De gevaarlijke grens tussen politieke PR en militaire veiligheid
| starnieuws | Door: Redactie
De recente reactie van de voorzitter van de Vaste Commissie voor Defensie raakt een fundamenteel principe dat elke professionele krijgsmacht ter wereld overeind houdt: Operational Security (OPSEC), oftewel operationele veiligheid. Wanneer beelden van de binnenzijde van legerkazernes en trainingslocaties via de media op straat komen te liggen, overschrijden we een gevaarlijke grens. Het bagatelliseren van het publiekelijk blootleggen van militaire kwetsbaarheden getuigt van een strategische naïviteit die onze nationale veiligheid direct in gevaar brengt.
Het argument dat de locaties van onze
Internationale militaire standaarden, variërend van die van de NAVO tot die van defensie-instituten in Latijns-Amerika, zijn hierin glashelder: militaire objecten worden afgeschermd van de media. Militairen die zelf beelden van binnen de poort delen op sociale media, worden streng gestraft wegens plichtsverzuim. Het is dan ook onaanvaardbaar als de politieke en strategische leiding van
Niemand ontkent dat het aanpakken van jarenlang achterstallig onderhoud, het verbeteren van medische voorzieningen en het fatsoeneren van de rechtspositie van onze militairen de hoogste prioriteit hebben. Als militair weet ik als geen ander dat defensiepersoneel een waardige werk- en trainingsomgeving verdient. Maar de weg naar herstel mag de veiligheid van diezelfde militairen nooit ondermijnen.
Gebreken binnen de krijgsmacht los je niet op door de defensie-infrastructuur publiekelijk te etaleren voor het oog van de buitenwereld. Misstanden horen thuis in besloten inspectierapporten en op de agenda van de Vaste Commissie voor Defensie in De Nationale Assemblée. Daar hoort de kritische en constructieve controle plaats te vinden, achter gesloten deuren, waar staatsgevoelige details en
Een minister van Defensie draagt de ultieme verantwoordelijkheid om de krijgsmacht te beschermen, niet om haar kwetsbaarheden bloot te leggen. Politieke transparantie is een groot goed, maar mag nooit ontaarden in tactische kwetsbaarheid. Het is tijd dat de politieke leiding inziet dat OPSEC geen bureaucratische regel is, maar de levenslijn van onze militairen. Wie de poorten van de kazerne wagenwijd openzet voor de camera's, zet uiteindelijk de veiligheid van ons hele land op het spel.
Een minister van Defensie is in de eerste plaats de beschermer van de operationele effectiviteit en de veiligheid van de troepen. Het openbaar maken of tolereren van media-aandacht binnen de operationele en trainingszones van een kazerne is een directe schending van die plicht. Laten we stoppen met het politiseren van onze defensie-infrastructuur en de wetten van de militaire veiligheid weer respecteren, voordat de prijs die we hiervoor
Rodney Cairo
Het argument dat de locaties van onze
kazernes en detachementen toch al publiek bekend zijn, is een bliksemafleider. Er is een hemelsbreed verschil tussen weten waar een kazerne staat en het via videobeelden exact kunnen analyseren van de interne lay-out, de staat van de perimeterbeveiliging en de logistieke bottlenecks. In de moderne inlichtingenwereld is visuele informatie (Imagery Intelligence) een goudmijn. Grensoverschrijdende misdaadsyndicaten en andere actoren hoeven geen spionnen meer te sturen; ze kunnen de operationele paraatheid en de fysieke zwakheden van onze eenheden nu simpelweg via hun beeldscherm bestuderen. Dat is de realiteit van de vijand waar we mee te maken hebben.
Internationale militaire standaarden, variërend van die van de NAVO tot die van defensie-instituten in Latijns-Amerika, zijn hierin glashelder: militaire objecten worden afgeschermd van de media. Militairen die zelf beelden van binnen de poort delen op sociale media, worden streng gestraft wegens plichtsverzuim. Het is dan ook onaanvaardbaar als de politieke en strategische leiding van
het ministerie deze regels zelf uit het oog verliest, al dan niet voor politiek gewin of PR-doeleinden. Juist van een minister mag worden verwacht dat de operationele veiligheid te allen tijde zwaarder weegt dan politieke scoringsdrift.
Niemand ontkent dat het aanpakken van jarenlang achterstallig onderhoud, het verbeteren van medische voorzieningen en het fatsoeneren van de rechtspositie van onze militairen de hoogste prioriteit hebben. Als militair weet ik als geen ander dat defensiepersoneel een waardige werk- en trainingsomgeving verdient. Maar de weg naar herstel mag de veiligheid van diezelfde militairen nooit ondermijnen.
Gebreken binnen de krijgsmacht los je niet op door de defensie-infrastructuur publiekelijk te etaleren voor het oog van de buitenwereld. Misstanden horen thuis in besloten inspectierapporten en op de agenda van de Vaste Commissie voor Defensie in De Nationale Assemblée. Daar hoort de kritische en constructieve controle plaats te vinden, achter gesloten deuren, waar staatsgevoelige details en
tactische kwetsbaarheden veilig zijn voor pottenkijkers.
Een minister van Defensie draagt de ultieme verantwoordelijkheid om de krijgsmacht te beschermen, niet om haar kwetsbaarheden bloot te leggen. Politieke transparantie is een groot goed, maar mag nooit ontaarden in tactische kwetsbaarheid. Het is tijd dat de politieke leiding inziet dat OPSEC geen bureaucratische regel is, maar de levenslijn van onze militairen. Wie de poorten van de kazerne wagenwijd openzet voor de camera's, zet uiteindelijk de veiligheid van ons hele land op het spel.
Een minister van Defensie is in de eerste plaats de beschermer van de operationele effectiviteit en de veiligheid van de troepen. Het openbaar maken of tolereren van media-aandacht binnen de operationele en trainingszones van een kazerne is een directe schending van die plicht. Laten we stoppen met het politiseren van onze defensie-infrastructuur en de wetten van de militaire veiligheid weer respecteren, voordat de prijs die we hiervoor
betalen onomkeerbaar blijkt.
Rodney Cairo
| starnieuws | Door: Redactie
