De documentaire Langabere, een ode aan de kasekomuziek van filmmaker Rosita Leeflang, heeft tijdens het Internationaal Film Festival van Curaçao veel positieve reacties ontvangen. Bezoekers waren onder de indruk van de manier waarop de instrumenten worden gemaakt en van de culturele diepgang van de film.
Ook werd opgemerkt dat
de gedachte dat mensen uit Noord minder van kaseko houden, niet juist is. “Mi lobi a kino,” gaven Surinaamse bezoekers enthousiast aan. Veel kijkers prezen vooral het aspect van kennisoverdracht in de film.
Volgens hen levert Langabere een belangrijke bijdrage aan het behoud van de kasekomuziek voor toekomstige generaties.
Hoewel het volgens sommigen nog tijd zal kosten voordat jongeren zich actief met kaseko bezighouden, leeft de overtuiging dat zij uiteindelijk zullen terugkeren naar de basis van deze muziekstijl.
In de documentaire wordt ook aandacht besteed aan iconische figuren binnen de kaseko, zoals Fransje Gomes. Bezoekers benadrukten daarnaast dat er
ook nieuwe kasekonummers geschreven en geproduceerd moeten worden.
Leeflang, ook bekend als de ‘koningin van de kaseko’, gaf aan dat de reis naar Curaçao mede mogelijk werd gemaakt door een eigen financiële bijdrage, steun van ZSEE NL en een bijdrage van The Back Lot. De film werd tijdens het festival
twee keer vertoond en trok een enthousiast publiek. Veel bezoekers gaven aan dat zij vooraf weinig kennis hadden van kasekomuziek en verrast waren door de stijl en geschiedenis ervan.
Volgens Leeflang is er een duidelijk verschil tussen het publiek in Suriname en dat in het buitenland. “In Suriname ga ik
ervan uit dat meer mensen bekend zijn met kaseko en delen van de geschiedenis kennen. In het buitenland is die kennis beperkter,” stelde zij. Tegelijkertijd merkte zij op dat er in Nederland juist ook veel mensen zijn die zich actief bezighouden met het delen van kennis over kaseko.
Een bijzonder
moment deed zich voor toen een vrouw, geboren buiten Suriname maar met Surinaamse ouders, Leeflang aansprak. Zij vertelde dat de film haar terugbracht naar haar jeugd en de momenten waarop zij met haar moeder danste. “De film gaf mij het gevoel van Suriname terug,” aldus de bezoeker.
Leeflang benadrukte het
belang van het vastleggen van dit soort verhalen. “We documenteren en schrijven onze geschiedenis nog te weinig,” gaf zij aan. Het uitwisselen van ervaringen met andere filmmakers en het bespreken van het maakproces ziet zij als een waardevolle manier om zichzelf verder te ontwikkelen.
De filmmaker hoopt dat Langabere ook
op andere internationale festivals te zien zal zijn. Er wordt gewerkt aan vertoningen in Nederland later dit jaar, al vergt dat nog de nodige voorbereiding. Leeflang gaf aan daar graag zelf bij aanwezig te willen zijn, mede omdat zij bij een eerdere editie van Doculab 8 for 40 niet aanwezig
kon zijn.
Langabere werd geselecteerd voor het Internationaal Film Festival van Curaçao, dat plaatsvond van 14 tot en met 19 april. Leeflang noemt deze selectie “fantastisch” en spreekt van een droom die is uitgekomen. Als voorzitter van Stichting K.A.S.E.K.O. en directeur van Roseternal Media hoopt zij dat de film uiteindelijk
wereldwijd vertoond zal worden.
