De 62-jarige R.O. is zaterdagmiddag 29 juni bij een verkeersongeval op de hoek van de Hendrik- en Koningsbloemstraat in Paramaribo ter plekke overleden.

De politie van het bureau Uitvlugt, die na de melding van het verkeersongeval met dodelijke afloop ter plaatse ging, trof de bromfietser, die geen teken van leven meer vertoonde, op het wegdek aan. 

Uit het voorlopige onderzoek van de politie is naar voren gekomen dat de bromfietser over de Hendrikstraat reed, komende vanuit de richting van de Derde Rijweg en reed richting de Biharielaan, terwijl een automobilist in tegenovergestelde richting reed. Bij het beschrijven van een bocht nabij de

kruising van de Koningspalmstraat verleende de bromfietser geen voorrang aan het rechtdoorgaande verkeer met als gevolg de aanrijding met de personenauto. 

Door de klap was de bromfietser vrijwel op slag dood. Een arts stelde officieel de dood van de man vast.

Het lichaam van J.M. is in opdracht van het Openbaar Ministerie ter obductie door de politie in beslag genomen.

De politie van het bureau Livorno heeft woensdag 26 juni de verdachte S.M. (51), die woonachtig is in de omgeving van de Ramsingaarweg in het district Wanica, voor diefstal van vis aangehouden.

De benadeelde O.V. (48) had diezelfde dag aangifte gedaan tegen zijn arbeider. Volgens de aangever is hij van beroep visser en slaat hij dagelijks voor de verkoop de vangst op in een vriezer. De visser was op dinsdag 25 juni gaan vissen en kwam terug met 39 kilo vis, die hij in de vriezer deed. 

De visser werd op 26 juni door een buurvrouw gebeld die hem doorgaf dat zijn

arbeider S.M. bezig was vis uit de vriezer te halen. Hij ging direct ter plaatse en trof de verdachte S.M. aan die hem voorhield dat hij drie mannen, van wie hij één positief had herkend, vis zag weghalen uit de vriezer en dat het drietal na de daad in een gereedstaande auto instapte en de plek verliet. 

De benadeelde O.V. stelde een onderzoek in en zag dat het slot van de vriezer kapot was en dat een hoeveelheid vis was weggenomen. De arbeider, tevens de verdachte,.die tegenstrijdige verklaringen aflegde, werd na flink door de politie aan de tand te zijn gevoeld,

aangehouden.

S.M. is na afstemming met het Openbaar Ministerie door de politie in verzekering gesteld

Koning Willem-Alexander heeft vanochtend, dinsdag 2 juli, de bewindslieden van het kabinet-Schoof dinsdag officieel beëdigd. De koning nam de belofte als eerste af bij premier Dick Schoof. Daarna volgden de eden en beloftes van de vijftien ministers en dertien staatssecretarissen (klik op deze link voor een overzicht van de nieuwe ministers).

Aan het nieuwe kabinet levert de PVV 5 ministers en 4 staatssecretarissen. De VVD levert 4 ministers en 3 staatssecretarissen. NSC levert 4 ministers en 3 staatssecretarissen. En BBB 2 ministers en 3 staatssecretarissen. Staatssecretaris Teun Struycken zit op voordracht van NSC in het kabinet, maar is geen lid van

deze partij. Ook minister-president Schoof is partijloos.

Het kabinet-Schoof kent 3 nieuwe ministeries:

Twee ministeries zijn van naam veranderd:

De plechtigheid vond plaats in de Oranjezaal in Paleis Huis ten Bosch. Schoof stelde de ministers eerst een voor een voor aan Willem-Alexander. Daarna volgden de eed of belofte van alle bewindslieden van het kersverse kabinet.

De bewindslieden mochten hun eed of belofte ook afleggen in het Fries. Daar kozen minister van Landbouw Femke Wiersma (BBB) en staatssecretaris Fiscaliteit en Douane Folkert Idsinga (NSC) voor.

Zes ministers kozen ervoor een eed af te leggen. Daarbij spreken zij de woorden “zo waarlijk helpe mij God almachtig” uit.

Daarmee beroepen ze zich op hun geloof. Daarvoor kozen Eddy van Hijum (NSC), Mona Keijzer (BBB), Caspar Veldkamp (NSC), Dirk Beljaarts (PVV), Marjolein Faber (PVV) en Eppo Bruins (NSC).

De overige bewindslieden legden een belofte af, met de woorden “dat verklaar en beloof ik”.

Willem-Alexander feliciteerde de nieuwe bewindslieden aan het eind van de ceremonie. De koning wenste hen “heel veel wijsheid toe in uw veeleisende ambt”. Na de installatie volgde de traditionele foto van de ministers op het bordes van het paleis.

De nieuwe ministers hebben inmiddels officieel het werk overgenomen van hun voorgangers en kunnen nu aan de slag om eerst een regeerakkoord samen te stellen.

(Bron foto: Valerie Kuypers, Rijksoverheid.nl)

R.O. (62) is zaterdag bij een aanrijding op de hoek van de Hendrik- en Koningsbloemstraat ter plekke overleden. Hij verleende geen voorrang aan een personenauto.

De politie van het bureau Uitvlugt, die na de melding van het verkeersongeval met dodelijke afloop de locatie aandeed, trof de bromfietser die geen teken van leven meer vertoonde, op het wegdek aan. 

Uit het voorlopige

onderzoek van de politie is naar voren gekomen dat de bromfietser R.O. over de Hendrikstraat reed, komende vanuit de richting van de Derde Rijweg en ging in de richting van de Biharielaan, terwijl de autobestuurder J.M. (40) in tegenovergestelde richting reed. 

Bij het beschrijven van een bocht nabij de kruising van de Koningspalmstraat verleende de bromfietser geen voorrang aan het rechtdoorgaande verkeer met als gevolg de aanrijding met de personenauto. Door de slag was het verkeersslachtoffer vrijwel op slag dood. Een arts stelde officieel de dood van de bromfietser vast, meldt de politie Public Relations.

Het ontzielde lichaam van J.M. is in opdracht van het Openbaar Ministerie ter obductie door de politie in beslag genomen.

De vrije dagen die groepen opeisen of in stand houden, maar die weinig meerwaarde hebben in de collectieve nationale aspiraties lijkt in Suriname zich te gaan opstapelen. De vrije dagen leiden tot een disruptie in de economie en de bedrijfsvoering van bedrijven. Dit leidt tot veel schade in een land als Suriname waar de productiviteit al op een heel laag pitje zou staan. Op bepaalde overheidsafdelingen leidt dat tot besparingen, maar er zijn ook afdelingen die behoorlijk productief zijn en daar leidt het ook tot behoorlijke verliezen. 

We hebben in Suriname de viering van Keti Koti gehad, maar door de lange

tijd tussen 1863 en nu, dient de nadruk absoluut niet erop te liggen dat ooit onze voorouders vrij zijn gemaakt door een besluit van het koninklijk huis in Nederland. Vroeg of laat zou in de moderne geschiedenis dat besluit komen. 

De vraag is hoe vrij wij daadwerkelijk in 2024 zijn van het kolonialisme, het neokolonialisme, de nieuwe economische verhoudingen die begonnen met de zogenaamde mondialisering en de nieuwe afspraken die gemaakt zijn voor het milieu middels het Parijs Akkoord. 

Keti Koti is een gedenkdag primair voor de nazaten van de slaven die gehouden zijn in Suriname en andere Nederlandssprekende voormalige Nederlandse eilanden

in de Caribische Zee. De dag wordt beschouwd als heilig, omdat teruggekeken wordt naar de offers, de strijd en de overwinning van de groep. Uit deze historische feiten behoren we inspiratie te putten om in de samenleving waarin we zijn beland, welvarend te zijn. Welvarend zijn wordt niet alleen gedefinieerd door groepsaspiraties, zoals de wens om te bezitten of zinvol te participeren, maar ook door de nationale normen van de samenlevingen waarin we ons bevinden. Nu moeten we zeggen dat het aan individuen en groepen zelf is om na te gaan in hoeverre historische feiten als afschaffing van de slavernij bijgedragen hebben aan welvaart, en wel gemeten naar de geest van de tijd waarin wij leven.

Wij hebben het eerder hier gesteld en zullen het blijven herhalen: wij zijn niet van oordeel dat het doorknippen van de ijzeren ketenen in 1863 daadwerkelijk heeft geleid tot vrijheid en emancipatie in Suriname. De beleving van vrijheid begint met het daadwerkelijk vrij zijn in het denken en vrij zijn van overheersing door een systeem dat door voormalige heersers in stand wordt gehouden. Kijken we naar de Surinaamse samenleving dan zijn we primair een consumptiesamenleving. Dat geldt zeker ook voor de groepen die voortkomen uit de nazaten van de slaven, weliswaar met uitzonderingen. Hoe groot de groep uitzonderingen is, mag door u zelf worden ingevuld. 

Een beeld van het consumptiegedrag van Suriname ontstaat simpelweg door een dagje luisteren naar de Nederlandstalige radio-stations die een grote luisterdichtheid hebben. We zien dan duidelijk dat onze  consumptievoorkeur uitgaat naar producten en diensten uit Europa en de USA. Het systeem van bekende merken is naar onze mening de belichaming van de voortzetting van de dominantie en de witte suprematie wat allemaal ten grondslag lag aan de slavernij. Datzelfde geldt ook voor de ongelijke behandeling die geldt in de wereldhandel en de manier waarop de voormalige uitbuiters zich opstellen in de klimaatmaatregelen die doorgevoerd moeten worden. 

Al met al moeten wij stellen dat de Manspasi in 1863 niet geleid heeft bevrijding van het juk van de slavernij. De slavernij van voornamelijk het lichaam zet zich voort in een vernietigende slavernij van de geest. En in de volksmond heet dat de mentale slavernij, wat zeker bezwaarlijk is in het geval van de personen onderaan de sociale lader. De bevrijding van de slaven en de ontwikkeling van hun nazaten heeft geen voorbeelden opgeleverd in Suriname die navolging verdienen bij andere groepen. Daarom zoeken we naar de meerwaarde, maar we hebben het niet gevonden.

Bob Marley zong over mental slavery maar hij liet zich ook fotograferen en vastleggen in dure Adidas kleren en schoenen. Marley zong over mental slavery in zijn “Redemption Song”. Het is het laatste nummer op het twaalfde album van Bob Marley and the Wailers, Uprising,. Het nummer wordt beschouwd als een van Marley’s grootste werken. Enkele belangrijke teksten zijn afgeleid van een toespraak van de pan afrikanistische redenaar Marcus Garvey met de titel “The Work That Has Been Done”, die Marley al in juli 1979 publiekelijk reciteerde tijdens zijn optreden op het Amandla Festival.

In tegenstelling tot de meeste andere nummers van Bob Marley, is het strikt een akoestische solo-opname, bestaande uit zijn zang en het spelen van een akoestische gitaar, zonder begeleiding. Het nummer zou rond 1979 zijn geschreven en voor het eerst verschijnen op een demotape genaamd “Dada Demos”, die, naast andere niet eerder uitgebrachte nummers en heropnames van oudere nummers bevat.

Een paar jaar eerder was bij Bob Marley de kanker in zijn teen vastgesteld die hem in 1981 het leven kostte. Volgens Rita Marley had hij al heimelijk veel pijn en had hij te maken met zijn eigen sterfelijkheid, iets dat duidelijk zichtbaar is op het album, vooral in dit nummer. Het lied spoort luisteraars aan om “jezelf te bevrijden van mentale slavernij”, omdat “niemand anders dan wijzelf onze geest kunnen bevrijden.” Deze regels zijn ontleend aan een toespraak van Marcus Garvey in Menelik Hall in Sydney, Nova Scotia (Canada), in oktober 1937 en gepubliceerd in zijn Black Man-tijdschrift:

“We gaan onszelf emanciperen van mentale slavernij, want terwijl anderen het lichaam misschien bevrijden, kan niemand anders dan wijzelf de geest bevrijden. De geest is je enige heerser, soeverein. De man die niet in staat is zijn geest te ontwikkelen en te gebruiken, zal ongetwijfeld de slaaf zijn van de andere man die zijn geest gebruikt.”

Rahul Gandhi en zijn Congrespartij hebben de verkiezingen verloren, maar zij hebben wel de aandacht van de Indiase kiezers getrokken. Toen Narendra Modi in 2014 de hindoe-nationalistische Bharatiya Janata Partij (BJP) naar de macht leidde, verhoogde hij het aantal parlementaire zetels van zijn partij van 116 naar 282. In 2019 behaalde Modi’s BJP 303 zetels, een absolute meerderheid. Bij de afgelopen verkiezingen van april/mei 2024 daalde het aantal zetels van de BJP naar 240, waardoor de partij haar meerderheid verloor.

De Congrespartij daalde bij de verkiezing van 2014 van 206 zetels naar 44 en in 2019 verwierf de partij 52 zetels.

Bij de laatst gehouden verkiezingen verhoogde de Congrespartij zijn aantal zetels naar 99, waardoor India voor het eerst in 10 jaar een officiële oppositieleider in het parlement zal hebben (waarschijnlijk Rahul Gandhi), omdat een wettelijke vereiste is dat een partij tenminste 10% van parlementaire zetels moet hebben om een formele oppositieleider te benoemen.

De laatste verkiezingsuitslag is nog steeds de op twee na de slechtste prestatie van de Congrespartij sinds de eerste stemming in India in 1952. Deze kleine groei van 52 naar 99 zetels “vertegenwoordigt toch een verandering die verrassend en seismisch genoeg is voor sommige analisten om te concluderen

dat Modi’s laatste overwinning een phyrisoverwinning is en dat de oppositie nu een basis heeft om in 2029 te winnen”.

Modi, 73 jaar oud, voerde dit jaar  een campagne gebaseerd op zijn eigen staat van dienst en persoonlijkheid, die  weergegeven zijn in het  manifest van de BJP met meer dan 50 foto’s van Modi zelf. Tijdens de campagne klonk Modi’s retoriek schriller en beledigend tegenover zijn tegenstanders; tijdens de verkiezingen suggereerde Modi zelfs dat hij door God was aangesteld om India te leiden.

Hoewel Modi een meedogenloze propagandacampagne voerde tegen Rahul Gandhi hebben de verkiezingen van dit jaar aangetoond dat Rahul Gandhi geen politiek lichtgewicht is. Modi heeft hem beschreven als een shehzada , of kroonprins, terwijl BJP-ministers hem hebben afgedaan als Pappu, een denigrerende term voor een jonge jongen met een beperkte intelligentie.

Yatras en slogans

In India is het traditie dat politieke leiders lange yatras (marsen) ondernemen dwars door het land – van noord naar zuid (3250 km) en van oost naar west (2950 km) om zo kiezers te ontmoeten en bij de campagne te te betrekken.. Rahul Gandhi heeft sedert september 2022 twee lange marsen door het land geleid – de Bharat Jodo Yatra (Verenigd India mars)) en de Bharat Jodo Nyay Yatra (Verenigd India voor  Justitie mars) – die de massa’s hebben geëlektrificeerd en getransformeerd. Volgens sommige schattingen heeft Gandhi 41 parlementszetels veroverd uit de gebieden waar hij marcheerde. Hij sprak met en luisterde naar kiezers over sociale rechtvaardigheid, vrouwenemancipatie, het versterken van de zwakken en onteigenden, en het samenbrengen van mensen .

In India hebben bij verkiezingen partijen  vaak ook eigen slogans. In 1971 noemde Indira Gandhi haar campagne Garibi Hatao, Desh Bachao (=verwijder armoede, redt het land). In 2004 was de slogan van de BJP onder leiding van de toenmalige premier Atal Bihari Vajpayee India Shining, India Rising (=India schittert, India gaat vooruit). In 2024 was de slogan van Modi’s BJP Abki Baar 400 Paar (=dit keer 400, bedoeld werden 400 parlementaire zetels). Vanwege berichten dat Narendra Modi de grondwet wil veranderen was de slogan in 2024 van Rahul Gandhi’s Congrespartij Samvidhan Bachao (=bescherm de grondwet)

Hoop op een nieuwe wind!

De laatste tien jaar in India zijn een periode van aanzienlijke strijd geweest. De discriminatie van moslims is toegenomen: moskeeën en christelijke kerken zijn het doelwit of worden opgeëist door hindoes, huizen worden platgewalst en interreligieuze huwelijken worden ontmoedigd . De triomfantelijke inhuldiging van de Ram mandir op de plaats van de Babri moskee die in 1992 met de grond gelijk werd gemaakt, heeft de moslims alleen maar verder vervreemd. Ook het beleid van de BJP om de Hindi-taal op te leggen in staten waar deze niet op grote schaal wordt gesproken, heeft vijandigheid aangewakkerd.

Voor de Congrespartij is de weg nog lang, maar de verjonging ervan biedt interessante mogelijkheden. Rahul Gandhi zal bij de 2029 verkiezingen 59 jaar oud zijn. Zijn zus Priyanka, die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de versterking van de partij bij de laatste verkiezingen zal 57 jaar oud zijn. Zij zou bij de verkiezingen van 2029 weer heel belangrijk kunnen zijn. Sommige waarnemers beschouwen Priyanka als charismatischer en slimmer dan Rahul.

Rekening moet ook gehouden worden met het feit dat 50 % van de Indiase bevolking jonger is dan 25 jaar en 65 % jonger dan 35 jaar.  Volgens waarnemers heeft de jonge generatie hoge verwachtingen en ambities waaronder het ongeduld om rijk te worden.

De BJP heeft in de afgelopen 10 jaar sterk de nadruk gelegd op een gespierd nationalisme met een boze ondertoon. Moslims in India zijn volgens Modi ghuspaitiyas (=infiltranten). Rahul Gandhi wil nu dat India een oud idee nieuw leven inblaast  gebaseerd op gelijkheid en tolerarantie.

In het algemeen zijn commentatoren het erover dat de Indiase politiek in 2024 een nieuwe fase is ingegaan en de tijd om Rahul Gandhi te negeren is wellicht voorbij. Mogelijk wordt hij nooit premier van India, maar als hij eenvoudigweg volhardt in het benadrukken van gelijkheid, rechtvaardigheid en empathie, zal hij een transformerende rol kunnen spelen in de Indiase politiek.

Het afgelopen decennium heeft Modi’s India een  boze en assertieve kant laten zien, maar de grondleggers: Mahatma Gandhi, Jawaharlal Nehru, Bhimrao Ramji Ambedkar, Sardar Vallabhai Patel, Subhas Chandra Bose en Maulana Abdul Azad hebben de reputatie van het land opgebouwd als een zachte macht die ondanks grote armoede boven zijn gewicht uitstak. Het terugwinnen van een dergelijk moreel gezag, daarin zou de Congrespartij en Rahul een rol kunnen hebben. Gandhi is misschien niet alleen de zoon die de draad weer oppakt, maar ook de zoon die zal kunnen verrassen.

De les van de Indiase kiezers is dat zij niet  hebben willen meewerken om Narendra Modie 400 parlemetaire zetels te geven, dat zou betekenen dat meegewerkt wordt aan een democratisch gekozen dictatuur. In Suriname vragen sommige politieke partijen om 34 zetels in DNA in 2025. De Surinaamse kiezers moeten nimmer meewerken aan de vestiging van een democratisch gekozen dictatuur. Dat is even of zelfs erger dan een militaire dictatuur!

Rudie Alihusain

De regering van Suriname heeft overeenkomsten ondertekend met Vlatacom Instituut, OESD International GmbH om binnen zes maanden e-paspoorten te introduceren. Tijdens de ondertekeningsceremonie benadrukte minister Bronto Somohardjo van Binnenlandse Zaken het gemak en de beveiliging van deze nieuwe paspoorten.

Een e-paspoort wordt beschermd met een contactloze chip, biometrische gegevens (zoals gezichtsafdrukken), en beveiligingskenmerken zoals hologrammen en watermerken.

Hoewel er veel lof en namen van betrokkenen in de persberichten stonden, ontbrak essentiële informatie over wat het project gaat kosten en wat de paspoorten zelf zullen kosten. De aanwezigheid van een bank vertegenwoordiger suggereert dat de kosten mogelijk hoog kunnen zijn, maar hier werd

niets concreets over gezegd.

Vlatacom, gevestigd in Servië, raakte eerder al in opspraak toen de oppositie de kosten van contracten voor ID-kaarten te hoog vond tijdens de regering-Desi Bouterse, die de relatie met Kroatië verbrak en diplomatieke betrekkingen aanging met Servië, een bondgenoot van Rusland. Dit werd destijds gedaan in ruil voor enkele studenten beurzen en de overeenkomst met Vlatacom.

Het blijft zorgwekkend dat een buitenlandse entiteit, specifiek uit Servië, zoveel controle kan hebben over de persoonsgegevens van Surinaamse burgers. Hoewel officiële uitspraken dit misschien niet expliciet bevestigen, bestaan er in de wereld van spionage altijd risico’s dat dergelijke gegevens mogelijk worden

gebruikt voor onethische doeleinden.

Het financiële contract blijft gehuld in geheimzinnigheid, wat herinneringen oproept aan vorige overeenkomsten onder de regering van Bouterse waar Suriname uiteindelijk ongunstig uit kwam.

Minister Somohardjo hoopt het eerste e-paspoort tegen december te kunnen overhandigen, maar de bevolking vraagt zich af of deze nieuwe initiatieven werkelijk in hun voordeel zullen werken, of dat ze opnieuw geconfronteerd zullen worden met verborgen kosten en ontransparante praktijken. Het is cruciaal dat er meer duidelijkheid en openheid komt rond de financiële en veiligheidsaspecten van dit project.

Ergens in Paramaribo staat een mevrouw geparkeerd met haar wagen onder een boom, waar schaduw is. Er voegen zich een paar mensen bij haar die ze kent en kijken nieuwsgierig wat ze allemaal heeft gebracht om te verkopen. Ze is een vrouw die haar kost verdient met een kleine hossel. Als de redactie van Dagblad Suriname haar benadert, stelt ze zich vriendelijk voor: “Ik ben Lila en koop spullen in het buitenland, voornamelijk kleding en accessoires van hoge kwaliteit, en verkoop deze vervolgens aan lokale klanten.”

Mevrouw Sharita Lila vertelt: “Ik ben al jaren actief samen met mijn dochter, die in

het buitenland woont, in de hosselwereld en heb altijd geprobeerd om producten van goede kwaliteit aan te bieden aan mijn klanten. Ik reis regelmatig naar het buitenland om nieuwe spullen in te kopen, maar het wordt steeds moeilijker om aan de vraag te voldoen. Spullen zoals tassen, baddoeken, ondergoed, setjes van kettingen, echt alles wat ik kan . En als ik terug ben in Suriname bel ik mijn vaste klanten op.”

Sharita zegt ook dat het voor haar moeilijk wordt om winst te maken “door de economische crisis die momenteel heerst in Suriname en ben ik genoodzaakt de prijzen te verlagen”.

“Ook na de Covid-periode is de verkoop sterk achteruitgegaan en dat is begrijpelijk. Ik ben een huisvrouw, maar ik zit niet stil. Om een beetje geld te verdienen zoals elk ander. Een ieder op zijn of haar manier. Ik ken een paar mensen die bijvoorbeeld worsttentjes hebben of een tent buiten zetten met een grote tafel met spullen om te verkopen. Op een gegeven moment heb ik met mijn dochter afgesproken de prijzen te verlagen, want de verkoop is heel slecht. En wat ik ook doe is, dat mijn vaste klanten ze in twee termijnen mogen betalen. Ik denk dat dat wel een goed idee is.”

Mevrouw Sharita Lila’s verhaal is een voorbeeld van de veerkracht en vastberadenheid van de Surinaamse bevolking in moeilijke tijden. Ondanks de economische crisis blijft ze doorgaan met haar kleine hossel en hoopt ze dat de situatie in Suriname in de toekomst zal verbeteren.

CS

Het Openbaar Ministerie (OM) in Noord-Holland heeft een goocheltruc van formaat onthuld en besluit drie Surinaamse banken te vervolgen voor hun vermeende bijrol in de wereld van criminele financiën. Het gaat om de bescheiden som van €19,5 miljoen aan vermoedelijk drugsgeld, dat eerder op Schiphol werd onderschept. Bizar genoeg eisen de betrokken banken het geld via de rechter terug, alsof het om vergeten wisselgeld gaat.

Tijdens een zitting van het Gerechtshof in Den Haag onthulde het OM dat de Hakrinbank, De Surinaamsche Bank en Finabank betrokken zouden zijn bij witwassen. Tot op heden blijven de banken zwijgzaam in afwachting van hun

auditie voor de volgende aflevering van “Witwassen voor Beginners.”

De klucht draait om een ongebruikelijk geldtransport in 2018 door de Centrale Bank van Suriname (CBvS). Het doel? €19,5 miljoen aan contanten naar Hongkong sturen, met de vriendelijke wens dat de Bank of China het netjes zou terugstorten naar Paramaribo. Helaas werd deze droom verstoord toen douanebeambten op Schiphol de kluis, ter grootte van een lijkkist, onderschepten. Justitie vermoedt dat de bankbiljetten – voornamelijk briefjes van €500 – een geur van pure cocaïne meedragen.

Uit het onderzoek bleek dat Surinaamse burgers opmerkelijke stortsessies uitvoerden, waarbij een enkele zakenman liefst €1 miljoen in contanten

deponeerde. Ook bleek de praktijk van ‘smurfen’ – het opknippen van grote bedragen in kleine stortingen – schering en inslag. Hierbij hadden de drie banken een haast komische vasthoudendheid om hun onschuld te betuigen. Ze gingen met regelmaat naar de rechter alsof het een fitnessroutine betrof.

Met hilarische dubbelzinnigheid bleef de CBvS volhouden dat het geld legale oorsprong had, terwijl de Hoge Raad ijzerenheinig vasthield dat dit deviezenpenthouse niet de vereiste immuniteit genoot. De tragikomedie is nog niet voorbij, want wie weet welke magische truc de banken in hun volgende juridische show zullen uithalen. Blijft zitten, popcorn klaar!

Het moet intussen duidelijk zijn dat onze president en minister BIBIS bereid zijn alles en iedereen te offeren, als de BIBIS-minister eind 2025 maar voorzitter van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) kan worden. 

Achteraf gezien is het belang van ons land vanaf het begin ondergeschikt gemaakt aan dit doel. Zelfs het sturen van Surinamers op een zinloze ‘vredesmissie’ naar Haïti, waar ze zelfs het leven kunnen laten hindert deze heren niet. Als ze daarmee de ondersteuning van Verenigde Staten (VS) maar kunnen veilig stellen. Dit stelt Jim Hok, de voorzitter van de PALU. Hij wijst daarbij op het misbruik dat

vanaf het begin gemaakt is van onze belastinggelden om campagne te voeren voor de post van Secretaris-Generaal (zeg maar de voorzitter) van de OAS.

18 stemmen

De OAS telt 34 leden, allemaal landen van het Caribisch Gebied, Midden- en Zuid-Amerika, en natuurlijk de Verenigde Staten. Om gekozen te worden tot voorzitter van de OAS moet een kandidaat minimaal 18 stemmen vergaren. Maar het mag ook wel duidelijk zijn dat, om enige kans van slagen te hebben, de kandidaat absoluut de goedkeuring van de VS moet hebben. En daar zijn onze president en zijn BIBIS al vanaf het begin mee bezig. Namelijk, het

‘zacht maken’ van de lidlanden en de VS om een eventuele kandidatuur van BIBIS te ondersteunen. 

De PALU is voorstander van een goede relatie met alle landen, maar dit is een persoonlijk belang dat niets te maken heeft met het nationale belang van Suriname.

Alles om te ‘pleasen’

Wanneer we alles op een rijtje zetten, dan mag duidelijk zijn dat de acties van de beide heren er schandelijk genoeg enkel en alleen op gericht zijn en zijn geweest om onze BIBIS met kracht en geweld op de sinds lang verlangde positie te krijgen. Iedereen vroeg zich niet zo lang geleden nog af hoe iemand het in zijn hoofd kon halen om voor te stellen dat Suriname een ambassade in Jeruzalem zou opzetten. Nou weten we het. Dat was om de VS te ‘pleasen’. In dat licht moet ook worden gezien het stemmen tegen de Russische militaire actie in Oekraïne en het stemmen vόόr de Israëlische oorlog tegen de Palestijnen in Gaza. 

Ook de recente, volkomen zinloze en bijna vernederende deelname eind juni aan een vredesinitiatief voor Oekraïne. BIBIS schaamde zich niet om Suriname als enig Caribisch land mee te slepen in deze kontdraaierij voor het Westen. Het ging er immers om dat hij bij de VS in de gunst moest komen.

Ook Tigri offeren

Tegen deze achtergrond van het zo lang verlangde voorzitterschap van de OAS, begint ook de voorgenomen bouw van de brug over de Corantijn en de 150 visvergunningen in een ander licht te komen. Schaamteloos en vernederend, maar, niets is de heren te veel, ook niet het offeren van delen van ons grondgebied, waaronder Tigri etc. Men moet immers proberen om ook de stem van Guyana te krijgen.

Niet naar Haïti

Tenslotte blijkt men ook nog bereid om desnoods Surinaamse levens te offeren in Haïti, als de VS maar gunstig wordt gestemd. Laten we van hieruit de moeders en vaders, de partners, broers en zusters oproepen om hun zonen, partners en broers te bewegen om zich niet te melden voor Haïti. Moeten er werkelijk Surinamers in Haïti sterven enkel om BIBIS op de stoel van OAS-voorzitter te krijgen? 

De burgers in Haïti hebben aangegeven dat ze alle vreemde troepen op hun grondgebied als vijanden zullen behandelen en hen gewapend zullen bestrijden. Wat moet jij verder als militair of politieman in Haïti gaan doen, wanneer momenteel in het land dat de missie leidt, Kenia, er doden vallen bij protesten tegen het beleid van de regering? Blijf rustig thuis, aldus de PALU-voorzitter.

Progressieve Arbeiders en Landbouwers Unie, (PALU) Suriname