Wanneer komen de DNA-leden op voor de echte problemen? 

Dat DNA-leden een openbare vergadering verlaten vanwege een uitspraak die niet eens in de vergaderzaal is gedaan, maar in de media, roept fundamentele vragen op. Moeten media-uitlatingen voortaan als agendapunt worden toegevoegd aan openbare vergaderingen van De Nationale Assemblée? Zo ja, waar ligt dan de grens? En zo nee, waarom wordt er voor de uitspraken van lid Cedric van Samson nu wel een uitzondering voor gemaakt?

De manier waarop media-uitspraken de ene keer wel en de andere keer niet aanleiding lijken te zijn voor protesten, wekt de indruk van willekeur. Dat is schadelijk voor de geloofwaardigheid van het parlement. Regels en normen behoren voor iedereen gelijk te gelden, ongeacht of iemand tot de coalitie of oppositie behoort.

Maar belangrijker is de vraag: wat heeft het weglopen uit de vergadering daadwerkelijk opgeleverd?

Het antwoord is eenvoudig: media-aandacht. Het “probleem” is er niet

mee opgelost. Integendeel, het risico bestaat dat hiermee wordt genormaliseerd dat volksvertegenwoordigers een vergadering verlaten zodra zij het ergens niet mee eens zijn. Welk signaal geeft dat af aan de samenleving? Hoe vaak zal dit in de toekomst nog gebeuren?

DNA-leden ontvangen een riant salaris om het volk te vertegenwoordigen en deel te nemen aan parlementaire werkzaamheden. Daarom mag ook de vraag worden gesteld of er financiële consequenties zijn wanneer leden een vergadering vrijwillig verlaten. Wordt hun vergoeding deels ingehouden als zij hun parlementaire taak niet volledig uitvoeren? Dat is een legitieme vraag die transparant beantwoord zou moeten worden.

Voor de samenleving heeft deze actie geen enkele verlichting gebracht. Geen lagere prijzen, geen betere gezondheidszorg, geen beter onderwijs en geen oplossing voor de dagelijkse problemen waarmee burgers worden geconfronteerd. Het volk wacht nog altijd op tastbare verbeteringen, niet op selectieve protestacties die vooral politieke

aandacht genereren.

Waar blijft dezelfde felheid wanneer het gaat om de massale vissterfte? Toen de regering aangaf nog steeds geen definitieve oorzaak of resultaten te hebben, waarom werd er niet geëist dat ten minste de voorlopige onderzoeksresultaten onmiddellijk openbaar werden gemaakt? Waarom werd toen niet gedreigd de vergadering massaal te verlaten totdat er duidelijkheid kwam? De mogelijke gevolgen voor de volksgezondheid, het milieu en de bestaanszekerheid van lokale gemeenschappen zijn immers vele malen groter dan een politieke discussie over een media-uitspraak.

En waar blijft het protest voor de leerkrachten en het zorgpersoneel? De braindrain neemt toe, scholen kampen met tekorten aan vakleerkrachten, examens moesten worden uitgesteld en er zijn herhaaldelijk onregelmatigheden geweest rond examens. In de zorg verlaten ervaren professionals het land, terwijl de werkdruk blijft oplopen. Dat zijn problemen die duizenden gezinnen rechtstreeks raken. Toch zien we daar zelden dezelfde zichtbare verontwaardiging of

drastische protestacties.

Dat leidt onvermijdelijk tot een ongemakkelijke vraag: wordt er in De Nationale Assemblée selectief geprotesteerd? Is de bereidheid om hard op te treden afhankelijk van politieke belangen, terwijl maatschappelijke problemen minder urgent lijken?

Nog opvallender is dat sommige leden die zelden het woord voeren tijdens openbare vergaderingen of nauwelijks deelnemen aan inhoudelijke debatten, wel voorop lopen bij protestacties. Protesteren is een democratisch recht, maar uiteindelijk worden volksvertegenwoordigers afgerekend op hun inhoudelijke bijdrage, hun oplossingen en hun resultaten, niet op het verlaten van de vergaderzaal.

De samenleving verwacht van haar gekozen vertegenwoordigers dat zij moeilijke discussies voeren, elkaar kritisch bevragen en oplossingen afdwingen. Juist in de vergaderzaal, niet daarbuiten. Democratie vraagt om debat, niet om afwezigheid.

Als protest alleen zichtbaar wordt wanneer het politiek goed uitkomt, maar uitblijft bij kwesties die het dagelijks leven van burgers daadwerkelijk

raken, dan is het gerechtvaardigd dat de samenleving zich afvraagt voor wiens belangen er werkelijk wordt gestreden. En misschien nog belangrijker: waar blijven de DNA-protesten over de echte problemen van het volk?

Redactie Chronos