Accreditatie of uitsluiting? SVJ onder vuur om greep op journalistiek
| surinamevandaag | Door: Redactie
De Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) dreigt met haar ‘accreditatiebeleid’ af te glijden van belangenbehartiger naar poortwachter van de pers. Wat als ordening of professionalisering wordt verkocht, roept in werkelijkheid steeds meer vragen op over willekeur, uitsluiting en machtsmisbruik binnen de journalistieke sector.
Dat onduidelijk is op basis van welke criteria journalisten worden gecodeerd of erkend, zorgt al langer voor onrust in mediakringen, schrijft Dagblad De West. Juist omdat verschillende mediahuizen en journalisten al jarenlang actief zijn en hun bestaansrecht ontlenen aan hun werk, rijst de vraag waarom een vereniging zich in de positie zou mogen
De grootste zorg is dat accreditatie niet langer een administratief hulpmiddel lijkt, maar een machtsmiddel kan worden. Zodra toegang tot informatie, persmomenten of evenementen afhankelijk wordt van een SVJ-stempel, is de grens overschreden. Dan wordt persvrijheid niet beschermd, maar gefilterd.
Die kritiek klinkt nog feller uit de hoek van journalist B-cham Chandralall, die stelt dat accreditatie niet mag afhangen van willekeur, van aardig gevonden worden of van kritiekloos meelopen met een gevestigde orde, aldus B-cham Chandralall die zegt dat hij persoonlijk klaar is met de SVJ.
Volgens hem mag geen enkele journalist worden gedwongen zich te onderwerpen aan de genade van een club die zich opwerpt als maatstaf voor wie wel of niet toegang verdient.
En precies daar zit het gevaar. Een journalist is geen journalist dankzij de goedkeuring van de SVJ, maar dankzij zijn werk, zijn onafhankelijkheid en zijn rol in het informeren van de samenleving. Zodra een vereniging zich die macht toe-eigent, verandert zij van vertegenwoordiger in scheidsrechter. En dat is in een democratische samenleving onaanvaardbaar.
Als de SVJ werkelijk wil professionaliseren, dan begint dat met transparantie, niet met schimmige coderingen en vertraagde accreditaties. Zolang openheid over criteria, procedures en bedoelingen uitblijft, blijft de verdenking overeind dat hier niet kwaliteit wordt bewaakt, maar conformiteit wordt beloond.
De journalistiek in Suriname heeft geen kartel nodig, geen goeroes en geen poortwachters. Zij heeft ruimte nodig voor onafhankelijke stemmen, óók wanneer die lastig, kritisch of ongewenst zijn. Want een pers die eerst toestemming moet krijgen om haar werk te doen, is geen vrije pers meer.
| surinamevandaag | Door: Redactie
