Auteur | Armand Snijders
De plotselinge evaluatie van de VHP, waarvan de resultaten vorige week werden gepresenteerd door waarnemend voorzitter Glenn Oehlers, heeft vriend en vijand verbaasd. Vooral door de onzin die werd uitgekraaid.
Tijdens de evaluatie zijn volgens Oehlers meerdere pijnpunten zijn blootgelegd die hebben bijgedragen aan de verkiezingsnederlaag. Maar wie
had gedacht dat hij vervolgens duidelijk zou aangeven waar men binnen de Olifant de fout is ingegaan en wie daar precies voor verantwoordelijk waren, kwam bedrogen uit.
Het bleef bij vaagheden en clichés, waarbij harde conclusies werden vermeden en dus ook weinig uit af te leiden viel. Dus de echte waarheid
werd bezoedeld en er werden vooral geen namen genoemd van wie er vooral voor verantwoordelijk voor waren.
Daardoor kan de oranje partij natuurlijk nooit met een schone lei beginnen. Want om problemen te kunnen oplossen, zul je ze eerst moeten benoemen. Maar dat is een eigenschap die ze bij de VHP
kennelijk niet beheersen.
Natuurlijk weet iedereen dat de belangrijkste oorzaak van de nederlaag het teleurstellende beleid van de VHP-regering onder leiding van Santokhi als president was. Ook het opzichtige voortrekken van familie en vrienden heeft zijn kansen op herverkiezing niet bepaald vergroot.
Daarnaast was zijn zelfbenoemde dreamteam van ministers gebouwd op een
vechtcoalitie die aan het einde van zijn regeerperiode grotendeels uiteen was gevallen. De partij verloor daardoor ruim twintigduizend stemmen in vergelijking met 2020 en behaalde zeventien DNA-zetels, eentje minder dan de NDP.
Dat hij daartegenover de financiële huishouding van het land met behulp van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) weer redelijk
op het spoor heeft weten te helpen waar de bevolking op de langere termijn baat bij zou hebben, wisten de VHP en Santokhi via en alle propaganda- en voorlichtingsdiensten niet duidelijk aan de kiezers uit te leggen.
Dus het was in feite een optelsom van missers, inschattingsfouten en communicatiegebreken geweest die
uiteindelijk tot de val van Santokhi en de VHP hebben geleid. Iedereen binnen en buiten de partij wilde na deze oranje zeperd graag een verhelderende verklaring waaróm het zo fout was gegaan.
Daar had de VHP natuurlijk een externe, onafhankelijke partij onderzoek naar moeten laten doen, dan is de kans immers
groot dat de échte waarheid naar buiten komt. Maar dát onderzoek kwam er niet, er leek zelfs heel lang helemaal niets te gebeuren.
Santokhi – die bij voorbaat zíjn handen al in onschuld waste – zei enkele weken voor zijn onverwachte dood in het programma ‘Even na 9’ dat de partij
zou worden ‘opgeschoond’. Volgens hem had de partij lering getrokken uit gemaakte fouten en zouden ‘binnenkort’ correcties worden doorgevoerd. “We gaan de partij moderniseren en hervormen. (…). Enkele personen binnen de partij zullen een stap terug moeten doen.”
Dat hij zelf zijn politieke biezen moest pakken, kwam niet bij hem op.
Terwijl dat waarschijnlijk wel dé conclusie zou zijn als er een onafhankelijke evaluatie zou zijn geweest. Het zou ook een belangrijke voorwaarde zijn om de partij weer op te bouwen.
Hoewel velen binnen de VHP ook die mening waren toegedaan, durfde niemand dat keihard tegen hem te zeggen. Dat zou de
eigen politieke carrière immers gegarandeerd om zeep helpen. Dus naast al het verdriet om zijn verscheiden, zullen er in sommige wandelgangen aan de Jagernath Lachmonstraat ook wel wat ingetogen zuchtjes van opluchting geslaakt zijn.
Dat er nog geen twee weken na zijn crematie opeens de ‘kernpunten’ van een interne evaluatie werden
gepresenteerd, kan geen toeval zijn. Het leek wel of men opeens gedachten had dat het nu hét moment zou zijn. Santokhi is er immers niet meer om zijn veto over een evaluatie zou uitspreken waarin hij niet goed zou wegkomen.
Maat het uiteindelijke resultaat is heel mager en zelfs beschamend te
noemen. Het lijkt er zelfs op dat zeer omzichtig de kool en de geit gespaard moesten blijven en er geen schuldigen met naam en toenaam genoemd mochten worden. Zoals het altijd is gegaan bij de VHP – en eigenlijk de hele Surinaamse politiek.
Terwijl de ervaringen in andere landen juist vaak
leren dat als de vinger op de zere plek wordt gelegd en daar ook consequenties aan worden verbonden, een organisatie daar veel sterker van kan worden. Met het om de hete brij hen draaien, wordt daarentegen het tegenovergestelde bereikt.
Met door Oehlers gebezigde dooddoeners als dat ‘de hiaten in het veld’
zullen moeten worden weggewerkt met het oog op 2030 en dat mediacampagne ‘zeer slecht’ was, zei hij helemaal niets. Het ‘leiderschap’- Santokhi en het bestuur – hebben gefaald, maar dat wordt eveneens zeer summier aangekaart.
Oehlers weigerde aan te geven waar ze precies steken hebben laten vallen, behalve dan dat er
een gebrek aan controlemechanismen was om tijdig te kunnen ingrijpen bij ‘geconstateerde hiaten’.
En als snel stapte hij over op het etnische element. De partij wordt volgens hem ‘uitgescholden’ omdat deze te Hindostaans zou zijn. “Die andere partijen worden niet uitgescholden, wij wel”, beweerde hij.
Dus Oehlers betichtte anderen ervan racistisch bezig
te zijn geweest, zonder man en paard te noemen. Wat dat met het verlies bij de verkiezingen heeft te maken, legde hij niet uit. Dat is een zeer kwalijke zaak en geeft in feite de devaluatie van de oranje partij aan, terwijl de toch al magere evaluatie iedere waarde verliest.
Hij
probeerde zijn gezicht en dat van de VHP nog te redden door te stellen dat er ‘een jaaragenda’ is opgesteld, waarin de activiteiten en prioriteiten voor de periode vóór en na de bestuursverkiezingen duidelijk zijn uitgewerkt, ‘gebaseerd op de statuten van de partij’. Maar dat is slechts een cosmetische ingreep
die de partij onder deze tussenpaus nooit zal kunnen redden.
UNITEDNEWS
