WAAROM HEEFT CHINA VENEZUELA NIET BESCHERMD TEGEN DE VS?
| united news | Door: Redactie
ANALYSE
De Amerikaanse militaire interventie in Venezuela in januari 2026, opererend onder de naam Operation Absolute Resolve, heeft de fundamenten van de geopolitiek in het Westelijk Halfrond op hun grondvesten doen schudden. Met de uitschakeling van strategische doelen in Caracas en de arrestatie van president Nicolás Maduro heeft Washington een ondubbelzinnig signaal afgegeven: de Verenigde Staten zijn terug als de dominante macht in hun eigen achtertuin. Voor China, dat de afgelopen twee decennia miljarden dollars in het overleven van het Maduro-regime heeft gepompt, roept deze interventie fundamentele vragen op over de reikwijdte van zijn wereldwijde invloed en de grenzen van zijn
Hoewel de diplomatieke retoriek vanuit Peking fel was — met veroordelingen van de schending van de soevereiniteit en het VN-Handvest — bleef een substantiële tegenreactie uit. China vermeed elke vorm van militaire escalatie of directe steun aan de Venezolaanse strijdkrachten. Deze terughoudendheid is geen toeval, maar een directe reflectie van de structurele asymmetrie in de regio. Ondanks de diepe economische verwevenheid beschikt China simpelweg niet over de militaire capaciteit of de politieke wil om de Verenigde Staten uit te dagen in een gebied waar de Amerikaanse machtsconcentratie overweldigend is. De prioriteit van Peking verschoof vrijwel direct na de invasie
De relatie tussen Peking en Caracas was nochtans verre van symbolisch. In 2023 bereikten de banden hun hoogtepunt met de status van een “all-weather strategic partnership”, de hoogste diplomatieke aanduiding die China hanteert. Venezuela was een cruciale speler in China’s strategie voor energiediversificatie; de enorme voorraden zware ruwe olie in de Orinoco-gordel dienden als onderpand voor grootschalige Chinese leningen. Daarnaast was Venezuela de grootste afnemer van Chinese militaire hardware in Latijns-Amerika. Toch trok Peking een duidelijke rode lijn: er werden nooit permanente militaire bases gevestigd of formele defensiegaranties afgegeven. Hiermee gaf China destijds al aan dat het de Amerikaanse strategische suprematie in de Amerika’s niet frontaal wilde aanvallen.
De post-interventie realiteit tekent zich nu somber af voor de Chinese belangen. Met de Verenigde Staten in effectieve controle over de Venezolaanse oliesector, zijn de gunstige financieringsregelingen en olie-voor-leningen-constructies van de baan. Washington staat China weliswaar toe om olie te blijven afnemen, maar uitsluitend tegen marktconforme prijzen en onder strikte voorwaarden die de Chinese leverage volledig uithollen. Bovendien heeft de VS nu de regie in handen bij de herstructurering van de enorme schuldenlast die Venezuela bij Peking heeft uitstaan. Het resultaat is een scherpe daling van de Chinese onderhandelingsmacht en een noodzakelijke herwaardering van de miljardeninvesteringen die nu op losse schroeven staan.
Deze ontwikkelingen passen naadloos in de Amerikaanse Nationale Veiligheidsstrategie van 2025, die een moderne herleving van de Monroedoctrine propageert. Het doel is duidelijk: de commerciële, technologische en militaire aanwezigheid van externe mogendheden — specifiek China — beperken.
Voor China betekent dit een pijnlijke les in de beperkingen van “economische staatsvoering.” Waar China probeerde invloed te kopen met infrastructuur en kredieten, hebben de VS bewezen dat harde macht in tijden van crisis nog steeds de doorslag geeft.
Het Chinese model van niet-inmenging en economische connectiviteit blijkt kwetsbaar wanneer het geconfronteerd wordt met een besluitvaardige militaire grootmacht.
Toch zou het een fout zijn om de Chinese terughoudendheid te zien als een definitieve aftocht uit Latijns-Amerika. Peking is aan het hergroeperen. De focus verschuift naar diversificatie via stabielere partners zoals Brazilië en Mexico en het versterken van multilaterale handelsverbanden. Bovendien kan de acceptatie van de Amerikaanse invloedssfeer in Venezuela voor Peking een strategisch precedent scheppen. In een multipolaire wereld waar “onderhandelde grenzen” de norm worden, zou China deze Amerikaanse dominantie in het Westen kunnen gebruiken als argument voor zijn eigen aanspraken op een exclusieve invloedssfeer in Azië(Taiwan) en de Zuid-Chinese Zee. De crisis in Venezuela markeert daarmee niet het einde van de strijd tussen grootmachten, maar een verschuiving naar een nieuwe, meer berekende fase van wereldwijde competitie.
UNITEDNEWS | GEO-POLITIEK/ECONOMIE
| united news | Door: Redactie
