Bloedbad in Tamanredjo 38 jaar geleden op 20 maart 1987: Een onuitwisbare tragedie
| waterkant | Door: Redactie
[INGEZONDEN] – Vandaag, precies 38 jaar geleden, werd het dorp Tamanredjo in het district Commewijne opgeschrikt door een gruwelijk bloedbad. In de vroege ochtenduren van donderdag 20 maart 1987, tussen 03:00 en 03:30, klonken geweerschoten die de stilte van de nacht doorbraken. Wat volgde was een schokkende ontdekking: zeven lichamen, waaronder die van drie politieagenten en vier burgers, werden aangetroffen in het politiebureau van Tamanredjo.
De vermoorde politiemannen—brigadier Eugene Olieberg, inspecteur Jules Blagrove en agent Rabindre Ramkisoen Panday—werden omgebracht terwijl zij hun plicht vervulden. Dit incident liet een diepe wond achter in de Surinaamse samenleving en roept tot op de dag van vandaag vragen op over de ware toedracht en
Volgens de autoriteiten van die tijd werden de drie politieagenten kort voor hun dood ontvoerd uit hun woningen door een groep zwaarbewapende mannen. Eén van de daders beweerde te handelen in opdracht van ‘De Bende van Brunswijk’.
Mevrouw Olieberg, echtgenote van brigadier Olieberg, was ooggetuige van de ontvoering van haar man. Ze beschreef hoe gewapende mannen haar huis binnenvielen en haar echtgenoot meenamen. Ondanks haar smeekbeden om genade, verdwenen de daders met hun slachtoffers in de nacht. Ze vertrokken in twee voertuigen, waaronder een opvallende luxe rode wagen, in oostelijke richting.
Tijdens het onderzoek doken diverse theorieën op over mogelijke betrokkenen. Sommigen vermoedden dat een militair commando van
Een anonieme politieagent verklaarde dat enkele overvallers in legeruniformen waren gesignaleerd bij het veerpontje van Paramaribo naar Meerzorg. Ondanks deze waarnemingen werd er door de militaire autoriteiten geen adequate opvolging gegeven, wat leidde tot scherpe kritiek op de gebrekkige veiligheidsmaatregelen.
De aanval op het politiebureau van Tamanredjo leek niet alleen bedoeld om agenten uit te schakelen, maar ook om essentiële politieonderzoeken te saboteren. Zo werden belangrijke dossiers vernietigd en werd het gebouw uiteindelijk in brand gestoken.
Deze gebeurtenissen speelden zich af in een tijd waarin Suriname onder militair bewind stond, een periode gekenmerkt door onderdrukking en politieke onrust. Het bloedbad in Tamanredjo liet een diepe impact achter op de samenleving, waarbij vragen over gerechtigheid en verantwoording onbeantwoord bleven.
Ondanks het verstrijken van de jaren blijft deze tragedie een pijnlijk symbool van onrecht. Nabestaanden en mensenrechtenorganisaties pleiten voor een grondige herziening van het onderzoek, zodat de ware verantwoordelijken alsnog worden geïdentificeerd en berecht. Zowel in Suriname als Nederland wordt aangedrongen op het verzamelen en delen van cruciale getuigenverklaringen.
De gebeurtenissen van 20 maart 1987 herinneren ons eraan hoe belangrijk het is om mensenrechten te beschermen en gerechtigheid na te streven. Het waarborgen van deze rechten is niet alleen essentieel voor de slachtoffers en hun nabestaanden, maar ook voor de stabiliteit en toekomst van Suriname.
De strijd voor de waarheid gaat door.
| waterkant | Door: Redactie
