Het nieuws onderstreept El Salvadors aanhoudende ambitie om een wereldwijde leider in cryptomunten te zijn. Sinds het land in 2021 als eerste ter wereld bitcoin als wettig betaalmiddel heeft geaccepteerd, heeft het zich consistent gepositioneerd als een hub voor crypto-initiatieven. Het land heeft echter ook te maken gehad met aanzienlijke tegenslagen, met name vanuit internationale financiële instellingen.

In januari van dit jaar zwichtte El Salvador voor druk van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en stemde het in met de aanpassing van zijn bitcoinwetgeving.

Deze aanpassing, die een voorwaarde was voor een essentieel hulppakket, hief onder andere de verplichting voor bedrijven

om bitcoin te accepteren op en ontbond de door de overheid gesteunde Chivo portemonnee. Ondanks de concessies blijft president Nayib Bukele de drijvende kracht achter het crypto-experiment van het land, en het Bitcoin Office blijft onverminderd doorgaan met de aankoop van BTC. De aankondiging van de bitcoinbank kan worden gezien als een vastberaden stap voorwaarts in deze strategie, die de grenzen van traditionele financiën verder wil verleggen.

REGIO

De strijd tegen pesten op Surinaamse scholen is een urgente uitdaging die de aandacht van zowel de overheid als de maatschappij opeist. Hoewel exacte statistieken over de huidige situatie ontbreken, erkennen beleidsmakers en maatschappelijke organisaties de problematiek.

Het initiatief van het ministerie van Onderwijs, Wetenschap & Cultuur (OWC) met het Students Against Destructive Decisions (SADD)-programma toont aan dat de urgentie hoog op de agenda staat.

Minister Dirk Currie van OWC onderstreepte tijdens de afsluiting van het SADD-programma het belang van peer-to-peer discussies als cruciaal middel om pesten tegen te gaan. De minister benadrukte de noodzaak om jongeren actief te betrekken bij

het onderwijsbeleid en pleit voor een structureel mechanisme om hen een stem te geven. Deze benadering sluit aan bij de kern van het SADD-programma, dat zich richt op bewustwording en positieve gedragsverandering onder jongeren, en maatschappelijke problemen zoals middelenmisbruik en geweld aanpakt. De boodschap van de minister is duidelijk:

“Bullying is niet stoer, het is stom”, en pesters moeten net zo goed begeleid worden als de slachtoffers. Het pleidooi om niemand achter te laten benadrukt een inclusieve aanpak, waarbij de gehele schoolgemeenschap wordt meegenomen in de oplossing.

Het SADD-programma, dat in Suriname kleinschalig van start ging in 2022, heeft inmiddels een

structurele plaats gekregen binnen het onderwijs. Jaarlijks worden twaalf scholen begeleid in hun bewustwordingsactiviteiten. Hoofd BLSE, Sharmila Goerdien-Manbodh, stelt dat het programma jongeren helpt om verantwoorde keuzes te maken, en de toekenning van certificaten aan de deelnemende studenten en leerkrachten benadrukt de erkenning voor hun inzet. Hoewel de impact van deze kleinschalige aanpak lokaal wordt gevoeld, is er een duidelijke noodzaak voor een breder en diepgaander onderzoek naar de omvang van pesten in heel Suriname. Een grootschalig onderzoek zou inzicht kunnen geven in de frequentie, de vormen van pesten, de psychologische gevolgen voor slachtoffers en de culturele factoren die hierbij een rol spelen. Deze gegevens zouden de basis kunnen vormen voor een effectiever, landelijk preventie- en interventiebeleid.

Om pesten effectief aan te pakken, moet er een holistische benadering worden gehanteerd. Het omvat niet alleen het betrekken van jongeren via peer-to-peer discussies, maar ook het opleiden van leerkrachten, het sensibiliseren van ouders, en het creëren van een veilige en open schoolomgeving. De oproep van minister Currie aan het bedrijfsleven om het SADD-programma duurzaam te ondersteunen is dan ook cruciaal, want een dergelijke uitdaging kan niet door één actor alleen worden opgelost. Alleen door een gezamenlijke inspanning van alle betrokken partijen, van beleidsmakers tot leerlingen, kan pesten op Surinaamse scholen daadwerkelijk worden teruggedrongen en kan een veilige leeromgeving voor elke leerling worden gegarandeerd.

UNITEDNEWS

Op 9 augustus stonden we stil bij de Internationale Dag van de Inheemse Volkeren. Het was een dag waarop we stilstaan bij de rechten, culturen en bijdragen van deze gemeenschappen wereldwijd. Maar zoals het artikel terecht opmerkt, rijst de vraag wat zo’n dag werkelijk betekent als de andere 364 dagen van het jaar de ongelijkheid en het onrecht voortduren.

Gedenkdagen, ingesteld door internationale organisaties zoals de VN, roepen een terechte discussie op: zijn ze een eerbetoon of een doekje voor het bloeden?

De schrijver van het artikel stelt dat de ware oplossing niet ligt in het uitlichten van een specifieke groep

op een specifieke dag, maar in een fundamentele verandering van houding. Hij pleit voor onvoorwaardelijke acceptatie van de menselijkheid van anderen, ongeacht hun afkomst, levensvisie of cultuur. Dit moet de basis zijn van een respectvolle dialoog, gekenmerkt door berouw, respect en nederigheid, vooral van de kant van degenen die historisch gezien de verdrukkers zijn geweest.

Deze visie staat haaks op het dominante maatschappelijke model. Het artikel beschrijft treffend hoe het vrijemarktmodel en een individualistische levenshouding een wig drijven tussen mensen en de natuur. We worden gehersenspoeld om te geloven dat we boven anderen en de aarde staan, en dat uitbuiting gerechtvaardigd

is in naam van economische vooruitgang en persoonlijk comfort. De menselijke eigenschappen die we in inheemse culturen bewonderen – zoals een diepe verbondenheid met de natuur en gemeenschap – worden in ons eigen systeem onderdrukt.

Het artikel herinnert ons eraan dat we eigenlijk allemaal inheems zijn op deze planeet. Er is geen ander ras of volk; we zijn allen mens. En we zijn allemaal afhankelijk van één ecosysteem. De schrijver vat het samen met het krachtige citaat: “de natuur kan bestaan zonder de mens, omgekeerd kan niet.”

Daarom, zo stelt de schrijver, moeten we niet genoegen nemen met een jaarlijkse herdenking. Het is tijd om de Dag van de Mens en de Planeet dagelijks te vieren. Dit betekent dat we elke dag moeten streven naar een dieper begrip van onze verbondenheid met elkaar en met de natuur.

De strijd voor de rechten van inheemse volkeren gaat in wezen over de strijd voor de rechten van ons allemaal. Het gaat over het recht om te leven in een samenleving die de menselijke waardigheid en de integriteit van de natuur respecteert. Het gedicht ‘Heathens’ van Amiri Baraka, dat de schrijver deelt, is een confronterende beschrijving van wat er gebeurt als we deze verbinding verliezen. Het is een somber portret van een maatschappij die zichzelf verliest in uitbuiting en onverschilligheid.

De oproep is helder: het is onze taak om de zieken te helen, degenen die “Occidentitis,” of de westerse infectieziekte, met zich meedragen. Dit begint niet met het instellen van meer gedenkdagen, maar met het dagelijks bewustzijn dat we allemaal deel uitmaken van één mensheid en één planeet. De dialoog die de schrijver bepleit, is de weg vooruit. Een dialoog waarin we collectief onze houding evalueren en herijken, zodat iedereen zijn rechtmatige plaats kan innemen.

Heathens

They Ugly

on purpose!

They get high

off Air Raids!

They are the oldest

continuously functioning

Serial Killers!

They murder

to Explain

Themselves!

They think

Humans

are food.

They imitate

conversation

by lying

the shower & tuxedo

don’t help

They go to the bathroom

to have a religious

experience

They believe everything is better

Dead. And that everything alive

is their enemy.

Plus Heathens is armed

and dangerous.

UNITEDNEWS

Na jaren van frustratie en onvervulde beloften gloort er nieuwe hoop voor de inheemse bevolking van Suriname. Met de recente aantreding van president Jennifer Geerlings-Simons, lijkt er een nieuw hoofdstuk te beginnen in de langdurige strijd om officiële erkenning en de bescherming van traditionele woongebieden. Dit staat in schril contrast met de spanningen die de afgelopen jaren de relatie tussen de regering en de inheemse gemeenschappen domineerden.

Onder de vorige regering van president Chandrikapersad Santokhi, bereikte de onvrede een hoogtepunt. De Vereniging van Inheemse Dorpshoofden in Suriname (VIDS) uitte in een scherpe brief haar “grote verontrusting en verontwaardiging” over de plannen

van de regering. De VIDS hekelde de toenemende mensenrechtenschendingen en het negeren van de rechten van de inheemse bevolking. Projecten zoals bauxietwinning in het Bakhuisgebied, mijnbouwconcessies voor goudbedrijven en grootschalige landbouwplannen werden zonder overleg met de getroffen gemeenschappen genomen. De VIDS stelde dat dit indruiste tegen het fundamentele recht op Free, Prior and Informed Consent (FPIC), een internationaal erkend beginsel dat vereist dat inheemse volken vooraf en met volledige kennis van zaken instemmen met projecten op hun land. De brief was een duidelijk signaal dat de inheemse bevolking het vertrouwen in de regering had verloren en zich genoodzaakt zag om nationale en internationale stappen te overwegen.

De komst van president Jennifer Geerlings-Simons, de eerste vrouwelijke president van Suriname, lijkt een kentering teweeg te brengen. De belofte die zij heeft gedaan om de inheemse bevolking officieel te erkennen en hun woongebieden te beschermen, is een significante stap in de richting van herstel van vertrouwen en samenwerking. Ze heeft de intentie uitgesproken om de uitgifte van concessies in inheemse gebieden te stoppen totdat het grondenrechtenvraagstuk is opgelost. Haar woorden “Grondrechten gaan we geven” en haar nadruk op het belang van een rechtstaat waarin “elke groep zich gelukkig voelt,” bieden een nieuwe basis voor dialoog en daadkracht.

De belofte om, na overleg met de granmans, dorpen en gebieden officieel te erkennen en het recht te verankeren om er op traditionele wijze te leven, is een directe reactie op de jarenlange roep om gerechtigheid.

Deze nieuwe benadering van de regering-Simons wordt met hoop ontvangen door inheemse organisaties. Sirito-Yana Aloema, voorzitter van de Stichting Herdenking Nationale Dag der Inheemse Volken, benoemde de officiële erkenning als zijn grootste wens. Ook Josien Tokoe, voorzitter van de Organisatie van Inheemsen in Suriname (OIS), benadrukte het belang van dialoog en de erkenning van de inheemse bevolking als de oorspronkelijke bewoners van het land. Met de nieuwe president lijkt er een politieke wil te zijn om de problemen daadwerkelijk aan te pakken en de collectieve grondenrechten te realiseren, een belofte die minister Miquella Huur van Regionale Ontwikkeling al eerder uitsprak.

Het is duidelijk dat de strijd om de rechten van de inheemse bevolking nog niet is gestreden, maar met de nieuwe president lijkt de weg naar een rechtvaardiger en inclusiever Suriname te zijn ingeslagen. De hoop is dat de beloften van vandaag niet zullen eindigen in de teleurstelling van gisteren, en dat de inheemse gemeenschappen eindelijk de erkenning en bescherming zullen krijgen waar ze al zo lang recht op hebben.

UNITEDNEWS

Met een programma vol muziek, dans en culturele activiteiten is op zaterdag 9 augustus 2025 op het Onafhankelijkheidsplein 135 jaar Javaanse Immigratie in Suriname gevierd. Het geheel, onder de naam “The Day of the Wong Jawa”, werd georganiseerd door het Comité Viering 135 jaar Javaanse Immigratie. President Jennifer Simons hield er een toespraak in aanwezigheid van onder anderen vicepresident Gregory Rusland, andere hoogwaardigheidsbekleders en genodigden.

Het staatshoofd feliciteerde de Javaanse gemeenschap, maar bovenal de totale Surinaamse samenleving, met het heugelijke feit. “De grootste opdracht van Suriname is dat wij hier met elkaar aan de wereld laten zien dat het niet

alleen mogelijk is, maar ook goed, gunstig en voordelig om met zoveel verschillende culturen elkaar te verrijken.”

Het staatshoofd riep de Surinaamse samenleving op ervoor te zorgen dat elke Surinamer zich goed voelt in Suriname. “Wij zijn onze broeders’ hoeder. Wij dienen als verschillende bevolkingsgroepen voor elkaar te zorgen.”

President Simons benadrukte dat de verschillende bevolkingsgroepen in Suriname moeten gedenken hoe zij voet aan wal in dit land hebben gezet, maar dat het van belang is om met elkaar samen verder te gaan. “We gaan met z’n allen dit land tot het geweldigste land maken dat er is; daarbij is ieder van

u nodig. We zijn hier in Suriname samengekomen en we gaan samen in geluk en voorspoed verder.” Met deze woorden sprak het staatshoofd de aanwezigen moed in om te werken aan eenheid en natievorming.

Volgens vicepresident Rusland zijn de rol, positie en bijdrage van de Javanen binnen de Surinaamse maatschappij anno 2025 niet meer weg te denken. “De sterkte van deze samenleving is een feit, met de verscheidenheid die we hebben aan verschillende culturen, maar ook de integratie van de verschillende bevolkingsgroepen in Suriname op dit moment.”

De regeringsfunctionaris feliciteerde de totale samenleving met de viering van de herdenking van de Javaanse immigratie in Suriname.

President Jennifer Simons heeft beloofd de Inheemsen officieel te erkennen en hun woongebieden te beschermen tegen uitgifte van concessies totdat het grondenrechtenvraagstuk is opgelost. Deze belofte deed het staatshoofd op zaterdag 9 augustus bij de viering van de Dag der Inheemsen in de Palmentuin. De president sprak ten overstaan van verschillende aanwezigen waaronder vertegenwoordigers van inheemse organisaties uit Brazilië.

“Grondrechten gaan we geven, maar terwijl we bezig zijn dat te regelen, krijgen mensen concessies. We hebben een wet gemaakt om dat te voorkomen. Er zijn belangen, maar laat u niet misleiden door belangen. De wet is er; ik moet alleen

mijn handtekening plaatsen waardoor er geen concessies meer gegeven worden in uw woongebieden. Nu is het er alleen op wachten tot de granmans toestemming geven om de handtekening te plaatsen. We hebben de taak om met elkaar te leven. Niet alleen in vrede, maar elke groep moet zich gelukkig voelen. Als we dat doen, hebben we een prachtige toekomst als land. We moeten ervoor zorgen dat ook de Inheemsen zich goed voelen, maar ook dat elke Surinamer leeft in een rechtstaat, ook de Inheemsen.” Zo sprak het staatshoofd. Ze beloofde dat, zodra er gesproken is met de granmans en die akkoord gaan, niemand meer concessies zal krijgen. Daarna zullen de dorpen en gebieden worden erkend, met het recht om in die gebieden op traditionele wijze te leven, en met verbindingen naar het bestuurlijke systeem van het land.

Sirito-Yana Aloema, voorzitter van de Stichting Herdenking Nationale Dag der Inheemse Volken in Suriname, zei dat Suriname het enige land is waar Inheemsen niet officieel erkend zijn. Hij heeft als grootste wens de officiële erkenning van de Inheemsen in deze regeringsperiode.Daarnaast stond Josien Tokoe, voorzitter van de Organisatie van Inheemsen in Suriname (OIS), stil bij de eigen kracht van de Inheemsen om zelf stappen te ondernemen.

De OIS-voorzitter ziet graag dat de rechten van de Inheemsen erkend worden. Zij vroeg om dialoog voor ontwikkeling in de inheemse gemeenschappen, zodat ook zij kunnen profiteren van de rijkdommen in hun gebieden. “We zijn mensen met rechten, we beschermen het bos, maar ondanks dat krijgen we niets. Ik ben geen activist, maar ik praat. We moeten niet bang zijn om te praten, maar we willen erkenning dat we de eersten zijn. Sinds 2006 is het een nationale dag. We vieren niet alleen, maar herdenken ook de problemen van de Inheemsen.”

Minister Miquella Huur van Regionale Ontwikkeling (RO) sprak haar bewondering uit voor de Inheemsen vanwege hun kennis van de natuur en cultuurbehoud. Volgens de bewindsvrouw zal de regering blijven werken totdat de collectieve grondenrechten zijn gerealiseerd. Ook gaf zij aan dat de regering zal blijven investeren in duurzame activiteiten zoals landbouw, onderwijs en infrastructuur. “We hebben elkaar nodig voor ontwikkeling. De regering kan het niet alleen”, aldus minister Huur.