Tekort aan luchtverkeersleiders legt gebrek aan daadkracht regering-Simons/Rusland bloot

De vertragingen bij meerdere vluchten van diverse luchtvaartmaatschappijen zijn geen los incident meer, maar het zichtbare gevolg van een dieper falen binnen het luchtvaartbeleid. Wat zich nu aftekent, is een overheid die zelfs op een cruciaal veiligheidsdossier geen grip weet te tonen.

De waarschuwing van de Suriname Air Traffic Controllers Association (SATCA) is daarom vernietigend: het tekort aan luchtverkeersleiders legt niet alleen de zwakte van het systeem bloot, maar ook het gebrek aan daadkracht van de regering-Simons/Rusland.

Het meest verontrustende is dat deze situatie niet onverwacht is ontstaan. Er is eerder -op 26

januari 2026- overleg gevoerd met de president, er zijn toezeggingen gedaan en de problemen zijn al langer bekend. Toch blijft tastbare vooruitgang uit. Daarmee ontstaat het beeld van een regering die wel gesprekken voert, maar vervolgens nalaat om de noodzakelijke besluiten ook daadwerkelijk uit te voeren. In een sector waar veiligheid en precisie centraal staan, is dat geen bestuurlijke tekortkoming meer, maar ernstig beleidsfalen.

Volgens SATCA sleept een reeks fundamentele problemen zich al veel te lang voort. De loonstructuur zou worden aangepast, maar dat is nog steeds niet gebeurd. Ongelijkheid in beloning blijft bestaan en zelfs de

uitbetaling van achterstallig overwerk is sinds maart stilgevallen. Ondertussen moeten aspirant-luchtverkeersleiders het doen met een vergoeding van ongeveer SRD 5.000, terwijl hun toelages verouderd zijn en allang niet meer aansluiten op de zwaarte van het werk. Dat is niet alleen ontmoedigend, maar ook ronduit onverantwoord in een beroep dat zoveel concentratie, verantwoordelijkheid en vakbekwaamheid vereist.

Daar blijft het niet bij. De werving van nieuw personeel schiet tekort, omdat een recente ronde onvoldoende geschikte kandidaten zou hebben opgeleverd. Tegelijkertijd zijn noodzakelijke medische keuringen uitgebleven. Daardoor komt zelfs de verlenging van brevetten in gevaar en wordt de inzetbaarheid van bestaand personeel verder uitgehold. Voeg daarbij de dringende noodzaak om apparatuur te vernieuwen, en het is duidelijk dat hier geen sprake is van één geïsoleerd probleem, maar van een systeem dat aan meerdere kanten tegelijk kraakt.

Wat de situatie nog schrijnender maakt, is dat het personeel intussen wel is blijven leveren. Luchtverkeersleiders hebben doorgewerkt, trainingen gevolgd en extra diensten gedraaid om de continuïteit te bewaren. Ze hebben dus gedaan wat van professionals verwacht mag worden. Maar juist daardoor wordt het falen van de overheid nog zichtbaarder. Want terwijl de werkvloer het systeem overeind probeert te houden, blijft een structurele oplossing uit. Al meer dan vijftien jaar worden gaten opgevuld met overwerk en invaldiensten, zonder dat een duurzame uitweg wordt geboden.

SATCA wijst er bovendien op dat leidinggevende functies niet altijd op basis van inhoudelijke deskundigheid worden ingevuld. Dat raakt de kern van het probleem. Wanneer een technisch en veiligheidskritisch domein niet wordt bestuurd vanuit expertise, maar kennelijk vanuit andere overwegingen, ondermijn je de sector van binnenuit. Dan wordt de luchtvaart geen professioneel geleide infrastructuur meer, maar een risicoveld waarin bestuurlijke zwakte rechtstreeks kan doorwerken op de operatie.

De waarschuwing dat de situatie op termijn onhoudbaar en onveilig wordt, mag daarom niet licht worden opgevat. De verwijzing naar eerdere luchtvaartrampen waarbij fouten in communicatie en organisatie fatale gevolgen hadden, is veelzeggend. Het personeel zegt in feite: dit gaat niet langer alleen over werkdruk of achterstallige betalingen, maar over de veiligheid van het luchtruim zelf.

Dat is de harde realiteit waarmee de regering-Simons/Rusland nu wordt geconfronteerd. Niet omdat het personeel steken laat vallen, maar omdat de uitvoering van beleid opnieuw achterblijft. Een regering die er niet in slaagt om essentiële afspraken na te komen, medische keuringen te regelen, eerlijk te belonen, personeel aan te trekken en apparatuur te moderniseren, speelt met meer dan alleen vertragingen. Zij speelt met vertrouwen, continuïteit en uiteindelijk met veiligheid.

De conclusie is dan ook scherp: de luchtvaartsector wordt niet bedreigd door een gebrek aan inzet op de werkvloer, maar door een gebrek aan bestuur aan de top. En zolang de regering-Simons/Rusland blijft talmen, neemt niet alleen de druk op het systeem toe, maar ook het risico dat Suriname daar vroeg of laat een veel hogere prijs voor betaalt. Info via Tra Fas’ De: