwoord bieden, kan het vertrouwen afnemen. Dat leidt niet automatisch tot afwijzing van de democratie. Burgers kunnen juist via verkiezingen, protesten of nieuwe bewegingen proberen verandering af te dwingen.
Voor Suriname zijn deze ontwikkelingen meer dan internationale politieke berichten. Brazilië is een belangrijke buur en regionale speler. De politieke koers van het land kan gevolgen hebben voor samenwerking, handel, infrastructuur, grensgebieden en milieubeleid. Ook de ontwikkelingen in Europa en het Midden-Oosten beïnvloeden de internationale omgeving waarin Suriname zijn belangen moet behartigen.
De vraag is daarom ook voor Suriname relevant: hoe groot is het vertrouwen in onze instellingen en in hoeverre ervaren burgers dat hun zorgen doordringen tot degenen die besluiten nemen?
De wereld kiest niet noodzakelijk voor links of rechts. De politieke uitkomsten verschillen, maar op veel plaatsen staat de verhouding tussen burgers en hun leiders onder druk.
koers van het land.
De gebeurtenissen spelen zich af onder uiteenlopende omstandigheden. Toch roepen ze een vraag op die verder gaat dan de winst van een partij of het verlies van een politieke leider: wat gebeurt er wanneer burgers het gevoel krijgen dat de politiek niet langer voldoende naar hen luistert?
Misschien is dat de rode draad. De wereld kiest niet noodzakelijk voor links of rechts. Steeds meer samenlevingen lijken te worstelen met de vraag wie hen nog vertegenwoordigt, wie hun problemen serieus neemt en wie zij nog kunnen vertrouwen.
Dat betekent niet dat overal hetzelfde gebeurt of dat burgers dezelfde verandering nastreven. Het laat wel zien waarom politieke ontwikkelingen niet uitsluitend door een ideologische bril moeten worden bekeken.
De herverkiezing van Lula in Brazilië is daarvan een treffend voorbeeld. Met ongeveer 51,8 procent van de stemmen versloeg hij Flávio Bolsonaro, die circa 48,2 procent behaalde.
Lula heeft daarmee een nieuwe termijn veiliggesteld, maar de uitslag laat ook zien hoe verdeeld het land blijft.
Zijn overwinning is een politieke comeback, maar ook een opdracht. De kiezers die voor hem hebben gekozen, verwachten dat hun zorgen worden aangepakt. De miljoenen Brazilianen die op zijn tegenstander stemden, verdwijnen niet uit beeld zodra de uitslag vaststaat.
Dat is een les voor iedere democratie. Verkiezingen bepalen wie mag regeren, maar lossen tegenstellingen niet vanzelf op. Een meerderheid geeft een regering het mandaat om beleid te voeren, maar ontslaat haar niet van de verplichting verantwoording af te leggen en ook rekening te houden met burgers die anders hebben gekozen.
In Servië heeft de onvrede een andere vorm aangenomen. Na maanden van protest, begonnen na het instorten van een stationsoverkapping in Novi Sad waarbij zestien mensen omkwamen, heeft de studentgeleide beweging volgens voorlopige uitslagen de parlementsverkiezingen gewonnen. Voormalig president
Aleksandar Vučić heeft de nederlaag van zijn politieke kamp erkend. De protesten groeiden uit tot een bredere roep om verantwoording en een aanpak van vermeende corruptie.
De betekenis reikt verder dan de verkiezingsuitslag. Een beweging die op straat begint, kan politieke invloed verwerven wanneer burgers vinden dat bestaande partijen hun zorgen onvoldoende vertegenwoordigen. Maar ook voor nieuwe machthebbers begint dan een test: kunnen zij de verwachtingen waarmaken die hen aan de macht hebben geholpen?
In Frankrijk komen maatschappelijke en economische zorgen eveneens samen. Honderdduizenden mensen protesteerden tegen onder meer de omstandigheden in het onderwijs, de stijgende kosten van levensonderhoud en ongelijkheid. Niet iedere demonstrant heeft dezelfde eisen, maar de protesten maken zichtbaar hoe zorgen over het dagelijks leven kunnen uitgroeien tot bredere politieke druk.
Bulgarije gaat naar een tweede ronde van de presidentsverkiezingen. De lage opkomst bij de eerste ronde wordt in de berichtgeving in verband gebracht
met wantrouwen tegenover politici. Niet iedere thuisblijver keert de politiek bewust de rug toe, maar ook afstand tot de stembus verdient aandacht wanneer de legitimiteit van politieke instellingen ter discussie staat.
Israël voegt daar een andere dimensie aan toe. De verkiezingen van dinsdag 27 oktober vinden plaats tegen de achtergrond van regionale conflicten en de gevolgen van de Hamas-aanval van 7 oktober 2023. De verantwoordelijkheid van de politieke leiding, nationale veiligheid en de toekomst van het land spelen een belangrijke rol. Peilingen wijzen erop dat geen van de politieke blokken verzekerd is van een parlementaire meerderheid.
De omstandigheden in deze landen zijn niet onderling uitwisselbaar. Toch stellen ze, ieder op hun eigen manier, vragen over leiderschap, verantwoordelijkheid en het vertrouwen dat burgers hun politieke vertegenwoordigers schenken.
Het zou verleidelijk zijn om uit deze gebeurtenissen één wereldwijde politieke beweging af te leiden. Maar de werkelijkheid is ingewikkelder. Lula’s
overwinning is een succes voor links, terwijl de Servische studentenbeweging niet eenvoudig binnen de traditionele tegenstelling tussen links en rechts past. De Franse protesten hebben uiteenlopende oorzaken en de politieke keuzes in Bulgarije en Israël worden mede bepaald door hun eigen nationale omstandigheden.
De rode draad is niet dat de wereld gezamenlijk een bepaalde ideologische richting kiest. Het gaat om de vraag of de politiek nog overtuigend antwoord kan geven op wat burgers bezighoudt.
Mensen kunnen verschillend denken over economie, veiligheid, onderwijs en de rol van de overheid. Maar daaronder liggen herkenbare vragen: kan ik rondkomen, is mijn toekomst zekerder dan vandaag, worden regels eerlijk toegepast en heeft mijn stem werkelijk betekenis?
Wanneer politieke leiders daarop geen geloofwaardig antwoord bieden, kan het vertrouwen afnemen. Dat leidt niet automatisch tot afwijzing van de democratie. Burgers kunnen juist via verkiezingen, protesten of nieuwe bewegingen proberen verandering af te dwingen.
Anderen raken mogelijk verder van de politiek verwijderd.
Voor Suriname zijn deze ontwikkelingen meer dan internationale politieke berichten. Brazilië is een belangrijke buur en regionale speler. De politieke koers van het land kan gevolgen hebben voor samenwerking, handel, infrastructuur, grensgebieden en milieubeleid. Ook de ontwikkelingen in Europa en het Midden-Oosten beïnvloeden de internationale omgeving waarin Suriname zijn belangen moet behartigen.
De vraag is daarom ook voor Suriname relevant: hoe groot is het vertrouwen in onze instellingen en in hoeverre ervaren burgers dat hun zorgen doordringen tot degenen die besluiten nemen?
De wereld kiest niet noodzakelijk voor links of rechts. De politieke uitkomsten verschillen, maar op veel plaatsen staat de verhouding tussen burgers en hun leiders onder druk.
De echte test begint wanneer de stemmen zijn geteld en de protesten verstommen. Dan moet blijken of politieke leiders niet alleen de macht kunnen verwerven, maar ook het vertrouwen
van de burger kunnen verdienen en behouden.
Indra Toelsie
| starnieuws | Door: Redactie
