Oude NDP politiek draait weer op volle toeren: onbekwame mensen op sleutelposities

Bijna 10 maanden na het aantreden van de regering-Simons/Rusland legt Filia Kramp met haar reflectie de vinger precies op de zere plek. Wat als een nieuwe start werd verkocht, blijkt in de praktijk vooral een harde terugkeer van het oude politieke vuilspel: de NDP moest en zou koste wat het kost weer aan de macht komen, niet om het land anders te besturen, maar om opnieuw het systeem naar zich toe te trekken en de eigen mensen onder te brengen.

De coalitie die na de verkiezingen is gevormd, ademt geen overtuiging, geen visie en geen landsbelang. Het is een machtsconstructie. Een bijeengeraapte combinatie van partijen die tijdens de verkiezingen nog fel tegenover elkaar stonden, maar na de stembusuitslag ineens bereid waren onder de vleugels van de NDP te kruipen. Niet omdat principes plotseling verdwenen, maar omdat de lokroep van functies, posten en invloed opnieuw sterker bleek

dan politieke ruggengraat.

Kleine partijen met amper een zetel kregen een minuscuul stukje van de koek, niet om echt mee te besturen, maar om te helpen de NDP terug in het zadel te krijgen. Dat is geen leiderschap. Dat is politieke handel. Kramp voorspelt dat deze kleine partijen bij de volgende verkiezing niet meer bestaan, omdat ze hun politieke identiteit nu al kwijt zijn. 

En terwijl het volk werd wijsgemaakt dat er iets nieuws zou komen, werd achter de schermen gewoon het oude recept van stal gehaald: beloon loyaliteit, parkeer kritiek en verdeel de posten onder de eigen kring. Dat is de bittere waarheid achter deze regering. Geen systeemverandering, maar systeembehoud. Geen breuk met het verleden, maar een herhaling ervan.

Het scherpste punt in de reflectie van Kramp raakt dan ook precies de kern van het probleem: er zitten opnieuw mensen

op cruciale posities die nauwelijks draagvlak hebben bij de kiezer, maar wel bruikbaar zijn voor de partij. Mensen die amper stemmen hebben gehaald, maar wel goed genoeg worden geacht om ministeries, ambassades, directieposten en toezichthoudende organen binnen te wandelen alsof zij de uitverkoren vakmensen van het land zijn. Niet omdat zij uitblinken in kennis, ervaring of visie, maar omdat zij loyaal zijn gebleven aan de juiste partij. Dat is de harde realiteit.

En laten we daar geen doekjes om winden: veel van deze benoemingen zijn een klap in het gezicht van elke burger die nog gelooft dat bekwaamheid, integriteit en inhoud ertoe doen. Suriname wordt opnieuw opgezadeld met figuren van wie een groot deel geen wezenlijk benul heeft van het terrein waarover zij ineens gezag uitoefenen.

Mensen zonder aantoonbare expertise, zonder breed mandaat, zonder bewezen geschiktheid, maar mét de juiste politieke kleur. Zij

moeten beleid maken, toezicht houden, leiding geven en beslissingen nemen die het land raken, terwijl het vaak pijnlijk zichtbaar is dat ze de diepte, complexiteit en verantwoordelijkheid van hun functie niet eens overzien.

Dat is precies hoe een land langzaam wordt uitgehold. Niet met één grote explosie, maar met een eindeloze reeks verkeerde benoemingen, politieke gunsten en middelmatigheid op sleutelposities. De schade daarvan zie je niet alleen op papier, maar in de dagelijkse werkelijkheid: zwakke overheidsorganisaties, stuurloze parastatalen, matige dienstverlening, besluiteloos bestuur en een bevolking die steeds verder afhaakt omdat zij allang heeft doorzien dat het niet draait om kwaliteit, maar om wie je kent en wie je dient.

Daar komt nog iets bij dat deze regering extra ongeloofwaardig maakt. President Jennifer Simons werd geconfronteerd met haar verkiezingsbelofte en zei vervolgens niets beloofd te hebben. Dat ene zinnetje zegt eigenlijk alles. Want waarop hebben

haar kiezers dan gestemd? Op hoop? Op projectie? Op slogans zonder inhoud? Het bevestigt precies waarom zoveel mensen het vertrouwen in de politiek zijn kwijtgeraakt. Er wordt campagne gevoerd met grote woorden, maar zodra de macht binnen is, verdampt de verantwoordelijkheid.

De regering-Simons/Rusland is dus niet teleurstellend omdat zij te weinig tijd heeft gehad. Zij is teleurstellend omdat zij in nog geen tien maanden al glashelder laat zien waarvoor zij werkelijk is gevormd: niet om Suriname te vernieuwen, maar om de macht te herverdelen binnen hetzelfde oude netwerk. De NDP wilde terug. Dat doel is bereikt. En nu wordt de staat opnieuw gebruikt als opvanghuis voor partijloyalisten, meelopers en politieke gunstelingen.

Filia Kramp fileert dat mechanisme genadeloos en terecht. Want wie eerlijk kijkt, ziet geen ‘kenki a systeem’, maar ‘continue a systeem’. Het volk kreeg verandering beloofd, maar kreeg in werkelijkheid een recycling van

het oude model: macht voor de partij, posten voor de getrouwen en een land dat weer moet toekijken hoe dezelfde fouten in herhaling gaan.

Dat is niet alleen cynisch. Het is een regelrechte belediging van de kiezer. Kramp eindigt haar reflectie met “We blijven politici kiezen met een eendimensionale oriëntatie op de functie van macht EN we hebben geen nationale governance code. Voor duurzame nationbuilding, een zeer zwakke combinatie.“