Communicatiechaos bij NDP door Bennie? Eigen propagandisten spreken elkaar tegen

Nadat Bennie Miranda afgelopen weekend aankondigde dat hij vanaf nu het woord voert namens de Nationale Democratische Partij (NDP), wordt pijnlijk zichtbaar hoe rommelig, tegenstrijdig en ongeloofwaardig de communicatie binnen de partij is geworden. Door Miranda’s verklaring is niet alleen onduidelijkheid ontstaan over zijn eigen rol, maar ook over die van andere personen die zich publiekelijk als verdedigers of vertolkers van de NDP opstellen.

In een filmpje liet Miranda weten dat hij voortaan het woord voert voor de NDP. Daarbij gaf hij zijn NDP-kameraden en propagandisten Siki Bigs, Ajay Mangal, Commewijne Baas, Marcel Oostburg en Imi Dahoe te kennen dat zij het woord voortaan aan hem kunnen overlaten.

Die uitspraken van Miranda, die als politieke overloper bekendstaat na eerdere aansluiting bij achtereenvolgens de ABOP, de BEP, de VHP en nu de NDP, maakten zichtbaar veel los. Vooral NDP-propagandist Marcel Oostburg, beter bekend als

Spits Scherpschutter, reageerde meteen. Hij legde de kwestie voor aan zijn volgers met de vraag wat zij ervan vonden dat Bennie Miranda hem met pensioen zou sturen en het van hem zou overnemen. De reacties op Miranda waren daarbij overwegend scherp en afwijzend.

Niet lang daarna probeerde NDP-partijpropagandist Raynell Enfield de ontstane situatie van een opvallende uitleg te voorzien. Hij stelde dat Suriname moet leren begrijpen dat er zoiets bestaat als ‘politieke influencers’: personen die partij-ideologie uitdragen vanuit hun eigen zienswijze, maar niet namens de partij spreken. Daarmee probeerde Enfield dit fenomeen te normaliseren door te suggereren dat het elders al gebruikelijk is en in Suriname slechts nog nieuw zou zijn.

Die uitleg roept echter vooral de indruk op dat bewust een politiek grijs gebied wordt gecreëerd. Personen mogen kennelijk het partijgeluid versterken, maar zodra hun uitspraken op weerstand stuiten, kan de partij eenvoudig

afstand nemen. Dat oogt minder als moderne politieke communicatie en meer als een handige constructie om verantwoordelijkheid te ontwijken.

De situatie werd nog opmerkelijker toen Enfield in zijn opsomming van politieke influencers de naam van Oostburg (Oostbug) in één adem noemde met Miranda (Mirenda). Dat viel bij Oostburg duidelijk verkeerd. Hij corrigeerde Enfield openlijk en wees erop dat Enfield zijn boodschap op zijn privé-Facebookpagina had geplaatst, terwijl hij zelf eerder had gezegd dat officiële partijzaken via de officiële NDP-kanalen bekendgemaakt moeten worden.

Oostburg ging zelfs nog een stap verder door te stellen dat Enfield helemaal geen woordvoerder van de NDP is. Daarmee maakte hij duidelijk dat hij geen waarde hecht aan diens socialmediaposts en wacht op een officiële mededeling van het hoofdbestuur van de partij. Volgens Oostburg kunnen alleen de voorzitter of de secretaris namens de NDP spreken.

Met die reactie

wordt één ding glashelder: volgens eigen NDP-kringen spreekt Enfield niet namens de partij, is zijn Facebookpagina geen officieel partijplatform en hebben zijn uitspraken dus geen formele status. Daarmee wordt niet alleen Enfield publiekelijk teruggefloten, maar ook de hele redenering waarmee hij politieke influencers probeerde te legitimeren, onderuitgehaald.

De NDP presenteert zich graag als een georganiseerde politieke machtsfactor, maar deze openlijke woordenstrijd laat een ander beeld zien. Wat zichtbaar wordt, is een partij waarin propaganda, persoonlijke profilering en officiële communicatie door elkaar heen lopen. De ene propagandist probeert het bestaan van informele beïnvloeders te verklaren, terwijl de andere hem publiekelijk duidelijk maakt dat hij niets namens de partij te zeggen heeft.

Voor het publiek bevestigt dit vooral waarom het vertrouwen in politieke communicatie zo broos is. Als prominente figuren binnen dezelfde partij elkaar openlijk tegenspreken over wat officieel is en wie bevoegd is om namens

de partij te spreken, blijft uiteindelijk vooral één indruk hangen: binnen de NDP lijkt men zelf niet meer helder te hebben waar de partijlijn begint en waar persoonlijke propaganda ophoudt.

De slotsom is pijnlijk voor de NDP: wat bedoeld leek als controle over het publieke debat, is ontaard in openlijke chaos binnen de eigen gelederen. Enfield werd niet door de oppositie, maar door zijn eigen kamp onderuitgehaald. Daarmee blijft vooral het beeld hangen van een partij die naar buiten toe stoer en georganiseerd wil ogen, maar intern verstrikt raakt in ego’s, propaganda en tegenstrijdige boodschappen. Wie zelfs niet meer duidelijk kan maken wie namens de partij spreekt, heeft vooral bewezen de regie volledig kwijt te zijn.