De fata morgana van Suriname: Belofte als bestuursinstrument

In de verte lijkt er water te liggen. Een oase. Een verlangen. Maar hoe dichterbij je komt, hoe verder het beeld opschuift. Uiteindelijk ontdek je dat er niets lag. Maar dan ben je waarschijnlijk al uitgedroogd! Suriname kent dat gevoel. Toch? Een fata morgana.

Wij kijken reikhalzend uit naar groei. Productie. Welvaart. Hervorming. Decentralisatie. Nieuwe industrie. Goed onderwijs. Betere gezondheidszorg. Moderne infrastructuur. Olie en gas. Ontwikkeling voor iedereen.

Het komt eraan. Wakti pikinso. Nog even geduld. Nog één plan. Nog één lening. Nog één regering. Nog één project. Nog één olieveld. Over een paar jaar komt het. Maar het komt niet. De verwachting is een uitgestelde teleurstelling.

Advertisement De belofte als bestuursinstrument

Politiek gaat natuurlijk ook over verwachtingen. Een regering moet kunnen zeggen waar zij met een land naartoe wil. Zonder visie geen richting. Het

probleem ontstaat wanneer de belofte zelf het beleid begint te vervangen.

Por fisi — “nepvisie”

Dan wordt niet meer gevraagd: wat is gerealiseerd?Maar: wat gaan we doen? Opnieuw beloven dus.

Advertisement

Niet: waar staat de fabriek?Maar: er zijn plannen voor een nieuwe fabriek.

Niet: hoeveel scholen zijn verbeterd?Maar: er komt onderwijsvernieuwing.

Niet: hoeveel ziekenhuizen functioneren beter?Maar: de gezondheidszorg wordt hervormd.

Niet: wat verdient Suriname vandaag duurzaam?Maar: straks komt olie en gas.

Zo ontstaat een land dat voortdurend leeft in de toekomstige tijd.

We kregen woorden

Suriname heeft geen gebrek aan plannen. Wij kregen ontwikkelingsplannen, herstelplannen, beleidsnota’s, hervormingsprogramma’s, investeringsagenda’s en strategische visies. Wij kregen commissies. Wij kregen werkgroepen. Teams. Wij kregen aankondigingen. Wij kregen persconferenties, congressen, meetings

en gebedsrondes. Wij kregen vooral woorden en bleven achter met de vraag:

Waar is de vooruitgang?

Een fata morgana werkt omdat je iets ziet en ernaar verlangt. Dat maakt haar verraderlijk. Als er helemaal geen hoop was, zouden we ook nergens achteraan lopen. Maar telkens verschijnt er weer iets aan de horizon.

Een grote brug. Een nieuwe haven. Een moderne stad. Een sterke munt. Productie. Werkgelegenheid. Een kenniseconomie. Olie-inkomsten. Welvaart. Een achtbaansweg. Een trein. En iedere generatie krijgt opnieuw te horen dat haar offers nodig zijn omdat de volgende fase beter wordt. De pijn van vandaag wordt verkocht als investering in morgen. Maar hoelang kan dit doorgaan?

De rekening is wel echt

Leningen moeten worden terugbetaald. Dus belastingen worden verhoogd. Subsidies afgeschaft. Koopkracht verdampt. Prijzen stijgen. Infrastructuur verslechtert. Ziekenhuizen raken onder

druk. Scholen wachten op onderhoud. Jongeren vertrekken omdat zij hun toekomst elders zoeken. Zorgpersoneel en onderwijsprofessionals gaan weg.

De rekening blijft

Daar zit het verschil tussen politieke woorden en bestuurlijke werkelijkheid. Een belofte kost op het moment dat zij wordt uitgesproken niets. En wordt met gejuich ontvangen. Het levert stemmen op. Het falen ervan kan een samenleving jarenlang betalen. Ook al gil je: “Ik heb niemand iets beloofd!”

En nu: olie en gas

Aan de horizon verschijnt een nieuwe belofte: olie en gas. Miljarden. En daar staan we weer: nieuwe kansen, een economische doorbraak, misschien zelfs onze redding.

En natuurlijk kan olie en gas enorme kansen bieden. Maar juist daarom moeten wij nu extra wantrouwig zijn tegenover mooie woorden. Want olie verandert een zwak bestuur niet in goed bestuur. Geld herstelt

geen instituties. Miljarden lossen geen corruptie op. Nieuwe inkomsten creëren geen verantwoordelijkheid.

Sterker nog: als het systeem niet verandert, kan nieuwe rijkdom oude fouten juist groter maken. Dan wordt olie ook een fata morgana. Niet omdat het geld er niet is, maar omdat de beloofde ontwikkeling opnieuw niet bij de samenleving aankomt. “Owru gwenti fu todo na kraskrasi”.

Het verkopen van gebakken lucht moet stoppen!

Een samenleving kan niet leven van beloften. Op een dag moet de weg, de school, het ziekenhuis, de productie, het werk en de welvaart gewoon zichtbaar zijn. Anders lopen wij opnieuw door dezelfde woestijn achter dezelfde beelden aan. En iedere keer wanneer we denken dat we er bijna zijn, schuift de horizon weer een stuk verder.

Er wordt ons een worst voor de neus gehangen. Hoe lang nog?

De fata morgana van Suriname is erger dan een epidemie!

Deh fii ernstig!

Paul Middellijn

Disclaimer

De redactie van Chronos Times stelt ingezonden artikelen ter beschikking aan haar lezers om een diversiteit aan meningen en standpunten te bieden. De inhoud van dit artikel, inclusief alle geuite meningen en beweringen, valt volledig onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelt niet noodzakelijk de mening of het standpunt van de redactie. De redactie is niet aansprakelijk voor de juistheid van de informatie of voor eventuele gevolgen die voortvloeien uit de inhoud van dit stuk.

Redactie Chronos