Eerst verandering beloven, daarna burgers afpoeieren: Simons’ antwoord op kritische vraag

Wie belooft het systeem te veranderen, kan verwachten dat burgers vragen wat er anders gaat gebeuren. Toch kreeg een kritische vrouw tijdens een vraaggesprek op de radio met president Jennifer Simons op precies die vraag een tegenvraag terug. De daaropvolgende woordenwisseling roept de vraag op hoeveel ruimte er is om de president aan haar eigen veranderbelofte te houden.

“Wat gaan we anders doen? Ik denk dat het een voor twaalf is als je luistert naar de noodkreten…”, hield de vrouw haar voor. Simons reageerde meteen met: “Wat zou u anders willen doen?” Toen de vrouw antwoordde dat zij niet de president was, volgde een kort “precies”. Daarna zei Simons: “Daarom moet u het voor mij laten om te bepalen wat ik anders ga doen.” De vrouw verduidelijkte dat zij niet in de schoenen van de president stond.

Juist tegen de

achtergrond van de verkiezingscampagne schuurt dat antwoord. De NDP trok de verkiezingen van 25 mei 2025 in met de slogan ‘Kenki a systeem’. De partij beloofde verandering binnen zowel de eigen gelederen als het bestuur van Suriname. Daarmee maakte zij de vraag wat er anders zou gebeuren zelf tot een centraal verkiezingsthema.

Een burger die vervolgens naar die verandering vraagt, hoeft daarvoor niet eerst zelf een regeringsprogramma op tafel te leggen. De vrouw vroeg wat de president anders gaat doen en verwees daarbij naar noodkreten uit de samenleving. Dat is een legitieme vraag aan degene die de verantwoordelijkheid draagt om beleid te bepalen én uit te leggen.

Natuurlijk mag een president een gesprekspartner vragen welke oplossingen zij voor ogen heeft. Dat kan een waardevolle uitnodiging zijn om mee te denken. Maar de toevoeging dat de vrouw het aan Simons moet overlaten, geeft

de uitwisseling een afhoudend karakter. In dit fragment verschuift het gesprek van de inhoudelijke vraag naar wie bevoegd is het antwoord te bepalen.

Dat Simons als president bestuurlijke verantwoordelijkheid draagt, staat buiten discussie. Die positie maakt uitleg juist noodzakelijk. Burgers mogen vragen welke keuzes worden gemaakt, waarom die nodig zijn en hoe de beloofde verandering zichtbaar wordt. Daarvoor hoeven zij niet in de schoenen van de president te staan.

Het systeem veranderen begint ook bij de manier waarop de macht reageert op kritische vragen. Wie tijdens de campagne verandering belooft, moet tijdens het regeren bereid zijn daarover verantwoording af te leggen. “Laat het aan mij over” biedt in deze uitwisseling geen antwoord op de wezenlijke vraag van de vrouw: wat gaat er anders gebeuren?