Na zoveelste smet is Noersalim niet langer houdbaar als minister

De arrestatie van de 20-jarige zoon van LVV-minister Mike Noersalim zou in beginsel een privékwestie moeten zijn. Kinderen zijn verantwoordelijk voor hun eigen daden en ouders kunnen niet automatisch aansprakelijk worden gehouden voor misstappen van hun volwassen kinderen. Maar daar houdt het verhaal op. De jonge verdachte reed namelijk niet in zijn eigen voertuig, maar in een dienstauto van het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij.

Daarmee verandert een privézaak plotseling in een bestuurlijke kwestie zegt Armand Snijders in zijn nieuwste column bij de Ware Tijd. De vraag is niet langer alleen wat de zoon heeft gedaan, maar hoe hij überhaupt de beschikking kreeg over een overheidsvoertuig en waarom hij daarmee buiten werktijd op pad was.

Voor Noersalim komt deze affaire bovendien niet uit de lucht vallen. Zijn naam is de afgelopen jaren vaker in verband gebracht met omstreden

beslissingen. De Cultuurtuin-affaire bijvoorbeeld, waarbij hij notabene als interim op het ministerie van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer twee dagen voor zijn aftreden de Cultuurtuin verkavelde.

Maar ook de controverse rond het aannemen van familieleden, duizenden benoemingen bij Binnenlandse Zaken, beschuldigingen van bestuurlijke onregelmatigheden en recent de onduidelijkheid rond de mennonietenkwestie hebben zijn reputatie al eerder beschadigd. Steeds opnieuw ontstonden vragen over integriteit, verantwoordelijkheid en transparantie.

Juist daarom is deze zaak politiek zo zwaar. Op zichzelf hoeft het gedrag van een zoon een minister niet ten val te brengen. Maar wanneer dat gebeurt met middelen van de staat, onder verantwoordelijkheid van diezelfde minister, wordt het onmogelijk om de zaak volledig los te koppelen van zijn functioneren.

Nog opvallender is de stilte. Terwijl de samenleving zich afvraagt hoe een dienstvoertuig van LVV in deze kwestie terechtkwam, blijft een duidelijke

en volledige uitleg van president Jennifer Simons uit. Dat voedt speculaties en ondermijnt het vertrouwen in het bestuur.

Simons heeft bij haar aantreden meermaals benadrukt dat integriteit en goed bestuur leidende principes van haar regering zouden zijn. Die woorden worden nu op de proef gesteld. Want als integriteit werkelijk de maatstaf is, kan de vraag niet langer worden ontweken: hoeveel incidenten, controverses en bestuurlijke missers kan een minister zich veroorloven voordat zijn positie onhoudbaar wordt?

Voor veel Surinamers lijkt het antwoord inmiddels duidelijk. De kwestie draait allang niet meer om de zoon van de minister. Zij draait om de politieke verantwoordelijkheid van Mike Noersalim zelf.

Benoeming familielid van minister Noersalim als beleidsmedewerker wakkert debat over vriendjespolitiek aan