Simons houdt verlieslatende SLM overeind met geld van het volk

President Jennifer Simons zegt dat de regering doorgaat met de SLM, maar die uitspraak roept vooral de vraag op hoeveel gemeenschapsgeld nog in deze bodemloze put moet verdwijnen. Terwijl er geen duidelijk zicht is op een gezonde toekomst voor de luchtvaartmaatschappij, blijft het bedrijf volgens Armand Snijders maandelijks miljoenen US dollars kosten.

De problemen zijn niet nieuw, maar onder Simons lijkt de oude politieke reflex gewoon door te gaan: rapporten, werkgroepen, adviseurs en herstelplannen, maar weinig zichtbare verbetering. Reizigers blijven intussen de dupe van technische problemen, gebrekkige communicatie en onzekerheid. De vertraagde vlucht naar Amsterdam, waarbij passagiers dagenlang moesten wachten, laat opnieuw zien hoe kwetsbaar de operatie is.

Ook de ingrepen van Simons roepen vragen op zegt Snijders in zijn column op De Ware Tijd Online. De directeur en raad van commissarissen moesten plaatsmaken, maar in plaats van overtuigende luchtvaartdeskundigheid

kwamen er opnieuw benoemingen met een politieke geur. Daarmee blijft de indruk bestaan dat de SLM niet wordt behandeld als een bedrijf dat moet overleven, maar als een staatsproject dat koste wat kost in leven wordt gehouden.

Het meest pijnlijk is dat de schulden van de SLM naar schatting tussen de 110 en 140 miljoen US dollar bedragen, terwijl vrijwel alle routes verlieslatend zouden zijn. Toch blijft de regering praten over behoud en herstel. Dat is geen visie, maar uitstel van een harde conclusie: de nationale carrier slokt geld op dat aan de samenleving toebehoort.

Simons moet daarom eerlijk zijn tegenover het volk. Als de SLM werkelijk levensvatbaar is, moeten de cijfers, verliezen, schulden en hersteldoelen openbaar worden gemaakt. Als dat niet kan, dan houdt de regering een failliet systeem kunstmatig overeind met geld dat beter besteed kan worden aan burgers die

dagelijks met echte problemen kampen.

De SLM was ooit nationale trots, maar trots alleen betaalt geen schulden, vult geen vliegtuigen en herstelt geen vertrouwen. Zolang Simons blijft kiezen voor politieke romantiek boven zakelijke realiteit, blijft de SLM geen symbool van nationale ambitie, maar van bestuurlijke koppigheid op kosten van het volk.