Hoe ziek moet je zijn? NDP-propagandist Raynel Enfield spot met dood Santokhi
| surinamevandaag | Door: Redactie
Als er één ding pijnlijk duidelijk is geworden na het overlijden van VHP-voorzitter en oud-president Chan Santokhi, dan is het wel hoe diep de verruwing in Suriname inmiddels is gezakt. Nog voordat de rouw goed en wel was ingedaald, stroomden op sociale media de beledigingen, het gescheld en de misselijke spot al binnen. Alsof de dood van een mens voor sommigen niet eens een moment van stilte of fatsoen meer verdient.
Wie daar nog van opkijkt, heeft de voorbije jaren kennelijk niet goed opgelet. De stroom aan haat, verdachtmakingen en racistische vernederingen richting Santokhi is namelijk
Wat begon als felle oppositie, ontaardde steeds vaker in een propagandamachine waarin niet de inhoud, maar de afbraak van de persoon centraal stond. Santokhi moest niet alleen bestreden worden, hij moest besmeurd, belachelijk gemaakt en publiekelijk kapotgeschreven worden.
Dat patroon zien we nu zelfs na zijn dood schaamteloos doorgaan. En juist dat maakt deze zaak zo onthullend. Want wanneer zelfs het overlijden van een oud-president nog aanleiding is voor walgelijke spot, dan is er geen sprake
Een van de meest schokkende voorbeelden komt van Raynel Enfield, de man die leiding geeft aan het Informatie & Propaganda Instituut van de NDP en daarnaast ook bestuurslid is van het SZF. Op zijn story verschenen beelden die rechtstreeks inspelen op het overlijden van Santokhi. Op een van die afbeeldingen is een doodskist te zien, samen met viagra pillen en de tekst ‘doodsoorzaak: viagra’, waarin op een misselijkmakende manier naar een vermeende doodsoorzaak wordt verwezen.
Laat dat even goed doordringen: dit is niet zomaar een verdwaalde internettrol zonder verantwoordelijkheid. Dit is iemand die verbonden is aan het propaganda-apparaat van een politieke partij. Iemand dus die geacht wordt richting te geven aan communicatie, framing en politieke beeldvorming. En juist hij bevestigt met zulke posts precies waar velen al jaren op wijzen: dat de aanvallen op Santokhi geen losse incidenten waren, maar onderdeel van een bewust vergiftigde politieke cultuur.
Hoe ziek moet je zijn om op zo’n moment dit soort beelden te verspreiden? Hoe ver moet je moreel zijn afgegleden om de dood van een medemens te gebruiken voor goedkope spot, vuil sentiment en politieke venijnigheid? En wat zegt het over een partij als de leider van haar propaganda-instituut zich op deze manier manifesteert?
De waarheid is hard, maar simpel: wie dit plaatst, roept zichzelf tot de orde van de beschaving. Dit is geen humor. Dit is geen satire. Dit is geen scherpe politieke kritiek. Dit is laag, ziekelijk en respectloos. Dit is het soort gedrag dat niet alleen de nabestaanden kwetst, maar ook het publieke debat verder vergiftigt.
Dat Santokhi jarenlang doelwit was van aanvallen uit NDP-hoek, is voor velen allang geen geheim meer. De beledigingen, de framing, de persoonlijke steken onder de gordel — het hoorde er kennelijk allemaal bij. Maar dat nu zelfs na zijn overlijden nog op deze manier wordt doorgetrapt, laat zien dat sommige mensen geen enkele grens meer erkennen. Niet de grens van fatsoen, niet die van menselijkheid en zelfs niet die van de dood.
Raynell Enfield moet hier dan ook glashelder op worden aangesproken. Niet met een slap excuus, niet met politiek wegkijken, maar met ondubbelzinnige afkeuring. Want als dit het gezicht is van politieke propaganda, dan is het een gezicht waar iedere fatsoenlijke Surinamer zich diep voor zou moeten schamen.
De dood van een ander is geen podium voor vuilspuiterij. Wie daar toch voor kiest, laat vooral zien wat hij zelf is geworden.
Screenshot| surinamevandaag | Door: Redactie
