Column: De stilte van Surinaamse vrede

Honderden Syrische burgers werden gedood in de westelijke regio Darfur, tientallen mensen kwamen om bij grensconflicten tussen Afghanistan en Pakistan, slachtoffers vielen door een brand in een winkel in Mexico, gruwelmoorden teisterden Soedan, overstromingen eisten levens in Vietnam, orkaan Melissa richtte ravage aan in Jamaica, honderden doden vielen door buitensporig geweld in Tanzania, protesten laaiden op in Servië, en dichterbij huis vielen tientallen doden in Rio de Janeiro bij politieaanvallen, terwijl in buurland Guyana de gekozen oppositieleider werd gearresteerd. De wereld lijkt op zijn kop te staan, overal zijn conflicten: politiek, humanitair en natuurlijk.

In Suriname lezen we hier vluchtig over en staan we er zelden echt bij stil dat het gaat om mensen zoals wij. Hier in Beijing, waar burgers uit de hele wereld samenkomen in het CIPCC-programma (China International Press Communication Center 2025 Program), is zeker een persoon uit deze landen aanwezig. Bij het nieuws over hun

thuisland wordt even gediscussieerd, om daarna weer over te gaan tot de orde van de dag. Dodelijke conflicten zijn voor hen een deel van het leven geworden. Misschien zou het anders zijn als een naaste van hen erbij betrokken was.

Ook bij ons in Suriname lijken we minder stil te staan bij moorden, roofmoorden, dodelijke steekpartijen en hit-and-run-gevallen. De laatste weken lijken deze gevallen een normaal patroon van ons leven te worden. De mentaliteit ‘ieder voor zich, zolang het mij maar niet raakt’ steekt de kop op. Surinamers staan bekend om hun warmte, hun vredelievendheid en hun gezelligheid — immateriële waarden die niet te koop zijn. Dat besef je pas echt als je je te midden van mensen uit conflictgebieden bevindt en met hen spreekt. Voor hen draait het primair om overleven.

Aan de vooravond van ons 50-jarig jubileum van onafhankelijkheid is het tijd om stil te staan bij wat we vaak als vanzelfsprekend beschouwen: vrede. Terwijl in veel delen van de wereld conflicten, onrust en ellende het dagelijks leven beheersen, genieten wij in Suriname van een stille maar krachtige vrede. Een vrede die niet alleen de afwezigheid van oorlog betekent, maar ook ruimte schept voor veiligheid, harmonie en vooruitgang.

Te vaak beseffen we niet hoe waardevol deze vrede is. We kijken naar het nieuws en zien de wereld in crisis, en toch vergeten we soms onze eigen zegeningen. Vrede is geen vanzelfsprekendheid; het is een kwetsbaar goed dat we moeten koesteren en bewaken. Niet alleen door conflicten te vermijden, maar ook door elkaar te respecteren en samen te werken aan een betere toekomst.

Ons land heeft in 50 jaar onafhankelijkheid veel meegemaakt, maar het fundament van onze samenleving is die immateriële rijkdom: vrede. Het is de onzichtbare lijm die onze diverse samenleving bij elkaar houdt. Aan ons de taak om met nieuwe ogen te kijken naar wat we hebben en ons bewust te worden van onze verantwoordelijkheid om deze vrede door te geven aan de volgende generatie.
 

Laten we deze mijlpaal gebruiken om dankbaar te zijn, maar ook om te reflecteren op hoe we vrede kunnen versterken. Want alleen met vrede kunnen we bouwen aan een duurzaam en rechtvaardig Suriname, waarin iedereen de kans krijgt om te bloeien.

 

Indra Toelsie