Terwijl de wereldgemeenschap met ingehouden adem wachtte op de totale ontmaskering van het internationale pedonetwerk rond Jeffrey Epstein, roept de recente vrijgave van miljoenen documenten door het Amerikaanse ministerie van Justitie meer vragen op dan zij beantwoordt.

Uit een diepgaande analyse van de vrijgegeven data blijkt dat de beloofde transparantie een rookgordijn is waarbij een berekende strategie wordt gehanteerd: de trauma’s van de slachtoffers worden opnieuw in de schijnwerpers gezet, terwijl de machtigste cliënten en facilitators door middel van strategische censuur en juridische mazen buiten schot blijven. Hoewel de Amerikaanse overheid claimt aan haar wettelijke verplichtingen te voldoen door ruim

vijf miljoen pagina’s aan bewijsmateriaal openbaar te maken, wijzen juridische experts op het feit dat ruim 99 procent van de werkelijk cruciale informatie over betrokken derden nog steeds onderhevig is aan zware zwartlakking.

De documenten zijn bovendien zonder enige index of chronologische samenhang gedumpt, wat door onderzoeksjournalisten wordt gezien als een bewuste tactiek om de waarheidsvinding te vertragen in een ondoorzichtig moeras van papier.

Advocaten van de overlevenden uiten felle kritiek op deze werkwijze en stellen dat de privacy van de slachtoffers door de overheid als schild wordt gebruikt om de identiteit van daders te beschermen.

Terwijl de publieke opinie

wordt gevoed met sensationele maar juridisch weinig zeggende details over reeds bekende namen uit de politieke en zakelijke elite, blijven de diepere structuren van het netwerk – de financiers en de logistieke architecten achter de misbruikmachine – vakkundig verborgen. Deze gecontroleerde informatieverstrekking verschuift de focus van strafrechtelijke vervolging naar een voyeuristische herbeleving van het leed, waardoor de werkelijke kopstukken van het Epstein-imperium ook in 2026 de dans lijken te ontspringen. Voor de internationale gemeenschap die rekende op gerechtigheid, blijft de vrijgave een bittere pil en een bevestiging dat de bescherming van de gevestigde orde nog steeds prevaleert boven het onthullen van de volledige, ongecensureerde waarheid.

UNITEDNEWS

Twee Surinaamse documentaires, ‘Langabere, een ode aan de Kaseko muziek’ van Rosita Leeflang en ‘A dede wroko fu La Prosperité’ van Sam Blankendal, zijn geselecteerd om vertoond te worden tijdens het prestigieuze Curaçao International Film Festival (CIFF), dat plaatsvindt van 14 tot 19 april 2026 in The Movies Otrobanda. De documentaires zijn onderdeel van het Surinaamse project Doculab ‘10 voor 50’. De geselecteerde films maken deel uit van het programma onderdeel Caribbean Focus, waar bijzondere verhalen van Caribische makers centraal staan. ‘Dit is een prachtige erkenning voor het harde werk, het doorzettingsvermogen en het talent van onze makers, en een belangrijke stap naar internationale

zichtbaarheid voor Surinaamse cinema’, schrijft Stichting The Back Lot, die ‘DocuLab ’10 voor 50’ heeft geïnitieerd, ontwikkeld en uitgevoerd.

Doculab ‘10 voor 50’ werd opgezet als een driejarig leertraject waarin 11 first-time filmmakers intensief werden begeleid bij het ontwikkelen van hun eigen documentaire. In een unieke samenwerking met ervaren coaches, diverse masterclasses en externe mentoren, hebben de makers ruim drie jaar gewerkt aan persoonlijke en maatschappelijk relevante verhalen. De eindresultaten werden met veel enthousiasme ontvangen tijdens het Makandra Documentaire Filmfestival in TBL Cinemas, en gaan nu dus ook internationaal. De documentaires zijn op dit moment nog te zien in TBL Cinemas.

 DocuLab ’10 voor 50’ is geïnitieerd, ontwikkeld en uitgevoerd door Stichting The Back Lot. De realisatie van Doculab ‘10 voor 50’ werd mogelijk gemaakt dankzij de financiele ondersteuning van het Nederlands Filmfonds. De geselecteerde documentaires zijn representatief voor de kracht en diversiteit van het Surinaamse perspectief. Ze getuigen van een nieuwe generatie verhalenvertellers die niet alleen lokaal impact maken, maar ook op regionale en wereldwijde podia hun stem laten horen.

De Surinaamse Voetbalbond (SVB) heeft bevestigd dat een deel van een nationale jeugdselectie (U-17) niet kan deelnemen aan de WK-kwalificatiewedstrijden in Honduras. Dit zou door een administratieve fout komen, waarbij de selectie niet correct is aangemeld bij de CONCACAF. Hierdoor bleken zeven spelers niet speelgerechtigd voor de kwalificatiewedstrijden.

In een verklaring erkent de SVB de fout en biedt zij haar oprechte excuses aan aan de betrokken spelers, hun ouders en de Surinaamse samenleving. De bond spreekt van een zeer ernstige situatie, die grote gevolgen heeft gehad voor de betreffende jeugdselectie.

Volgens de SVB is geprobeerd om de zeven spelers alsnog als

onderdeel van de delegatie te laten afreizen, maar uiteindelijk bleek het aantal beschikbare spelers onvoldoende om verantwoord aan de kwalificatiewedstrijden deel te nemen. Als gevolg daarvan kon de selectie niet meedoen.

De SVB heeft inmiddels gezorgd voor de terugkeer van alle diaspora-spelers naar Nederland. Over de verdere sportieve consequenties van het niet deelnemen aan de kwalificatiewedstrijden is nog geen nadere informatie verstrekt.

De SVB stelt dat de kwestie intern zeer serieus wordt genomen. Interne procedures zullen worden aangescherpt en de communicatie en afstemming met spelers en ouders zal structureel worden verbeterd. Daarbij benadrukt de bond dat het welzijn en de ontwikkeling van

jeugdspelers de hoogste prioriteit blijven.

De SVB betreurt het ontstane ongemak en de teleurstelling ten zeerste en zegt zich onverminderd te blijven inzetten voor de toekomst van het Surinaamse jeugdvoetbal.

Het Openbaar Ministerie heeft dinsdag in de strafzaak rond het schietincident te Pikin Saron, tegen zeven politieambtenaren een gevangenisstraf van 12 maanden geheel voorwaardelijk geëist, met een proeftijd van drie jaren. De verdachten staan terecht voor zwaar lichamelijk letsel, de dood ten gevolge hebbende.

Uit het strafdossier blijkt dat de politie op 2 mei 2023 betrokken raakte bij een achtervolging van meerdere verdachten, waarbij vanuit het voertuig van de latere slachtoffers op de politie is geschoten. De politie heeft het vuur beantwoord, waarna een vuurgevecht ontstond.

Uit het politioneel onderzoek is gebleken dat nadat de slachtoffers overmeesterd waren, de noodzaak tot

schieten niet meer aanwezig was en dat er desondanks schoten zijn gelost op de slachtoffers.

De patholoog-anatoom heeft vastgesteld dat de slachtoffers niet zijn overleden als gevolg van schoten tijdens de vlucht, maar dat het overlijden mede het gevolg is geweest van het uitblijven van tijdige medische hulp. Desondanks is volgens het OM sprake van handelen in strijd met de geldende geweldsinstructies.

Bij het bepalen van de strafeis heeft het Openbaar Ministerie rekening gehouden met het feit dat de verdachten niet eerder met justitie in aanraking zijn gekomen. Tevens is meegewogen dat zij moesten handelen in een uiterst gevaarlijke en stressvolle situatie

waarbij daadwerkelijk op de politie is geschoten. Door het politieoptreden zijn bovendien circa 27 gegijzelde personen bevrijd.

De voorwaardelijke gevangenisstraf beoogt volgens het OM een duidelijke norm te stellen over het gebruik van geweld door politiefunctionarissen, zonder voorbij te gaan aan de complexe en gevaarlijke omstandigheden waaronder het optreden heeft plaatsgevonden.

Het debat in De Nationale Assemblée (DNA) over de voorgenomen ingrijpende hervorming van de rechterlijke macht en de voorgestelde wijziging van de Grondwet is de afgelopen dagen sterk geïntensiveerd. Coalitie en oppositie staan lijnrecht tegenover elkaar over de toekomst van de Surinaamse rechtsstaat, terwijl ook buiten het parlement de kritiek toeneemt. Vicevoorzitter van DNA Ronnie Brunswijk (ABOP) en NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo spreken hun ernstige zorgen uit over zowel de gevolgde procedure als de inhoud van de initiatiefwetten.

De discussie kreeg maandag een scherpere toon toen Brunswijk de regering openlijk opriep haar verantwoordelijkheid te nemen. Hoewel assembleeleden grondwettelijk het recht hebben initiatiefwetten

in te dienen, vindt hij dat dit bij ingrijpende staatsrechtelijke hervormingen ongepast is. Volgens Brunswijk verschuilt de regering zich achter individuele parlementariërs.

“We waren hierover in coalitieverband in gesprek. Van de ene dag op de andere is het doorgeschoven naar het parlement. De regering moet zulke zwaarwichtige wetten zelf indienen en hier komen verdedigen,” aldus Brunswijk. Hij sprak van een “sluiproute” die de normale democratische verantwoording omzeilt.

Zijn uitlatingen leidden tot een felle woordenwisseling met NDP-fractielid Ebu Jones, een van de initiatiefnemers van de wetsvoorstellen. Brunswijk verweet Jones dat hij “regering speelt”. Jones verdedigde zich door te wijzen op het grondwettelijk recht

van DNA-leden om wetten in te dienen. Brunswijk bleef echter bij zijn standpunt en waarschuwde dat parlementariërs geen “jaknikkers” mogen zijn. “Als jullie me kunnen overtuigen, ga ik mee. Maar ik blijf kritisch.”

Een centraal twistpunt vormt de positie van de procureur-generaal (pg) en de onafhankelijkheid van het Openbaar Ministerie (OM). Brunswijk benadrukte dat de levenslange benoeming van de pg juist bedoeld is om politieke beïnvloeding te voorkomen. De voorgestelde wijzigingen zouden deze waarborg aantasten.

“Het OM heeft het vervolgingsmonopolie onder leiding van de procureur-generaal. Daarom wordt de pg voor het leven benoemd – niet om macht te concentreren, maar om onafhankelijkheid te garanderen,” stelde Brunswijk. Volgens hem verzwakken de initiatiefvoorstellen de bestaande waarborgen tegen politieke inmenging.

Ook Pawiroredjo uitte stevige kritiek op de voorgestelde benoemingsprocedure. Het loslaten van een voordracht vanuit het OM zelf acht hij risicovol. In een kleine samenleving als de Surinaamse kunnen benoemingen dan gemakkelijker plaatsvinden op andere dan zuiver professionele gronden, waarschuwde hij.

Daarnaast zijn er vragen over organisatorische voorstellen, zoals de instelling van een ‘college van pg’s’. Brunswijk betwijfelde het nut hiervan in een land met één parket en één Hof. “Wie voert dan de leiding? Wie is eindverantwoordelijk? Het strafrecht verdraagt geen onduidelijkheid,” zei hij. Volgens hem leiden de voorstellen niet tot betere waarborging, maar tot een verschuiving van macht.

Ook het voornemen om de pensioengerechtigde leeftijd voor OM-leden te verlagen van 70 naar 65 jaar stuit op verzet. Brunswijk noemde dit staatsrechtelijk onjuist en organisatorisch onverstandig, omdat waardevolle ervaring verloren dreigt te gaan. Pawiroredjo benadrukte dat zo’n wijziging pas verantwoord is na een grondige analyse van de gevolgen voor de continuïteit van het justitieel apparaat.

Volgens Pawiroredjo missen de voorstellen hun doel doordat zij zich vooral richten op de top van de rechterlijke organisatie, terwijl de dagelijkse rechtsbedeling op basisniveau onder druk staat. Hij wees op lange aanrijdtijden van de politie, gebrekkige processen-verbaal en structurele tekorten aan rechters en griffiemedewerkers.

“Het benoemen van meerdere pg’s lost de fundamentele capaciteitsproblemen niet op,” stelde hij. Versterking van de eerste en tweede aanleg, betere beloning en gerichte opleidingen zouden prioriteit moeten krijgen.

Ook het plan voor een nationale Hoge Raad voor cassatierechtspraak roept vragen op. Hoewel Pawiroredjo het belang van rechtseenheid erkent, vreest hij dat een eigen Hoge Raad schaarse juridische capaciteit zal wegtrekken bij de lagere rechtbanken. Als alternatief pleitte hij voor aansluiting bij het Caribbean Court of Justice (CCJ).

De kern van de kritiek van zowel Brunswijk als Pawiroredjo is de oproep tot zorgvuldigheid. Niet alleen politieke partijen, maar ook de Surinaamse Orde van Advocaten, de notariële beroepsgroep en de Anton de Kom Universiteit hebben hun bedenkingen geuit.

Brunswijk waarschuwde tegen lichtzinnig omgaan met staatsrechtelijke hervormingen: “Als we zo redeneren, kunnen we straks ook twee presidenten of twee voorzitters van De Nationale Assemblée willen.”

Het parlement wacht nu op nadere toelichting van de initiatiefnemers en de regering. Brunswijk benadrukte dat hij pas na volledige beantwoording een definitief standpunt zal innemen. De gezamenlijke boodschap van Brunswijk en Pawiroredjo is duidelijk: hervorming is nodig, maar overhaaste en onvoldoende doordachte ingrepen kunnen de rechtsstaat meer schade berokkenen dan versterken.

UNITEDNEWS

 

Miata Metals Corp maakt bekend dat het de eerste vier gaten van het volledig gefinancierde 25.000 meter tellende boorprogramma bij zijn Sela Creek Gold Project in Suriname heeft voltooid. Het programma voor 2026 verdubbelt daarmee meer dan het aantal meters dat tijdens de succesvolle boorcampagne van 2025 werd gerealiseerd.

Het doel van het uitgebreide programma is tweeledig: het verder opschalen van het Jon’s Trend-goldsysteem en het intensief testen van meerdere hoogwaardige exploratiedoelen in het bredere Sela Creek-projectgebied. Volgens Miata positioneert dit programma het bedrijf om van eerdere ontdekkingen naar potentiële multi-zone groei te bewegen in 2026.

“Dit boorprogramma markeert het begin

van een bepalend jaar voor het Sela Creek Gold Project,” aldus CEO Dr. Jacob Verbaas. “Het aantreffen van zichtbaar goud in de eerste twee gaten bevestigt onze verfijnde targeting-aanpak en vormt een veelbelovend begin van de campagne voor 2026. Met 25.000 geplande boormeters en meerdere prioriteitsdoelen kunnen we Jon’s Trend verder opschalen en tegelijkertijd nieuwe ontdekkingen nastreven in het bredere projectgebied. Met de inzet van twee rigs van Major Drilling hebben we de capaciteit om zowel kritieke massa bij Jon’s Trend op te bouwen als het aanzienlijke, grotendeels onontgonnen exploratiepotentieel van Sela Creek te benutten.”

Het programma richt zich op een

systematische uitbreiding van bekende goudmineralisatie bij het Jon’s Trend-doel, terwijl tegelijkertijd een pijplijn van ontdekkingstadium-doelen wordt ontwikkeld op basis van recente geologische modellering, oppervlaktebemonstering, geofysisch onderzoek en structurele herinterpretatie.

Ongeveer 12.500 meter is gepland bij Jon’s Trend, waar de boorwerkzaamheden in 2025 een breed, ondiep hellend, structureel gecontroleerd goldsysteem van circa 750 bij 250 meter hebben bevestigd, dat nog openligt langs strike en diepte. De booractiviteiten zullen zich richten op uitbreiding, continuïteitsboringen en dieptegerichte boorpunten langs de geïnterpreteerde plungrichtingen.

De overige 12.500 meter is bestemd voor geavanceerde exploratiedoelen in het bredere Sela Creek-project, waaronder Puma, Stranger, Howler en andere opkomende prospects. Deze gebieden profiteren van uitgebreide artisinale mijnbouwactiviteiten, samenhangende geochemische bodem-anomalieën en structurele kenmerken die vergelijkbaar zijn met die van Jon’s Trend en Puma in 2025.

UNITEDNEWS

 

 

 

Foto: Brunswijk verweet Jones dat hij “regering speelt”

Het debat in De Nationale Assemblée (DNA) over de voorgenomen ingrijpende hervorming van de rechterlijke macht en de voorgestelde wijziging van de Grondwet is de afgelopen dagen sterk geïntensiveerd. Coalitie en oppositie staan lijnrecht tegenover elkaar over de toekomst van de Surinaamse rechtsstaat, terwijl ook buiten het parlement de kritiek toeneemt. Vicevoorzitter van DNA Ronnie Brunswijk (ABOP) en NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo spreken hun ernstige zorgen uit over zowel de gevolgde procedure als de inhoud van de initiatiefwetten.

De discussie kreeg maandag een scherpere toon toen Brunswijk de regering openlijk opriep haar verantwoordelijkheid te nemen.

Hoewel assembleeleden grondwettelijk het recht hebben initiatiefwetten in te dienen, vindt hij dat dit bij ingrijpende staatsrechtelijke hervormingen ongepast is. Volgens Brunswijk verschuilt de regering zich achter individuele parlementariërs.

“We waren hierover in coalitieverband in gesprek. Van de ene dag op de andere is het doorgeschoven naar het parlement. De regering moet zulke zwaarwichtige wetten zelf indienen en hier komen verdedigen,” aldus Brunswijk. Hij sprak van een “sluiproute” die de normale democratische verantwoording omzeilt.

Zijn uitlatingen leidden tot een felle woordenwisseling met NDP-fractielid Ebu Jones, een van de initiatiefnemers van de wetsvoorstellen. Brunswijk verweet Jones dat hij “regering speelt”. Jones verdedigde zich

door te wijzen op het grondwettelijk recht van DNA-leden om wetten in te dienen. Brunswijk bleef echter bij zijn standpunt en waarschuwde dat parlementariërs geen “jaknikkers” mogen zijn. “Als jullie me kunnen overtuigen, ga ik mee. Maar ik blijf kritisch.”

Een centraal twistpunt vormt de positie van de procureur-generaal (pg) en de onafhankelijkheid van het Openbaar Ministerie (OM). Brunswijk benadrukte dat de levenslange benoeming van de pg juist bedoeld is om politieke beïnvloeding te voorkomen. De voorgestelde wijzigingen zouden deze waarborg aantasten.

“Het OM heeft het vervolgingsmonopolie onder leiding van de procureur-generaal. Daarom wordt de pg voor het leven benoemd – niet om macht te concentreren, maar om onafhankelijkheid te garanderen,” stelde Brunswijk. Volgens hem verzwakken de initiatiefvoorstellen de bestaande waarborgen tegen politieke inmenging.

Ook Pawiroredjo uitte stevige kritiek op de voorgestelde benoemingsprocedure. Het loslaten van een voordracht vanuit het OM zelf acht hij risicovol. In een kleine samenleving als de Surinaamse kunnen benoemingen dan gemakkelijker plaatsvinden op andere dan zuiver professionele gronden, waarschuwde hij.

Daarnaast zijn er vragen over organisatorische voorstellen, zoals de instelling van een ‘college van pg’s’. Brunswijk betwijfelde het nut hiervan in een land met één parket en één Hof. “Wie voert dan de leiding? Wie is eindverantwoordelijk? Het strafrecht verdraagt geen onduidelijkheid,” zei hij. Volgens hem leiden de voorstellen niet tot betere waarborging, maar tot een verschuiving van macht.

Ook het voornemen om de pensioengerechtigde leeftijd voor OM-leden te verlagen van 70 naar 65 jaar stuit op verzet. Brunswijk noemde dit staatsrechtelijk onjuist en organisatorisch onverstandig, omdat waardevolle ervaring verloren dreigt te gaan. Pawiroredjo benadrukte dat zo’n wijziging pas verantwoord is na een grondige analyse van de gevolgen voor de continuïteit van het justitieel apparaat.

Volgens Pawiroredjo missen de voorstellen hun doel doordat zij zich vooral richten op de top van de rechterlijke organisatie, terwijl de dagelijkse rechtsbedeling op basisniveau onder druk staat. Hij wees op lange aanrijdtijden van de politie, gebrekkige processen-verbaal en structurele tekorten aan rechters en griffiemedewerkers.

“Het benoemen van meerdere pg’s lost de fundamentele capaciteitsproblemen niet op,” stelde hij. Versterking van de eerste en tweede aanleg, betere beloning en gerichte opleidingen zouden prioriteit moeten krijgen.

Ook het plan voor een nationale Hoge Raad voor cassatierechtspraak roept vragen op. Hoewel Pawiroredjo het belang van rechtseenheid erkent, vreest hij dat een eigen Hoge Raad schaarse juridische capaciteit zal wegtrekken bij de lagere rechtbanken. Als alternatief pleitte hij voor aansluiting bij het Caribbean Court of Justice (CCJ).

De kern van de kritiek van zowel Brunswijk als Pawiroredjo is de oproep tot zorgvuldigheid. Niet alleen politieke partijen, maar ook de Surinaamse Orde van Advocaten, de notariële beroepsgroep en de Anton de Kom Universiteit hebben hun bedenkingen geuit.

Brunswijk waarschuwde tegen lichtzinnig omgaan met staatsrechtelijke hervormingen: “Als we zo redeneren, kunnen we straks ook twee presidenten of twee voorzitters van De Nationale Assemblée willen.”

Het parlement wacht nu op nadere toelichting van de initiatiefnemers en de regering. Brunswijk benadrukte dat hij pas na volledige beantwoording een definitief standpunt zal innemen. De gezamenlijke boodschap van Brunswijk en Pawiroredjo is duidelijk: hervorming is nodig, maar overhaaste en onvoldoende doordachte ingrepen kunnen de rechtsstaat meer schade berokkenen dan versterken.

UNITEDNEWS

 

Jerrel Pawiroredjo, lid van