Minister Dinotha Vorswijk van Grondbeleid en Bosbeheer (GBB) heeft een schokkende verklaring afgegeven. Ze beloofde namelijk haar eigen ontslag in te dienen bij toekomstige fouten, na eerder door het staatshoofd beschuldigd te zijn van beleidsfalen tot op het niveau van manipulatie. 

Deze gang van zaken legt niet alleen de vinger op de zere plek betreffende de problematiek in haar ministerie, maar reflecteert ook op het bredere beeld van hoe overheidsverantwoordelijkheden worden beheerd in Suriname. 

De onthulling dat Vorswijk, ondanks herhaald falen met aanzienlijke schade voor het land, nog altijd haar post mag bekleden, werpt ernstige vragen op over de integriteit en verantwoordelijkheid

binnen de Surinaamse regering. Dit scenario toont aan dat er een kloof bestaat tussen de behandeling van gewone burgers en ambtsdragers; waarbij de eerste groep hard wordt aangepakt voor kleinere misdrijven, blijven de laatstgenoemden beschermd, ondanks ernstige vergrijpen. 

De situatie rondom Vorswijk zendt een verkeerd signaal uit naar de jongeren in Suriname; het impliceert dat de gevolgen van fouten afhangen van wie je bent, en niet van de ernst van de misstap. Dit ondermijnt het vertrouwen in de overheid en vertroebelt de notie van gerechtigheid en gelijkheid binnen de samenleving. 

De burgers van Suriname verdienen een transparant, eerlijk en verantwoordelijk overheidsapparaat, dat

consequenties stelt ongeacht de positie van de overtreder. Het tijdperk van vrijbrieven voor ambtsdragers moet eindigen, willen we bouwen aan een eerlijker en rechtvaardiger Suriname voor toekomstige generaties.

Welkom dames en heren bij de meest recente aflevering van “Vakbondsacties in Suriname”, de langlopende sitcom waarin elke poging tot serieuze protesten met een hilarisch gebrek aan enthousiasme wordt ontvangen. In de hoofdrol hebben we vakcentrale C-47, die heroïsch oproept tot acties tegen verhoogde stroomtarieven. De plotwending? Niemand lijkt er echt om te geven.

Laten we Ricardo de politicoloog niet vergeten, onze verteller die dit spektakel met deskundige droogheid becommentarieert. “De FOLS-bonden van onderwijzers deden ook mee”, zegt hij, terwijl we een close-up krijgen van leerkrachten die de schooldeuren dichtgooien en zich vervolgens gezellig terugtrekken voor een kopje thee, in afwachting

van hun salaris voor deze ‘werkvrije’ protestdagen.  “Maar alleen voor ‘zweet’ wordt je betaald”, protesteren de ministers, tot grote verontwaardiging van onze stakende helden die plotsklaps transformeren in woedende arbeidsactivisten, verontwaardigd over het idee dat je daadwerkelijk moet werken om betaald te krijgen.  

De BvL/ALS-leerkrachtenbond verschijnt ten tonele, met een voorzitter die zo diep in de zakken van de coalitie zit dat ze bijna als een goochelaarstraat lijkt.

Zij deed “uit angst voor afzetting” mee, en ja, ook zij willen worden betaald voor het artistiekelijk negeren van hun beroepsverplichtingen.  Alas, al deze actie valt op onvruchtbare bodem. De samenleving zucht onder actiemoeheid

en het besef dat deze geforceerde pogingen om de regering omver te werpen, niet meer zijn dan het politieke equivalent van een natte vuurpijl.

Burgers weigeren deel te nemen aan banale acties die meer lijken op een mislukte flashmob dan op effectief protest. Het hoogtepunt (of dieptepunt, afhankelijk van je kijk op de zaak) van onze show? De vakbonden die elkaar verslinden in een eeuwige strijd van wie het minst populair is bij het volk. Ze proberen samen een politieke partij op te richten, maar falen spectaculair, onderwijl jammerend over het onrecht dat hen is aangedaan door… wel, iedereen behalve henzelf.  

Dus ga lekker zitten en geniet van “De Mislukte Vakbondsrevolutie: Een Komedie in Meerdere Aktes”. Vergeet niet te abonneren op ons kanaal voor meer afleveringen van politieke verwikkelingen die zo absurd zijn, dat je niet anders kunt dan lachen (of huilen, afhankelijk van het moment).

Recente pogingen tot vakbondsacties in Suriname, onder meer door C-47, tegen de verhoogde stroomtarieven, lijken meer op een mislukking dan op een triomf van het collectieve protest. Ondanks de algemene weerstand tegen de stijging van de kosten voor energie en  levensonderhoud, is de betrokkenheid van het volk bij deze acties verre van overweldigend.

Gewezen kan worden op de halfslachtige bijdrage van de FOLS-onderwijsbonden, die weliswaar de schooldeuren sloten maar tegelijkertijd vergoeding eisen voor deze ‘vrije dagen’. Dit ondergraaft de authenticiteit van hun protest, aangezien het lijkt alsof ze geen echte opoffering willen maken voor hun zaak.  De discrepantie tussen idealisme en

praktische uitvoering wordt ook geïllustreerd door de tegenstrijdige houding van de BvL/ALS-leerkrachtenbond, die slechts halfhartig deelnam aan de stakingen.

Hun voorzitter, die politiek gezien de coalitie gunstig gezind is, leek meer gedreven door vrees voor represailles dan door overtuiging.

Het gemeenschappelijke thema bij deze vakbondsacties lijkt te zijn dat, ondanks de ogenschijnlijke inzet voor het ‘goede doel’, zelfbelang en vergoeding voor niet geleverde arbeid bovenaan staan.  

Een ander cruciaal aspect is het gebrek aan maatschappelijk draagvlak voor dergelijke acties. Mensen zijn moe van geforceerde, politiek gemotiveerde acties die vaker wel dan niet resulteren in chaos en onrust, zoals tijdens de plunderingen op 17

februari 2023. Dit heeft geleid tot een verminderd vertrouwen in vakbondsacties als legitiem middel voor verandering.

Bovendien hebben interne conflicten binnen de vakbeweging, aangewakkerd door persoonlijke politieke ambities, de geloofwaardigheid van dergelijke acties verder ondermijnd.  

De les die hieruit getrokken kan worden is dat vakbonden in Suriname een identiteitscrisis doormaken.

Het streven naar politieke macht en persoonlijk gewin lijkt de oorspronkelijke doelen van collectieve actie en belangenbehartiging te hebben overschaduwd.

De mislukking van de vakbondsacties is symptomatisch voor een bredere malaise: een verlies aan vertrouwen in collectieve actie als een middel voor positieve sociale en politieke verandering. Het verleden van vakbonden die zich omvormden tot politieke partijen, zonder daadwerkelijke invloed of zetels te verkrijgen, lijkt dit alleen maar te bevestigen.

In deze context worden vakbondsleiders gezien als ‘rustverstoorders’ in plaats van als kampioenen van werknemersrechten. Dit leidt tot de onvermijdelijke vraag: zijn vakbondsacties in Suriname nog wel in staat om echte verandering teweeg te brengen, of zijn ze slechts een echo van een vervlogen tijdperk?

Het proces van drie weken wachten voor het verkrijgen van een BaZo-kaart lijkt in eerste instantie normaal en redelijk, maar in werkelijkheid kan het vaak langer duren dan verwacht. Veel mensen ervaren vertragingen en complicaties tijdens het aanvraagproces, waardoor het uiteindelijk langer duurt dan drie weken voordat ze hun kaart ontvangen.

De redenen voor deze vertragingen kunnen variëren van een hoog volume aan aanvragen, bureaucratische rompslomp tot technische problemen bij het verwerken van de aanvragen. Dit kan frustrerend zijn voor mensen die dringend een BaZo-kaart nodig hebben om toegang te krijgen tot zorg en andere essentiële diensten.

Het is belangrijk voor de

overheid en andere instanties die verantwoordelijk zijn voor het verstrekken van BaZo-kaarten, dat het proces efficiënt en soepel verloopt, zodat mensen niet onnodig lang hoeven te wachten op hun kaart. Dit kan worden bereikt door het verbeteren van de snelheid en efficiëntie van de aanvraagprocedure en het verminderen van de bureaucratie en andere hindernissen die vertragingen veroorzaken. Op deze manier kunnen mensen sneller en gemakkelijker toegang krijgen tot de zorg en ondersteuning die ze nodig hebben.

Naar aanleiding van het proces rond de aanvraag van een BaZo-kaart deelt mevrouw Mavis K. haar ervaring met de redactie van Dagblad Suriname: “Ik ben

een bloeddruk patiënte alsook diabeet. Mijn BaZo-kaart zou een maand van tevoren vervallen en de procedures zijn een tot twee maanden ruim, houdt u mij ten goede, bij het opnieuw indienen. Bij Sociale Zaken Unit Para was de communicatie slecht. Toch heb ik geduld gehad. Via een vriendin van mij kwam ik in contact met iemand die veel weet over deze zaken, ondanks dat ze niet bij die instelling werkt. Ze had mij ook voorgehouden, dat zaken soms stroef verlopen, maar dat ik niet moest opgeven.”

“Tussentijds was er ook veel gebeurd. Zo werd mijn man ziek en lag een tijdje in het ziekenhuis. Mijn bloeddruk steeg en ik moest naar een hoge dosering gaan. Ook mijn suiker klom. Mijn kaart raakte vervallen en ik werd huiverig, want er was weinig inkomen. Ondanks de hele woonsituatie bleef ik bidden en niet opgeven. Op een dag werd ik gebeld door een mevrouw van Sociale Zaken die mij vragen stelde en zei na afloop dat ik gauw teruggebeld zou worden. Tja, het was weer afwachten. Ik belde meteen de mevrouw die mij begeleidde en ze zei, dat het goed zou komen. Ze sprak echt zo rustig met mij en zei dat ik kalm moest blijven.  Iets na twee weken kreeg ik een sms-bericht dat ik mijn BaZo-kaart mocht halen. De duur van de periode was vanaf de indiening in oktober 2020 – 31 december 2020 was de vervaldatum van mijn BaZo-kaart – tot en met februari 2021.”

In een ander geval zegt een jongeheer, die anoniem wenst te blijven, dat hij zeker al een aantal maanden wacht op zijn BaZo-kaart. Hij wil geen negativiteit belichten over zijn ervaring, omdat hij begrijpt dat het verkrijgen van die kaart een proces is. Vanwege huiselijke omstandigheden als ook zijn hosselwerk kan hij niet altijd langs gaan bij de Sociale Zaken Unit BaZo/BZV. Maar door goed in contact te zijn en elkaar met respect te behandelen heeft hij hoop en kijkt uit naar de ontvangst van zijn Bazo-kaart. In de huidige situatie ziet hij veel slechts gebeuren, maar desondanks zegt hij te geloven zijn dat er hoop is.

CS

Bij de totstandkoming van de onafhankelijkheid dachten Pronk en Den Uyl dat kapitaal Suriname zou helpen om zich te ontwikkelen immers Suriname beschikte over voldoende natuurlijke hulpbronnen. Echter geld, bauxiet, goud, hout en olie hebben geen ontwikkeling gebracht. Het blijkt nu dat er meer nodig is om ontwikkeling tot stand te kunnen brengen. Wat ontbroken heeft zijn mensen met kennis van het tot stand brengen van sociaaleconomische ontwikkeling. Het creools nationalisme heeft bijna zonder uitzondering het langst geregeerd sinds 1947. Zij zagen het als hun voornaamste taak  te voorkomen dat de economische macht van de hindoestanen zou toenemen. Immers de

politieke macht werd in toom gehouden door het kiesstelsel dat het creools nationalisme bevoordeelde. Dus zij maakten geen plannen om middelen te investeren in de verdiencapaciteit van het land.

Alle plannen plus financiering waren afkomstig van Nederland. De begroting was de buit. Het beste voorbeeld is de regering Venetiaan tussen 2000 en 2010. De economie verdiende in die periode meer dan 3.2 miljard Amerikaanse dollars, daarvan is nul centen geïnvesteerd in de verdiencapaciteit van het land. Ja want dan zouden de hindoestanen vooruitkomen. De NDP-regering tussen 2010  en 2020 heeft ook een economie beheerd die ca 3.2 miljard USD verdiende.

Een even groot bedrag is verdampt van de rekeningen van de Centrale Bank. Daarvan onder meer plukken wij nu de zure vruchten. Weet u wat voor een effect een investering van 1 miljard USD, mits goed besteed, heeft in de economie. Het levert 300 miljoen USD aan exportopbrengsten, en 30000 werkgelegenheid op het bekwaamheidsniveau van de 40.000 man die te veel is bij de overheid.

Na de verkiezing van 25 mei 2025 wordt het niet automatisch beter

Als het tot stand brengen van economische ontwikkeling zo makkelijk was, dan zouden er nu geen arme landen meer zijn. Velen denken dat na de komende verkiezingen automatisch er een betere regering dan de huidige voor in de plaats gaat komen. Dat zal helaas een boze droom blijken te zijn omdat er geen automatismen werkzaam zijn wanneer het gaat om het tot stand brengen van economische ontwikkeling en vooruitgang. Derhalve wil ik u kiezer en lezer, wijzen op de volgende voorwaarden voor het verlaten van het pad van achteruitgang en afbraak en het betreden van het pad naar vooruitgang.

In de eerste plaats moeten er bestuurlijke hervormingen plaatsvinden en moet het presidentieel systeem, het stamhoofdsysteem, plaats maken voor de zuivere parlementaire democratie met een minister-president en ministers met eigen verantwoordelijkheid. In de huidige grondwet zijn ministers nergens verantwoordelijk voor, daarom maken zij er een janboel van. En de president speelt superman, maar alles mislukt. Regeren, opbouwen, vooruitgang brengen is teamwork en vereist inzicht in de economie, en bewezen capaciteiten op het vlak van organisatie planning en management, en economische ontwikkeling. En dus om te voorkomen dat wij alweer een allesbelovende super voorzitter krijgen als president die geen centimeter vooruitgang en voorspoed weet te brengen moeten wij de executieve president naar het kerkhof dirigeren. Ezels stoten zich niet twee keer aan dezelfde steen dus nu heeft u de gelegenheid om te bewijzen dat u geen ezel bent. De hervormingen moeten leiden naar degelijk bestuur.

Om de oude politiek te kunnen vervangen dient er een bundeling plaats te vinden van datgene wat zich aandient als alternatief. Het is echter zinloos om een aantal lege partijen bijeen te harken en te denken dat men daarmee de oude politiek naar huis kan sturen. De oude politiek dankt haar bestaan aan de patronagepolitiek, de politiek die Suriname vernietigd heeft.

Dus er zullen voorwaarden gesteld moeten worden aan de partijen die zich willen bundelen als alternatief. Alleen maken ze geen schijn van kans. De eerste voorwaarde is dat de wet die bundelen van politieke partijen verbiedt dat die wet bij het Constitutioneel Hof aangeklaagd wordt omdat het tegen de grondwet is, tegen het recht van vrije vereniging, tegen het recht van vrije verkiezingen, etc. en dan moet men zich niet verlaten op een partij alleen om het vuile werk op te knappen.

Als een logische consequentie zal men, dat zijn de partijen die willen bundelen, een team van deskundigen moeten benoemen om partijen te beoordelen op hun merites. En die merites zijn:

Het bovenstaande moet de basis verschaffen voor een omwenteling van patronagepolitiek naar nationaal progressieve politiek. Dus pas als de oude politiek bij de komende verkiezingen verslagen is, kan je beginnen te werken aan ontwikkeling en vooruitgang.

Dan zullen achtereenvolgens de volgende activiteiten in sneltreinvaart moeten plaatsvinden:

De hier eerder genoemde activiteiten moeten ruim voor de verkiezingen goed voorbereid zijn door een team van politici en hun adviseurs. Na de verkiezing zal er geen tijd zijn om zaken nader uit te zoeken. Want het publiek zal eisen dat aan de steeds slechter wordende sociale omstandigheden een einde wordt gemaakt. Dus het wordt vanaf dag één all hands on deck.

Richard B Kalloe

Er is een discussie in DNA gaande over een aanpassing van het Surinaams systeem voor het houden van openbare aanbestedingen en voor het doen van gunningen voor het uitvoeren van bijvoorbeeld grote werken. Het gaat dan om het uitgeven van de hogere bedragen. Nu is het zo dat wat in de media komt en hoe DNA-leden dit soort zaken verdedigen, wetende dat de vergaderingen live zijn, het vaak voorkomt dat men halve waarheden verkondigt. Dat is vooral het geval bij het aangeven wiens belangen men aan het behartigen is. 

Nu is er in Suriname een Onderraad Aanbestedingen en Gunningen. Dat is

een raad die onderdeel is van de Raad van Ministers bestaande uit een aantal ministers. Nu wil men dat naast deze onderraad er een soort onafhankelijke Nationale Raad voor Gunningen komt. Deze zal dan een deel van de taken, de belangrijke, wegnemen bij de onderraad. De Financiën-minister gaf bij de behandeling in de Assemblee aan dat de nieuwe raad die men wil opzetten, ervoor moet zorgen dat het proces van aanbesteding en gunning correct, eerlijk en transparant geschiedt. Het moet ertoe leiden dat iedereen die ingeschreven heeft, weet dat het proces eerlijk gebeurt. Dat wijst er dus op, dat op dit moment het proces niet eerlijk is of dat er grote risico’s zijn dat het proces niet eerlijk kan verlopen. Dat is het geval wanneer ministers als politici hun politieke vrienden of familie zouden willen bevoordelen. Door de nieuwe nationale raad zou die kans kleiner zijn beweert de minister. 

Nu vragen we ons af wie in deze nationale raad zal gaan zitten. Het zullen in elk geval niet de mensen zijn die door de kerkelijke organisaties zullen worden aangewezen of uit het maatschappelijk middenveld. De mensen die in de raad zitten zullen nemen voor een aantal jaren zullen worden aangewezen door politici en zullen afkomstig zijn uit de politieke partijen die aan de macht zijn. De nationale raad wordt dus een door de politiek gestuurd orgaan, dus een aanpassing van het systeem kan niet ervoor zorgen dat politiek uit het systeem wordt gehaald en dat politieke voortrekkerij wordt geëlimineerd. 

De nieuwe raad kan een nieuw digitaal systeem gaan introduceren, maar daarvoor hoeft er geen nieuw instituut in het leven te worden geroepen. Dat nieuw digitaal systeem dat niet naar gezichten kijkt, kan nu al ingesteld worden. Voor het bemensen van het systeem met meer kader hoeft ook geen nieuw instituut te worden gemaakt. Aan de onderraad kan ondersteunend personeel van bijvoorbeeld de afdelingen die begrotingen en financiële zaken doen, ondersteuning verlenen. Dat is zelfs onderdeel van hun vaste taak. Een nieuwe raad instellen is het in het leven roepen van een nieuw politiek orgaan waarmee politieke vrienden worden geaccommodeerd en de staat belast wordt met extra kosten. 

Wij denken dat het belang dat men wil dienen met een nieuwe nationale raad, niet het belang dat de initiatiefnemers beweren te dienen. Het kan zelfs zo zijn, dat de initiatiefnemers handelen in het belang van de kapitaalkrachtige opdrachtgevers in de politieke partijen. Het kan zo zijn dat niet het belang van de belastingbetaler wordt gediend, maar het belang van het kapitaal dat meer grip wil hebben op de toekenning van de leveranties van goederen en diensten aan de Staat. 

Wanneer DNA-leden aangeven dat een wet bedoeld is om corruptie en vriendjespolitiek tegen te gaan, dan mag ervan worden uitgegaan dat de kans heel groot is dat het tegendeel waar is. Het publiek en een groot deel van de vrije pers is namelijk niet in staat om zelfstandig de impact en de uitwerking van wetsvoorstellen vast te stellen. Men is afhankelijk van de partijdige en oneerlijke analyses van DNA-leden en deze worden dan klakkeloos overgenomen. Zo is nu overgenomen dat de verandering dient om corruptie en bevoordeling te beperken. Maar uit de inhoud van de debatten en wat op tafel ligt aan aanpassingen blijkt dat niet. Wanneer er in de onderraad waar de ministers in zitten geen aanpassingen zijn doorgevoerd om ongewenste besluiten te voorkomen, dan is er geen politieke wil om corruptie te stuiten. Een nationale raad erbij zal niet automatisch effect hebben zonder de politieke wil. Onze bezorgdheid ligt in de verborgen agenda van initiatiefnemers en de lobby van het kapitaal dat niet zichtbaar is. 

Er is dus geen rechtvaardiging voor het instellen van een nationale raad voor aanbestedingen en gunningen. Dat werk van de raad kan evengoed door deskundigen van het ministerie van Financiën en Planning worden gedaan en inspecteurs die er al aanwezig zijn. Een nationale raad zou pas het overwegen waard zijn als het fundamenteel en met behoorlijke reikwijdte en armslag aanbestedingen en gunningen gefinancierd door of vanwege de Staat zou beoordelen, dus inclusief die van de staatsbedrijven en parastatale instellingen. Dat is niet het geval. 

Onze bedenkingen worden versterkt door de wijze waarop het initiatief is ingediend. Het is bijvoorbeeld niet ondersteund door de ABOP en de PL of door andere partijen vertegenwoordigd in de DNA.     

Het jongerenbestuur van de ABOP gaat samen met de jongeren van Ephraimszegen de buurt schoonhouden.

Volgens het bestuur gaat het om een project dat getrokken zal worden door Nelvin Nelson. Voor het werk is er een nieuwe brushcutter aangeschaft en overhandigd (foto).

ABOP-voorzitter tevens vicepresident Ronnie Brunswijk heeft in maart het landelijk jongerenbestuur van de partij onder leiding van Assembleelid Edgar Sampie geïnstalleerd.

Bij de installatie merkte Brunswijk op dat jongeren een bestuur verdienen dat hun belangen voorop stelt en hun stem is. Het bestuur zal naar zijn zeggen grote veranderingen teweeg brengen ter bevordering van de welvaart en het welzijn

van de jeugd.

Het echtpaar Chotoe-Jagdeo vierde 11 mei het heugelijk feit, dat zij reeds 50 jaren in het echt verbonden zijn met elkaar, zo meldt het Burger Informatie Centrum Wanica Noord-West.

Widjaikoemar Chotoe (73) en Toelsidei Jagdeo (65) lieten deze mooie dag niet ongemerkt voorbijgaan. Zij hadden een prachtige dag samen met hun kinderen, kleinkinderen en overige familieleden. Het echtpaar is afkomstig uit Nickerie.

De heer Chotoe heeft als kostwinner op verschillende plekken gewerkt. Op zijn 55ste begon hij als chauffeur van de minister van het ministerie van Ontwikkeling en Samenwerking. Op zijn 60ste is hij ressortraadslid geweest.

Mevrouw Jagdeo hielp met de

huishouding. Het huwelijk was geregeld door familieleden. Zij hebben 3 zonen en 3 dochters, 9 kleinkinderen en 1 achterkleinkind. Als hobby had de heer Chotkoe voetbal en mevrouw Jagdeo slagballen.

Hoogtepunt in hun leven is het bouwen van hun eigen huis, en de geboorte van hun kinderen. Het echtpaar verklaart dat geduld, respect, gehoorzaamheid en liefde de sleutel is van hun relatie. Van regeringsvertegenwoordigers mocht het echtpaar een bloemstuk, een ingelijste foto, een oorkonde en de gebruikelijke, gesloten enveloppe met inhoud in ontvangst nemen. 

Actrice Jacqueline Fernandez voegt zich bij de lijst van Indiase acteurs die dit jaar het filmfestival van Cannes in Frankrijk zullen bijwonen. Jacqueline is helemaal klaar om indruk te maken op daf filmfestival.

Ze vertelt het Indiase persbureau ANI dat ze zin heeft om over de rode loper te lopen, als vertegenwoordiger van BMW. Jacqueline voegt zich bij de lijst van Indiase actrices als: Kirara Advani, Aditi Rao Hydari, Sobhita Dhulipala en natuurlijk Aishwarya Rai, die het filmfestival zullen bijwonen.

Jacqueline vertelde ANI: “Ik ben super enthousiast om dit jaar opnieuw naar het filmfestival van Cannes te gaan, dit keer

in samenwerking met BMW, en ik kan er niet op wachten. Het voelt geweldig om de Zuidoost-Aziatische diaspora op mondiaal niveau te vertegenwoordigen, en het is een eer om over de prestigieuze rode loper te lopen waar al veel legendes hebben gelopen.”

Jacqueline zal binnenkort de hoofdrol spelen in Fateh, geregisseerd door en met in de hoofdrol Sonu Sood. De makers hebben onlangs de actievolle teaser van de film uitgebracht.  Recentelijk was ze ook te zien in het nummer Yimmy Yimmy van Tayc, Shreya Ghoshal en Rajat Nagpal.

Deepika Padukone herbeleefde de mijlpaalmomenten in haar acteerreis, nadat ze op Deadline Hollywood’s lijst van Global Disruptors 2024 stond. Deepika Padukone is momenteel een van de grootste vrouwelijke supersterren in de Indiase filmindustrie.

En het lijkt erop dat ze ook wereldwijd bekendheid verkrijgt. De actrice, die eerder dit jaar te zien was in Fighter, staat op de lijst van Global Disruptors 2024 van het tijdschrift Deadline Hollywood. Deepika sluit zich aan bij verschillende internationale beroemdheden zoals Eva Longoria, Uma Thurman en Lee Sung Jin. De lijst bevat beroemdheden die een belangrijke bijdrage leveren aan het bepalen van de toekomst van

de entertainmentindustrie wereldwijd.

In de lijst wordt Deepika geïntroduceerd als ‘India’s verrassende superster die op een missie is om grenzen en taboes te doorbreken’. Het bericht merkt ook op dat Deepika niet alleen twee jaar op rij kassuccessen heeft behaald, maar India ook op verschillende mondiale platforms heeft vertegenwoordigd.

Deepika zei: “Natuurlijk is het succes van een film belangrijk, en de box office is belangrijk, en de prijzen en onderscheidingen zijn belangrijk, maar voor mij als persoon zijn de tijd die ik met mensen heb gehad en de ervaringen die ik heb op de set van een film zijn het

belangrijkst.”