Soms is één simpel ‘sorry’ sterker dan duizend verklaringen

Woorden hebben kracht. Zeker wanneer ze worden uitgesproken door iemand die het volk vertegenwoordigt. Een parlementariër spreekt niet alleen namens zichzelf; zijn woorden wegen zwaarder, worden breder gehoord en hebben invloed op het maatschappelijk debat.

De uitspraak van VHP-parlementariër Cedric van Samson dat Suriname “nooit meer een vrouw als president” zou moeten hebben, heeft dan ook begrijpelijkerwijs veel emoties losgemaakt. Vrouwen voelden zich gekwetst, maatschappelijke organisaties reageerden fel en zelfs in De Nationale Assemblée leidde de kwestie tot protest, waarbij vrouwelijke parlementariërs de vergaderzaal verlieten.

Inmiddels heeft Van Samson uitgelegd dat zijn woorden uit hun context zijn gehaald. Volgens hem was zijn kritiek niet gericht op vrouwen, maar op het functioneren van de huidige president. Hij stelt dat hij wilde aangeven dat een president – man of vrouw – op dezelfde manier ter verantwoording moet worden geroepen. Dat is een uitleg die gehoord mag worden. Sterker nog, als dat werkelijk

zijn bedoeling was, verdient die context ook een plaats in het debat.

Maar juist daar wringt het.

Want wanneer zoveel mensen zich beledigd voelen, wanneer duizenden burgers dezelfde uitspraak op dezelfde manier begrijpen en wanneer zelfs collega’s in het parlement zich openlijk distantiëren, gaat de discussie niet langer alleen over de vraag of je verkeerd bent geciteerd. Dan gaat het ook over de impact van je woorden.

Een eenvoudig “het spijt me dat mijn woorden zo zijn overgekomen” is geen teken van zwakte. Integendeel. Het is een teken van leiderschap. Verontschuldigingen betekenen niet automatisch dat je je politieke standpunt opgeeft. Ze betekenen wel dat je erkent dat jouw formulering pijn heeft veroorzaakt.

In de politiek lijkt het tegenwoordig alsof excuses gelijkstaan aan gezichtsverlies. Alsof elke verontschuldiging een nederlaag is. Maar juist de grootste leiders zijn vaak degenen die durven te erkennen wanneer hun woorden anders zijn aangekomen dan bedoeld.

Cedric

van Samson heeft inmiddels uitgebreid uitgelegd wat hij bedoelde. Dat is een stap. Maar misschien ontbreekt nog dat ene element dat de rust kan terugbrengen: empathie. Niet voor de politieke tegenstanders, maar voor de vrouwen die zich geraakt voelden door een uitspraak die op zichzelf moeilijk anders kon worden opgevat.

Woorden kunnen verdelen. Woorden kunnen ook verbinden. Soms is één oprecht ‘sorry’ krachtiger dan tien persverklaringen. Misschien is dat precies wat Suriname op dit moment nodig heeft.

Jerrel Harderwijk