Wat begon als een simpele discussie bij een worstenkraam in Suriname, eindigde vorige week zondag in een gevaarlijke confrontatie met mishandeling en schoten. De politie ontving die dag een melding van een schietpartij op de hoek van de Blijdschapweg en de Goede Vaartweg, waarbij de gemoederen hoog opliepen.

Volgens de aangever D.F., was hij rustig worst aan het verkopen toen een vrouwelijke klant N.A., hem vroeg haar sneller te helpen. Toen hij haar vriendelijk verzocht om haar beurt af te wachten, sloeg de sfeer om.

Wat begon met woorden groeide uit tot een verhitte discussie, waarna de vrouw boos wegliep.

Enkele minuten later

keerde ze terug, ditmaal vergezeld door drie mannen. Het gezelschap ging de worstverkoper te lijf, waarbij één van de mannen vier schoten loste met een vuurwapen. Na de aanval verlieten de vrouw en haar metgezellen de locatie, maar de chaos was nog niet voorbij.

Later die dag dook de vermoedelijke schutter, O.B., opnieuw op. Ditmaal richtte hij het vuurwapen op de zwager van de worstverkoper, tijdens een dreigende confrontatie aan de Ephraimzegenweg. Beide incidenten zijn door de politie vastgelegd in afzonderlijke aangiften.

O.B., die een relatie blijkt te hebben met N.A., is inmiddels door de politie aangehouden. Na overleg met het Surinaamse

Openbaar Ministerie is hij in verzekering gesteld. De zoektocht naar de overige betrokkenen, waaronder de andere mannen die bij de mishandeling aanwezig waren, wordt voortgezet.

Het onderzoek naar deze zaak is nog in volle gang geldt de politie regio Midden Suriname.

Niet alleen Suriname, maar ook Guyana is ongewild betrokken geraakt bij sancties die de Verenigde Staten hebben opgelegd aan sommige regimes in het Midden-Oosten. Het Guyanese Maritime Administration Department (MARAD) maakt bekend dat het Amerikaanse ministerie van Financiën vijf olietankers heeft gesanctioneerd die naar verluidt eigendom zijn van een Syrisch conglomeraat en frauduleus de Guyanese vlag voerden.

Volgens de berichtgeving zijn vijf olietankers, geregistreerd onder de vlag van Guyana, gelinkt aan een Syrisch conglomeraat met activiteiten in Iran en Syrië en verbonden met Venezuela, door het Amerikaanse ministerie van Financiën gesanctioneerd. Deze schepen zijn echter niet officieel geregistreerd in Guyana, waardoor

er sprake is van valse en frauduleuze registraties.

Guyana hanteert via MARAD een gesloten registratiesysteem. Dit betekent dat het registreren van schepen onder de Guyanese vlag beperkt is tot schepen die eigendom zijn van Guyanese staatsburgers, inwoners, burgers van Caribische Gemeenschapsstaten (CARICOM) en rechtspersonen opgericht volgens de wetgeving van Guyana. Geen van de vermeende eigenaren voldoet aan deze criteria.

Sinds 2021 is er een toename van valse registraties onder de vlag van Guyana geconstateerd. De daders van deze fraude hebben niet alleen Guyana, maar ook andere landen zoals Panama en diverse regionale staten als doelwit gekozen. Het Maritime Administration Department en het

Ministerie van Buitenlandse Zaken delen informatie over deze frauduleuze registraties actief met alle lidstaten van de Verenigde Naties (VN) en relevante regionale en internationale maritieme organisaties.

De sancties die worden opgelegd door de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en andere westerse landen zijn een reactie op de bedreigingen die deze valse registraties vormen. De regering van Guyana benadrukt nadrukkelijk dat er geen duistere plannen zijn om een afzonderlijk scheepsregister te exploiteren of om een vlag van gemak aan te bieden. Guyana heeft dit in het verleden niet gedaan, doet dit nu niet en zal dit in de toekomst ook niet doen. De regering blijft maatregelen nemen om de soevereiniteit en integriteit van het land te beschermen.

UNITEDNEWS

 

President Chan Santokhi heeft de gewijzigde Comptabiliteitswet en de wet voor de oprichting van het Spaar- en Stabilisatiefonds direct na goedkeuring door De Nationale Assemblee bekrachtigd en gepubliceerd.

Deze wetgeving maakt de oprichting en bemensing van het fonds mogelijk, dat verantwoordelijk zal zijn voor het beheer van de toekomstige miljardeninkomsten uit offshore olieproductie. De wijzigingen in de Comptabiliteitswet zijn ontworpen om het verantwoord beheer van dit fonds te waarborgen. De snelheid waarmee deze wetgeving werd aangenomen, was deels ingegeven door druk van de Oppenheimer-schuldeisers, die hun belangen voor de jaarwisseling veiliggesteld wilden zien.

Een belangrijk element in de wet voor het Spaar-

en Stabilisatiefonds is de geest van het Value Recovery Instrument (VRI), dat werd overeengekomen met de houders van de Oppenheimer-staatsobligaties. Deze regeling bepaalt dat schuldeisers recht hebben op 30 procent van de royalty’s uit de olievelden in Blok 58, met een maximale waarde van bijna 300 miljoen USD.

Tijdens de schuldherschikking werd een akkoord bereikt waarbij de oorspronkelijke schuld van 880 miljoen USD werd verminderd naar 650 miljoen USD, een korting van 230 miljoen USD.

Dit akkoord is echter gekoppeld aan de voorwaarde dat zodra de olieproductie in Blok 58 op gang komt, de schuldeisers recht hebben op een derde van de

royalty’s, met een plafond van 300 miljoen USD en een looptijd tot 2050. Destijds was al bekend dat er commercieel winbare olie in Blok 58 was ontdekt, en werd gewacht op het definitieve investeringsplan van de oliemaatschappijen.

Hoewel de schuldherschikking aanvankelijk leek te leiden tot een korting, zal Suriname uiteindelijk 70 miljoen USD extra betalen bovenop de oorspronkelijke schuld van 880 miljoen USD. Dit resulteert in tijdelijke verlichting, waarbij Suriname meer tijd heeft gekregen om de initiële schuld af te lossen, in ruil voor een hogere uiteindelijke afbetaling. Deze strategie heeft echter wel geholpen de junkstatus van het land te keren en de kredietwaardigheid te verbeteren.

Het is onwaarschijnlijk dat de VRI pas in 2050 volledig zal zijn afgewikkeld. Het doel is om door middel van hogere betalingen sneller van deze schuld af te komen, waarbij de voorwaarden in het VRI voldoende ruimte bieden om dit te realiseren.

UNITEDNEWS

 

Sommige onder ons uit de generatie babyboomers en generatie X zijn raadselachtig. Men zou denken de man is ter ziele ze zijn blij. Toch lees je iets in de strekking van hoe in hemelsnaam kunnen zoveel mensen zo iemand aanbidden, de man is vreselijk. De aanbidding is gevaarlijk.

En anders, de NDP gaat kapot want de man was zo goed, groot

en geweldig. Niemand kan hem vervangen. Welke is het. Is hij vreselijk dat hij niet aanbeden mag worden. Dan is de vervanging een eitje… toch. Of is hij een topleider met liefde voor land en volk die iedereen bij elkaar weet te brengen. Daarom is successie moeilijk.

Waar komt het vandaan om herhaaldelijk de standpunten te grieven van zoveel massa massa mensen te goeder en te kwader trouw van alle niveaus, alle soorten scholing, alle soorten rassen. Heeft deze massa mensen geen democratisch recht over niets…  

Niet om te weten en kiezen welke ideologie het beste is voor de opbouw van

ons 49 jaartjes jong land. Niet om een gedachtegoed te volgen welke productief is voor ons volk. Hoelang nog kun je een volk afleiden met deze raadsels.

Indira van der San

[INGEZONDEN] – De Nationale Democratische Partij in Suriname (NDP) heeft zijn oprichter, voorzitter en leider verloren. Hij heeft zijn stempel gedrukt op zowel de partij als het land. De NDP zal nooit meer hetzelfde zijn als voorheen. Helaas moeten we constateren dat bepaalde praktijken binnen de NDP kunnen worden gezien als een modus operandi.

Het is algemeen bekend dat de NDP altijd censuur heeft toegepast en feiten heeft verdraaid of de waarheid heeft geschuwd. Onder een NDP-regering was er geen persvrijheid. Tijdens de revolutie van 1980 werd De West bezet, en in december 1982 werden radiostations zoals ABC en Radika in

brand gestoken. Ook de krant De Vrije Stem moest eraan geloven.

Vanaf dat moment stond de persvrijheid onder druk. Het nieuws van de media werd zwaar gecensureerd, en wie zich tegen de regering uitsprak of schreef, werd opgepakt.

Tijdens zowel de militaire als de NDP-regering kwam het “a no mi”-gedrag vaak naar voren. Dit gedrag hield in dat bij tegenstand of kritiek op instructies of handelingen werd beweerd dat het een vergissing was of geen officiële instructie van de regering of de NDP.

Een voorbeeld hiervan is de verklaring rondom de moorden van 8 december 1982. Door Bouterse werd op TV beweerd dat

de slachtoffers op de vlucht waren doodgeschoten, terwijl schotwonden aan de voorkant van de lichamen duidelijk aantonen dat dit niet het geval was. Dit maakte het officiële verhaal belachelijk en ongeloofwaardig.

Ook recentelijk, tijdens de singi neti op vrijdag 3 januari 2025, bleek deze tactiek weer aanwezig. De secretaris van het Informatie- en Propaganda-Instituut van de NDP instrueerde journalisten om de woorden “moordenaar” en “veroordeelde” niet te gebruiken in hun verslaggeving. Dit terwijl het een feit is dat Desi Bouterse tot 20 jaar gevangenisstraf is veroordeeld voor de 8 decembermoorden en daarmee een voortvluchtige veroordeelde moordenaar was.

Toen hiertegen protest ontstond, werd opnieuw de “a no mi”-tactiek gebruikt. Het bestuur van de NDP verklaarde achteraf dat het nooit de bedoeling was om censuur toe te passen en dat dit geen instructie van het bestuur was.

Het is triest om te zien dat Bouterse, die had beloofd het oordeel van de rechter te respecteren, dit niet heeft gedaan. Bovendien blijft zijn partij leugens verspreiden en past ze bij kritiek nog steeds de “a no mi”-tactiek toe. Dit terwijl de NDP recentelijk een gedrag- en ethische code heeft aangenomen, die inmiddels meerdere keren is geschonden.

De vraag blijft of de NDP deze gedrag- en ethische code zal toepassen op het lid en tevens secretaris van het Informatie- en Propaganda-Instituut. Volgens de eigen verklaring van het NDP-bestuur was diens instructie bezijden de waarheid, dus zouden er maatregelen moeten worden genomen. Wat de partij ook besluit, het is duidelijk dat de “a no mi”-tactiek nog steeds diepgeworteld is binnen de NDP.

Een gedrag- en ethische code maakt een politieke partij niet automatisch zuiver of betrouwbaar. De NDP blijft haar naam eer aandoen: een Niet Democratische Partij.

Ramlal Adesh

Het Telecommunicatiebedrijf Suriname (Telesur) heeft aangekondigd dat het in januari bij elke mobiele opwaardering 1 SRD doneert aan het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP). Met deze actie wil het bedrijf een waardevolle bijdrage leveren aan de verbetering van de gezondheidszorg in het land.

De donatieactie is onderdeel van Telesur’s initiatief om terug te geven aan de Surinaamse samenleving ter gelegenheid van hun 44-jarig bestaan.

Het AZP, als grootste ziekenhuis van Suriname, speelt een cruciale rol in de gezondheidszorg van het land. De extra financiële steun kan worden gebruikt om essentiële middelen en apparatuur te bekostigen.

Klanten hoeven niets extra’s te doen om

mee te doen aan de actie; elke opwaardering in de maand januari wordt automatisch gekoppeld aan een donatie. De donatie gaat overigens niet ten koste van het saldo dat wordt opgewaardeerd.

“Als je 50 SRD opwaardeert, ontvang je die 50 ook als beltegoed. Wij doneren namens jou. Uit die 50 SRD die wij van jou ontvangen, doneren we SRD 1”, aldus het bedrijf in een reactie ter verduidelijking.

Janiek Pomba (midden) winnaar van de 10K Bigi Broki snelloop die vanmorgen is gehouden. Nummer 2 is Odylson Prika (rechts) en 3e is Cleveland Thomas. (Foto's: René Gompers)

Janiek Pomba heeft voor de 4e keer de Bigi Broki 10 Kilometer snelloop op zijn naam geschreven. De Surinaamse topatleet heeft de lopers uit Guyana en Frans-Guyana achter zich gelaten. Stefania Padilla uit

Peru, is bij de vrouwen de snelste geworden. Aan de 21e editie van de Bigi Broki Waka hebben iets meer dan 4.000 personen meegedaan. Daarvan zijn 600 hardlopers geweest in 2 categorieën: de 5K - en de 10K snelloop. De snelste 5K hardloper bij de heren is Daniël Harvey. Op nummer 2 staat Isaiah Jacott (winnaar van vorig jaar) en op nummer 3 Carlos Feliksdal. Bij de vrouwen is Genelva Diko nummer 1, Zuweena Heilbron nummer 2 en Michelle Bouw nummer 3.Pomba doet voor de 5e keer mee aan de 10K snelloop en heeft zondag de race voor de vierde keer gewonnen. De tweede plaats is door Odylson Prika uit Frans-Guyana opgeëist en de derde door Cleveland Thomas uit Guyana. Nummer 1 bij de vrouwen is Stefania Padilla uit Peru die in Suriname werkt. Nummer 2 en 3 zijn respectievelijk Anna Geuke en Candice Zschushen.

Door Wilfred Leeuwin “Bouterse heeft zijn leven geleefd zoals hij dat wilde, naar zijn idealen en zou niet treuren om zijn eigen dood, omdat hij ervoor had kunnen kiezen zaken anders en in zijn voordeel te laten verlopen. Dat heeft hij nooit gedaan en ons zelf verboden het daartoe te leiden”, zegt Ramon Abrahams, de kameraad van Desi Bouterse die hem langer dan vijftig jaar trouw is gebleven en waarvan Bouterse vaker zei, niemand moet komen tussen Ramon en mij”.

“Hij heeft bewust gekozen voor dit pad”, vervolgt Abrahams. “Zelf ben ik nooit een Boutist geweest; alleen al om de man

zijn eigen woorden dat, leiders vergankelijk zijn maar hun idealen blijven voortbestaan. Ook al is hij dood we blijven bloodbrothers, daarvoor hoef ik geen Boutist te zijn. Hoewel ik de Boutisten begrijp, gaat het bij mij om het innerlijke besef wat wij gemeen hebben en wat we voor elkaar hebben betekent”.

In aanloop naar de onafhankelijkheid van Suriname op 25 november 1975, zijn er vanuit Nederland verschillende vluchten, vol met Surinaamse jonge mannen die, als beroepsmilitair gediend hebben in het leger van het voormalig moederland. Op de vlucht van 7 november 1975 zitten Ramon Abrahams en Desi Bouterse, die onafhankelijk

van elkaar, net als anderen, in de aankomende onafhankelijkheid een nationalistische reden vonden hun Nederlandse nationaliteit op te geven en terug te komen, om in het nieuwe eigen leger van Suriname te werken en bij te dragen aan de ontwikkeling van hun land. De eerste ontmoeting en kennismaking tussen die twee, gebeurde eerder tijdens een bijeenkomst voor Surinaamse militairen die besloten hadden naar Suriname terug te keren.

Onafhankelijkheid Op 25 november krijgen Abrahams en Bouterse net als alle andere burgers in het land officieel de Surinaamse nationaliteit. Hun, in het verschiet liggende lange kameraadschap kenmerkt zich in de vele en lange gesprekken over hoe het land te ontwikkelen. Gemeenschappelijke hobby’s als atletiek, vissen, jagen en het binnenland verkennen, bied de jonge militairen ruimschoots de gelegenheid. Maar zo gemakkelijk als zij zich, het verwezenlijken van hun idealen en nationalistische gevoelens hadden voorgesteld, verliep het niet. “de politieke, economische en sociaal maatschappelijke situatie was ronduit verschrikkelijk en was er sprake van ernstige etnische spanningen”, blikt Abrahams terug.

Staatsgreep Maar ook in het leger bleken er spanningen te zijn over de maatschappelijk positie van militairen. Eerst werd een belangengroep opgericht, kort daarna werd het de vakorganisatie Bond voor Militair Kader (Bomika). Dit viel niet in goede aarde bij de toenmalige legerleiding onder het bevel van Yngwe ‘Henk’ Elstak een Nederlandse Carrière militair. Een vakbond binnen het leger zag hij niet zitten, maar wel een leger waarin militairen gedisciplineerd de bevelen van hun meerdere opvolgden. Er volgde een staking en  en uiteindelijk tot het hun verwijderen uit de kazerne met zwaar bewapende politiemannen. De actievoerders verzamelden zich in het Streepy stadion. De situatie verergerde nadat eerst de medeactievoerders, Laurens Neede en Badrissein Sital en een dag daarna ook Abrahams gevangen werden genomen en voor de krijgsraad werden gedaagd. Andere trekkers van de groep werden opgespoord. De krijgsraad zou over enkele dagen het vonnis uitspreken. Een niet uitgevoerde evaluatie rapport die het leger moest doorlichten en het gebrek aan politieke wil dat te doen, liet de actievoerders geen andere keus. In de nacht van 24 op 25 februari, werd het plan om een greep naar de macht te doen ten uitvoer gebracht en met succes.

Bouterse Het was tijdens die woelige dagen en het verblijf van de actievoerders in het Streepy stadion, toen Desi Bouterse die nog geen lid was van het bestuur van Bomika zich profileerde als een strategische leider. Onder zijn leiding, samen met nog 15 andere mannen, bekend als de groep van 16, werd de staatsgreep uitgevoerd. “Ik heb altijd al vanaf het begin respect voor hem gehad en in hem een leider gezien. Het werd hem ook gegund en dat bleef zo tot zijn overlijden”, zegt Abrahams. Dat leiderschap heeft volgens hem niet alleen gezorgd voor successen maar heeft ook gezorgd dat op moeilijke momenten de aparte stijl van Bouterse om met mensen te communiceren gezorgd heeft dat, tijdens de verschillende tegen coups die werden beraamd om het militair gezag omver te weren, levens bespaard zijn gebleven en de groep onbezonnen jeugdige militairen tot bedaren werd gebracht.

Strategisch leiderschap Abrahams vertelt een opmerkelijk verhaal dat zich voordeed tijdens de tegen coup van Soerinder Rambocus op 10 en 11 maart 1982. Rambocus en enkele van zijn mannen, waren teruggedrongen in de kazerne. Wjj hadden ons verschanst in het fort Zeelandia en hadden de marine schepen tot onze beschikking. Het doel van Rambocus om de manschapen op te zetten tegen het militair gezag mislukte en kwamen steeds meer militairen zich bij de militaire politie in het fort aanmelden. Op die manier konden wij onze verdediging beter opzetten met de wapens die wij kregen, maar ook in de aanval gaan. Rambocus had in de kazerne de IP’s en had negen tot 10 hoofdofficieren in het gevang, waaronder Ettien Boerenveen. We hebben twee aanvallen uitgevoerd. De laatste in de ochtend van 11 maart, waarbij er hevig is geschoten. Omstreeks 8.00 uur in de ochtend kwamen we bijeen in het fort. Mannen als Paul Bhagwandas, Roy Horp en Arthy Gorre, waren erg gebrand de zaak zo snel als mogelijk te beslechten en het kamp weer aan te vallen. Dat werd ook aan Bouterse voorgehouden. ‘Het is mooi geweest, laat het nu afgelopen zijn’, waren nog de woorden van Bhagwandas. Bouterse keek ons aan en zei heel kalm; we gaan het doen, maar op mijn commando, nu niet. We waren fel, want de situatie duurde al langer dan 24 uur. Omstreeks half elf die ochtend gingen we terug naar Bouterse en weer was het antwoord, ‘ nog niet. Ik heb daar officieren die worden vastgehouden, we gaan nog even wachten. Geven jullie mij nog een uurtje. We gaan weer weg, maar de gemoederen onder ons raakten een beetje verhit. Om kwart voor twaalf zijn we weer bij Bouterse. Bhagwandas vindt het nu wel welletjes en dringt aan de aanval uit te voeren. “Het kan zo niet langer duren, we moeten het kamp overnemen, offeren wat geofferd moet worden. Dan is bij Bouterse weer die opmerkelijke manier van doen en kalmte en de manier van praten om mensen voor zich te winnen en tot elkaar te brengen. Hij houd ons aan de praat tot ongeveer 13.15. Plots zegt hij aan ons, luister, om 14.00 uur is de deadline. Komen jullie op dat tijdstip terug dan gaan we afspraken maken hoe en wat we gaan doen, maar dan is het afgelopen. Bhagwandas een beetje boos en “gelul” roept Gorre nog, maar we gaan weg en komen om 14.00 uur terug. Hij nodigt ons eerst uit te gaan zitten . weer speelt hij het klaar om ons tot rust te brengen. “Wat en hoe denken jullie het te doen”, vraagt hij en dan rinkelt zijn telefoon die hij beantwoord. Hij wordt ingelicht dat Rambocus het kampement heeft verlaten en op de vlucht is geslagen. Wij rukken meteen uit gaan naar het kamp nemen het over en bevrijden onze makkers die daar in het gevang zaten.

Ik wil hiermee alleen maar aangeven wat voor soort leiderschapskwaliteiten de man bezat. Wist hij meer dan ons, was het een voorgevoel of iets anders, we hebben het nooit geweten.

Zwarte bladzijde Abrahams noemt de ‘gebeurtenissen’ rond 8 december een absolute zwarte bladzijde in de geschiedenis van Suriname. Echter staan die volgens hem niet op zichzelf zoals het wordt beleefd en door gecommuniceerd in de samenleving. Met name de tegencoup van Rambocus op 10 en 11 maart, eerder ook een tegencoup van Wilfred Hawker en andere gebeurtenissen in Suriname, zijn aanleiding voor die zwarte dag. Maar ook de interne strubbelingen en het vak oneens zijn met elkaar van de militairen heeft geleid tot het verbreken van de gemeenschappelijke doelen, tot zelf het opnemen van de wapens tegen kameraden van het eerste uur. “Het begon al in augustus van dat jaar, waarna we compleet de macht in handen namen en ook de verantwoordelijkheid namen van zaken die zich afspeelden binnen de burgerregering die wij hadden aangesteld. Eigenlijk hadden we ook geen politieke ambities en daarom is bij de coup van 1980n ook niet gekozen voor een militaire regering. We hebben het Bouterse wel steeds aangepraat om alle problemen op te lossen met het instellen van een militaire junta, maar het vond geen ingang bij hem. Er komen tegencoups en waren Surinaamse exponenten bezig, met behulp van het buitenland ons te dwarsbomen en zaken terug te keren. Het was geen gemakkelijke periode. Nederland heeft ons bij de coup van 1980 wel ondersteund, maar gaandeweg had de politiek in Nederland geen ‘grip’ meer op ons, nadat wij zelf willen bepalen. De bevoogding moest ophouden. Men vond dat wij de linker kant van de lijn volgden en dat is zeker bij Nederland niet in goede aarde gevallen, ook niet bij de Verenigde Staten en bij Frankrijk.

In de nacht van 8 december keert Abrahams eerder dan geland terug van een vakantie in de VS. “Het was onvermijdelijk” krijgt hij te horen van zijn boezemvriend Bouterse. “Het was een shock voor mij. We hebben lang erover gepraat. Het is moeilijk om erover te praten en net als Bouterse neem ik sommige dingen die ik weet mee in mijn graf. Bouterse en ik en andere militairen hebben onze code en eed afgelegd. Na ons gesprek was het voor mij duidelijk en ik had geen andere keus dan achter hem te staan, niet alleen als kameraad, maar ik begrijp als militair onze code van ‘First thing in live is to stay alive’ en ook de spelegels dat wie succes heeft met het plegen van een coup de macht krijgt, maar als het mislukt ben je dood. Maar ik kan juist daarom ook de nabestaanden van 8 december begrijpen”

Gevlucht Wanneer in de door de krijgsraad opgelegde straf aan Bouterse definitief wordt bevestigd en het onomkeerbaar is dat hij voor twintig jaar de gevangenis in moet, moet hij zich op 12 januari 2024 aanmelden bij de strafinrichting te Santo Boma. Op die dag organiseert Abrahams bij de woning van Bouterse te Leonsberg een ondersteuningsbijeenkomst. Gaandeweg die dag wordt bekend dat Bouterse zich niet gaat aanmelden en hij gevlucht is. “Bouterse heeft altijd tegen mij gezegd, ‘Ramon onder geen enkele omstandigheid zal ik mij laten opsluiten. Ik heb hem andere opties voorgehouden maar daarover zal ik ook niets zeggen, maar hij verkoos het te doen op de manier zoals het is gegaan. Ik wist dat wat hij ook zou doen en waar hij ook zou gaan het hem goed ging en men hem niet zou kunnen vinden. Daarvoor is hij een te goede militair. ‘Bouterse is goed waar hij is, zei ik aan de mensen”. Na de bijeenkomst kreeg ik een telefoontje van hem. Ramon ik heb kunnen volgen wat er daar is gebeurd en wat er allemaal is gezegd. Bedankt voor alles, maar ik ben weg. Hij zei me niet waar hij ging, of vanwaar hij belde, want dat zal u vragen. Ik weet het niet. Ik zei broeder het gaat je goed, we bespraken nog enkele dingen zoals het voortzetten van onze idealen en hoe het verder moest in de NDP. Ik wenste hem succes en hoefde hem niet te zeggen dat ik mij beruste in zijn besluit. Bouterse heeft met die daad ook weer zijn weg gevolgd in relatie met zijn idealen. Zijn  besluit weg te gaan past helemaal in dat plaatje. Zijn veroordeling heeft hij over zich heen laten gaan en heeft nooit geageerd tegen rechters, integendeel hij is zelf verschenen voor de krijgsraad. Ik zou het anders hebben gedaan. We hebben hem zelf gevraagd het niet te laten gebeuren maar hij heeft hiervoor gekozen.

De plotselinge dood van Bouterse was een andere shock voor Abrahams. “Ik had gehoopt dat hij tenminste nog de verkiezingen zou meemaken. Want ik had t hem ook gezegd. “Je zal minimaal en jaar tot anderhalf jaar geduld moeten’. We wilden hem terug zien na de verkiezingen.

Het is een paar seconden stil wanneer Abrahams wordt gevraagd hoe hij terug kijkt op het leven van zijn overleden bloodbrother……. “Ik heb hem langer dan vijftig jaar gekend, dagen en avonden met hem doorgebracht in het binnenland, geslapen onder een tent of in een kamp en we hebben ook met verschil van inzichten en die waren niet weinig, maar die nooit invloed hebben gehad op onze vriendschap. “Bouterse zal niet te vervangen zijn, voor mij niet, maar ook niet in de Surinaamse samenleving. Niemand zal zich kunnen vergelijken met Bouterse. Zijn manier van doen, zijn charisma en zijn speciale gave om mensen voor zich te winnen tot zelf zijn vijanden bijeen te brengen om tegen hem te zijn. Hij was een unieke persoonlijkheid. Langer dan veertig jaar heeft hij de Surinaamse politiek beheerst en is de meest besproken en aanbeden politicus in onze geschiedenis. De man heeft het gepresteerd om als nooit te voren 26 zetels te behalen en rechtstreeks gekozen te worden als president. Zijn idealen gaan we voortzetten in de NDP. Het heeft me verast en soms kom ik thuis en kan niet meteen slapen. Dan zie ik hem voor mij. Maar dan weet ik ook wat me te doen staat. De organisatie wat er nu moet gebeuren, de idealen, de NDP. Bouta no de moro, maar we moeten hem op een waardige wijze uitdragen en naar zijn laatste roestplaats brengen. Dat zal gebeuren en wat er ook gebeurt en wie wat dan ook beslist en zegt, het volk voor wie hij zoveel heeft betekent zal hem tot daar de laatste eer bewijzen en zijn grootheid gedenken. Het enige wat ik nu kan zeggen is dat ik afscheid van hem zal nemen en zeggen vaarwel my brother

Abrahams schiet in de lach wanneer gevraagd wordt naar wat waar is dat hij een nier heeft afgestaan aan Bouterse. “ik zal daarover niets zeggen. Het is wat het is. Wie het weet, weet het, ik zal het maar zo laten.

UNITEDNEWS

Foto bron | President Bouterse en presiden Chávez in maart 2013

Het Venezolaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zijn medeleven betuigd na het overlijden van de voormalige Surinaamse president Desi Bouterse. In een officiële verklaring wordt Bouterse beschreven als “een man die diep werd gerespecteerd door commandant Hugo Chávez, die in hem een moedige leider zag die zich inzette voor de soevereiniteit en de ontwikkeling van zijn volk.”

De crematie van Bouterse zal plaatsvinden op zaterdag 4 januari. De overleden politicus zal groots uitgeleide worden gedaan.

De Venezolaanse regering laat in de verklaring weten dat de visie van Bouterse op rechtvaardigheid

en zelfbeschikking bijdroeg aan het versterken van de “solide relatie” tussen Suriname en Venezuela, vooral op het gebied van energie- en culturele samenwerking. “Hij was een moedige leider die zijn historische missie met passie beleefde en een blijvende inspiratie achterliet voor toekomstige generaties,” aldus de verklaring.

Recent heeft de diplomatieke vertegenwoordiging van Venezuela in Suriname ook het condoleanceregister ondertekend in het hoofdkwartier van de NDP, de partij die Bouterse had opgericht. Minister Albert Ramdin van Buitenlandse Zaken, International Business en Internationale Samenwerking (BIBIS) gaf aan dat diplomaten vrij zijn om hun respect te betuigen.

De uitvaart van de voormalige president zal naar

verwachting een grote menigte trekken. Er wordt zelfs gesproken over de grootste uitvaart in de Surinaamse geschiedenis. Een enorme organisatie is opgezet om het evenement in goede banen te leiden, en de politie heeft speciale maatregelen getroffen, waaronder wegomleggingen en begeleiding van de stoet.

UNITEDNEWS