Door Chris Dinsdale18 september 2024 – Het nieuwe seizoen van de UEFA Champions League in Europa begint op 17 september en eindigt met de finale in de Allianz Arena in München op 31 mei 2025. Belangrijke wedstrijden zijn onder meer Manchester City dat Internazionale ontvangt — in een herhaling van de finale van 2023 — terwijl Borussia Dortmund, finalist in 2024, hun campagne begint tegen Club Brugge.

Het is het 70e seizoen van de Europese eliteclubcompetitie en het 33e sinds het werd omgedoopt tot UEFA Champions League. Dit is het eerste seizoen in het nieuwe format. Het begint op 9 juli

2024 met de kwalificaties en duurt tot de finale op zaterdag 31 mei 2025 in de Allianz Arena in München, Duitsland.

Real Madrid is de regerend kampioen nadat ze Borussia Dortmund in de finale van 2024 versloegen.

De UEFA Champions League wordt betwist door de hoogst geklasseerde teams van de sterkste nationale UEFA-bonden. Het is de belangrijkste clubcompetitie in het Europese voetbal en een van de meest prestigieuze toernooien ter wereld. De Champions League-finale is het meest bekeken jaarlijkse sportevenement ter wereld.

Een brandweerman staat naast de resten van een vrachtwagen die benzine vervoerde en omsloeg in Cap-Hatien, Haïti, dinsdag 14 december 2021. (Foto: Reuters)

Meer dan 15 mensen in het westen van Haïti zijn omgekomen nadat een tankwagen die benzine vervoerde op zaterdag kantelde en ontplofte, zei de premier van Haïti, Garry Conille, in een bericht op sociale media. Nog eens 40

mensen liepen ernstige brandwonden op door het incident bij Miragoane in het departement Nippes, zei hij.

Hij merkte op dat het nog om voorlopige cijfers gaat. Hij zei dat de regering evacuaties per helikopter plantte. "De regering is solidair met alle slachtoffers en hun families", zei Conille.

De ziekenhuizen in Haïti zijn slecht uitgerust om slachtoffers van ernstige brandwonden te behandelen. Het land met 12 miljoen inwoners kampt ook met brandstoftekorten, omdat gevechten tussen bendes het moeilijker maken om goederen naar het land te importeren.De explosie van zaterdag vond plaats in Miragoane, een stad met 60.000 inwoners die drie jaar geleden

werd getroffen door een zware aardbeving.

Autoriteiten in Nippes zeiden dat 16 lichamen volledig verkoold en onherkenbaar waren.Een getuige van het incident zei dat de benzinetank van de vrachtwagen door een ander voertuig was doorboord en dat mensen naar de locatie snelden om brandstof op te halen.

In 2021 kwamen 75 mensen om het leven in de op één na grootste stad van Haïti, Cap Haitien, toen een andere tankwagen kantelde en een vuurbal losliet die door verschillende huizen en bedrijven raasde die dicht bij elkaar waren gebouwd. Sommige van de doden waren omstanders die naar de wagen waren gerend om te proberen brandstof op te scheppen.

De afgelopen maanden hebben gewelddadige bendes een groot deel van de hoofdstad overgenomen. Ze hebben zich uitgebreid naar nabijgelegen regio's, wat een humanitaire crisis met massale ontheemding, seksueel geweld, rekrutering van kinderen en wijdverspreide honger heeft aangewakkerd.Haïti breidde eerder deze maand de noodtoestand uit naar het volledige grondgebied van het land.

Familieleden van de voormalige president van Peru, Alberto Fujimori, reageren naast zijn portret op de dag van zijn begrafenisdienst, in het Gran Teatro Nacional in Lima, Peru. (Foto: Reuters)

Held? Moordenaar? Redder? Schurk?Terwijl Peru vandaag, zaterdag, de voormalige president Alberto Fujimori heeft begraven, worstelt het Andesland met de complexe erfenis van zijn machtigste - en meest verdeeldheid zaaiende - politieke

leider van de afgelopen decennia, die deze week overleed op 86-jarige leeftijd.Veel Peruanen vereren Fujimori nog steeds omdat hij het land in de jaren negentig uit een ernstige economische crisis heeft gehaald en de terroristische groepering Lichtend Pad heeft verslagen. Anderen zeggen dat zijn autoritaire bewind de oorzaak was van geheime militaire moorden. Hij heeft zo'n 16 jaar achter de tralies gezeten vanwege mensenrechtenschendingen."Dankzij hem is het terrorisme voorbij," zei Felicita Ruiz, die uit de Andesregio Ayacucho kwam, de geboorteplaats van het maoïstische Lichtend Pad, om de voormalige president te eren.Volgens een Waarheidscommissie zijn er bij het conflict met de rebellengroep 69.000 burgers en militairen omgekomen of vermist. De schaduw van dat conflict werpt tot op de dag van vandaag een schaduw over Peru.Maar terwijl duizenden mensen zoals Ruiz in de rij stonden om de zoon van Japanse immigranten in Peru een heldenuitzwaai te geven, met foto's en beeldjes van de voormalige leider die de bijnaam "Chino" kreeg, protesteerden anderen tegen hem en bekritiseerden zijn mensenrechtenrecord.Moorden gepleegd door geheime militaire groepen tijdens zijn regering in de jaren 90, en beschuldigingen van corruptie, kwetsten Fujimori ernstig. Hij vluchtte in 2000 naar Japan na de publicatie van video's waarin adviseurs bundels geld gaven aan wetgevers, zakenlieden en rechters om zijn regering te steunen.Fujimori werd in 2009 veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf voor mensenrechtenschendingen als "indirecte auteur" van de moord op 25 mensen, waaronder een kind. Hij werd afgelopen december vrijgelaten uit de gevangenis na een controversiële gratie."Dit eerbetoon is een belediging", zei Maria Carbajal, die zei dat ze een van de duizenden vrouwen was die gesteriliseerd werden als onderdeel van een Fujimori-regeringsprogramma om armoede in arme, landelijke gebieden van Peru te verminderen. Ongeveer 300.000 vrouwen werden gesteriliseerd in de nationale campagne. Mensenrechtengroepen en duizenden vrouwen beweren dat ze gedwongen werden. Fujimori zei altijd dat de operaties met wederzijdse instemming waren uitgevoerd.'Ik hoopte dat hij weer president zou worden'Peru is al drie dagen in nationale rouw sinds Fujimori's dood op woensdag, zijn lichaam lag opgebaard.Fujimori wordt gecrediteerd - op een vergelijkbare manier als voormalig militair dictator Augusto Pinochet in Chili - voor het zetten van Peru op een vrijemarkteconomie, wat het koperrijke land hielp een van de meest stabiele economieën in Latijns-Amerika te worden.Maar de reputatie van Peru is de laatste tijd onder druk komen te staan, met zes presidenten in zeven jaar en politieke onrust die druk uitoefent op investeringen in kopermijnbouw, de belangrijkste economische motor van het land. Dat heeft de herinnering aan Fujimori op bepaalde manieren verder opgepoetst."Ik hoopte dat hij opnieuw president zou worden," zei een snikkende Yusi Canchari, nadat ze urenlang vanuit het binnenland van Peru was gereisd om zijn lichaam te zien. Fujimori's dochter Keiko, een politicus, had in juli gezegd dat hij zich opnieuw kandidaat kon stellen."Ik wil president Fujimori gewoon bedanken voor alles wat hij voor ons land heeft gedaan," voegde Canchari toe. "Hij heeft vrede bereikt. Ik herinner me dat hij mijn kleine school heeft gebouwd, wegen heeft aangelegd, ons uniformen, schoenen en eten heeft gegeven."Keiko, zelf een verslagen presidentskandidaat, en de huidige impopulaire president Dina Boluarte, waren donderdag beiden aanwezig bij de wake."Het is jammer, want ze erkennen iemand die door de staat zelf is veroordeeld en gestraft voor ernstige misdaden," vertelde Gisela Ortiz, zus van een student die werd vermoord tijdens het Fujimori-tijdperk, aan het lokale radiostation Exitosa.Fujimori's dood kwam, door een vreemde samenloop van omstandigheden, precies drie jaar na de dag dat zijn felle vijand, de leider van het Lichtend Pad Abimael Guzman, stierf in de gevangenis, ook op 86-jarige leeftijd.Inwoner van Lima Angel Taboada voelde zich verdeeld over Fujimori en wist niet hoe hij zich hem moest herinneren. "De voormalige president deed goede dingen; hij bestreed terrorisme. Maar hij deed ook slechte dingen, zoals de bloedbaden in La Cantuta, Barrios Altos en Pativilca," zei hij, verwijzend naar drie van de beruchtste militaire moorden in de jaren negentig.Fujimori-aanhanger Mabel Rojas had geen dergelijke twijfels. "Ik voel me kapot," zei ze. "Ik heb hem een ​​keer ontmoet en hem gevraagd: 'Wat zou je doen met al deze huidige crisis? Wat zou je doen?' En hij had alle oplossingen. Hij had ze omdat zijn geest briljant was."

De politie heeft Valentino M. (28) in de kraag gevat in de berovings- en verkrachtingszaak van een 16-jarig meisje vrijdag te Kwarasan. Vernomen wordt dat de ouders van het meisje naar het werk waren vertrokken. Valentino heeft daarna zijn twee vrienden thuis bij de woning van het slachtoffer afgezet. De twee mannen drongen het huis binnen en hebben het tienermeisje beroofd en verkracht.

Rechercheurs van Regio Midden hebben de verdachte aangehouden nadat zijn voertuig in beeld kwam. Zaterdag bracht de politie de verdachte naar zijn woonadres.

Een buurtbewoner vertelt aan de redactie van Waterkant.Net dat Valentino in de boeien was geslagen. Toen

de verdachte uit het politievoertuig uitstapte begon hij te rennen.

Valentino probeerde te ontsnappen, maar de politie loste waarschuwingsschoten die hem op andere gedachten hebben gebracht. Het lukte de wetsdienaren om hem weer aan te houden.

De verdachte werd afgevoerd naar het politiebureau. De sterke arm werkt aan de opsporing en aanhouding van de twee daders die de 16-jarige hebben beroofd en verkracht.

Valentino is wegens medeplichtigheid in verzekering gesteld. Het onderzoek duurt voort.

Met een veldoefening heeft het verbindingspersoneel van het Nationaal Leger de vaardigheden verbeterd.

Tijdens de intensieve oefening die op vrijdag 6 september werd uitgevoerd, werd het personeel op de proef gesteld door zich met draagbare radio’s marsend te verplaatsen, waarna op specifieke locaties de radio’s met veldantennes werden opgezet, waarbij het personeel onder druk moest communiceren. Uitluisteren van posten en gecodeerde berichten doorgeven waren ook onderdeel van deze oefening.

Deze oefening stelt het leger in staat om de effectiviteit en betrouwbaarheid van hun communicatiesystemen te testen en te verbeteren, wat essentieel is voor het waarborgen van een optimale operationele capaciteit in

het veld.

De opgedane ervaringen en resultaten van deze oefening zullen worden meegenomen in toekomstige operaties en trainingsoefeningen.

Niemand wil verkeren in een ellendige situatie en terecht, zegt Santokhi, de verkiezingen van 25 mei wordt geen verkiezing van wie gaat winnen en wie gaat verliezen. De verkiezing van 25 mei gaat de toekomst van het land bepalen.Vanaf 1975 bij de onafhankelijkheid heb ik deze bewering (verkiezingsretoriek) gehoord van politieke leiders dat het zal gaan om de toekomst van het land en dat leiders die hun verantwoordelijkheid kennen geplaatst moeten worden.

Hier wordt ondubbelzinnig een oproep op de kiezers gedaan om er voor zorg te dragen dat op 25 mei op leiders worden gestemd, die in staat zullen zijn om het land goed te leiden en dat zal moeten blijken, uit hun visie over oil and gas aldus Santokhi.

Schaamteloos wordt verteld hoe Suriname met de enorme olievoorkomens internationaal op de kaart gezet zal worden. De politicus schetste een prachtige toekomst die binnen handbereik is voor elke Surinamer zonder enig moment te bedenken dat niet hij, maar Bouterse hiervoor gezorgd heeft.

Oil and gas is een baby van Desiré, Delano Bouterse en kind van de revolutie (revo)  als je het nou leuk vindt of niet. Daarom zal de natuur ervoor zorgen dat progressief denkend, nationalistisch Suriname, daarbij wederom betrokken zal zijn. De gasten die de revo niet willen accepteren maar het constant over oil and gas hebben, zijn betreurenswaardig.

De ironie wil dat de vorige regering onder leiding van Bouterse heeft gezorgd voor een enorme schuldenlast voor de staatskas. Diezelfde ironie zorgt ervoor dat onder deze regering de enorme schulden niet worden afgelost, terwijl enorme inkomsten in de staatskas vloeien, maar gehoopt wordt op de opbrengsten uit oil and gas. Dat moet toch aan de voorzienigheid van Bouterse worden toegeschreven?

Nochtans wordt gepersisteerd door een leugen over moeilijke tijden de afgelopen vier jaren waarbij bij de overname de salarissen van ambtenaren niet betaald konden worden en in één ruk worden zij, die niet beter weten, bedonderd met een verhaal over 20%  salarisverhoging aan de ambtenaren. Dit alles door het voeren van prudent beleid.Onder president Johannes Samuel Petrus Kraag 29 december 1990-16 september 1991 heeft het onderhandelingsorgaan van de overheid (OO) onder mijn leiding als voorzitter, de beste voorzieningen ooit voor de ambtenarij bereikt, ingevolge het ambtenaren bezoldigingsbesluit (S.B. 1992 no.).

Bij het aantreden van president Venetiaan in 1992 is het bekrachtigd. Door politieke gedonder zijn wij weer beland in dit landschap.

Nooit eerder is de Republiek Suriname terecht gekomen in zo een ellende als onder deze huidige regering onder leiding van Santokhi. Als president heeft hij steevast ervoor gekozen om het volk uit te persen en een kliekje te behagen. Met of zonder steun van de zogenaamde geestelijke leiders zal de natuur afrekenen met de “Grote Leugen”.Dus Chan geef mij een brik.Eugène van der San

Foto compilatie: Bronto Somohardjo | Auteur: Armand Snijders

Terwijl de twee eigen ministers in de regering ondermaats presteren en de partij afstevent op een historische verkiezingsnederlaag, gokken de toppers van Pertjajah Luhur op de naïviteit van het volk om toch nog wat zetels binnen te schrapen. Dan doen ze met onrealistische belofte, waar geen verstandige kiezer intrapt.

Iedereen weet dat beloftes van politici in verkiezingstijd hetzelfde zijn als softijs in de hete zon: ze verdwijnen voor je er erg in hebt en uiteindelijk sta je met lege handen. Als de verkiezingen voorbij zijn, besef je dat je (opnieuw) bedonderd bent. Toch

geven veel kiezers iedere vijf jaar – mede gepaaid met voedselpakketten, T-shirts en andere snuisterijen – hun stem weer aan de heren en dames politici, in wiens zoete praatjes ze trappen. Maar de tijden gaan wat dat betreft hopelijk eens veranderen.

Iedere partij en iedere politicus maakt zich schuldig aan bedenkelijke vormen van campagnevoering, maar vader Paul en zoon Bronto Somohardjo hebben dit tot een ongekende kunst verheven. De inmiddels 81-jarige Somo senior staat er binnen de Javaanse gemeenschap vooral om bekend dat hij decennialang bij iedere verkiezing half Javaans-Suriname een perceel beloofde als hij zou winnen. Daartoe werden iedere vijf

jaar stapels aanvraagformulieren afgeleverd voor de hele familie.

Uiteindelijk konden de aanvragers wachten tot ze een ons wogen, want een stukje grond kregen ze nooit, terwijl de mensen er wel naar smachtten. Inmiddels hebben de meeste Javaanse kiezers door dat ze al die decennia dat ze de formulieren braaf invulden, enorm in de maling zijn genomen. Dat Somohardjo aan de andere kant zelf wel via allerlei stichtingen (zoals de stichting Dikin) grootgrondbezitter werd, is hem enorm kwalijk genomen en heeft mede tot de aanstaande politieke neergang van hem en zijn partij geleid.

Zoon Bronto is slim genoeg om dat te beseffen, maar niet slim genoeg om die neergang tegen te gaan. Als ondervoorzitter probeert hij de kiezers wel te paaien met beloftes in de hoop hun stemmen weer terug te winnen. Een daarvan is dat ieder gezinshoofd middels een versnelde procedure aan een vuistvuurwapen kan komen “om het gezin en bezittingen te beschermen”. Gevreesd wordt dat dit echter de criminaliteit in het land alleen maar toe doet nemen en dat het wapenbezit juist geweld uitlokt, dat dodelijke gevolgen kan hebben.

Bovendien is het maar de vraag of het wapenbezit voor gewone burgers wel in lijn is met wat in de Koran staat. Moslims (waartoe de Somo’s ook behoren) zijn over het algemeen geen mensen die snel naar de wapens grijpen, hoewel de Islam geen pacifistische godsdienst is. Het staat in specifieke omstandigheden zelfs gewettigd geweld toe.

De Koran en de leer van de profeet Muhammad bieden echter richtlijnen en beperkingen voor het gebruik van geweld, maar het blijft vaag wat en wanner nu wel en niet precies mag. Daardoor worden deze instructies vaak uit hun context gehaald. Bronto Somohardjo vindt kennelijk ook dat de Koran voldoende ruimte biedt om zijn opmerkelijke verkiezingsbelofte te kunnen doen.

En dan is er nog zijn “heldere visie” op de toekomstige verdeling van de olie-inkomsten in Suriname. Als het aan Somohardjo junior ligt, krijgt iedere Surinamer een aandeel van tienduizend dollar en een dividenduitkering uit deze inkomsten. “Wij als enige partij hebben een plan voor de oliedollars.

De eerste drie jaren gaat men zevenduizend miljoen dollar verdienen aan olie. Wij zeggen: bij wet moet elke geborene een aandelenpakket krijgen van tienduizend dollar. Bij wet moet elke persoon die 21 jaar is een dividenduitkering krijgen van tienduizend dollar. En bij wet mag het volk goedkope aandelen kopen.”

Dat klinkt als een wild en moeilijk uitvoerbaar plan waar niemand in zal trappen. Allereerst is het nog altijd onduidelijk óf en wanneer de eerste olie wordt opgepompt en zo ja, wanneer Suriname daar profijt van zal hebben. En waarom zouden de kiezers het vertrouwen moeten hebben dat ook zij er wat van gaan zien? De opbrengsten van bauxiet en goud zijn immers ook in de zakken van multinationals en politici verdwenen. En daar was Pertjajah Luhur mede voor verantwoordelijk.

Gelukkig voor waarschijnlijk heel veel Surinamers is dat vader Somohardjo geen interesse meer zegt te hebben in een politieke functie na de verkiezingen van 2025. Hij ziet voor zichzelf een rol weggelegd als kabinetsinformateur, waarmee hij kan bijdragen aan de samenstelling van de regering. Hij wil dat doen door hearings te houden en te beoordelen welke personen het beste een kabinet kunnen vormen. Als de opeenvolgende regeringen waarvan zijn partij deel van uitgemaakt heeft dat ook hadden gedaan, had het land er waarschijnlijk een stuk beter voorgestaan.

De realiteit is dat Pertjajah Luhur niet meer dan twee zetels zal behalen bij de volgende verkiezingen, zeggen ook tal van deskundigen. Dus vader en zoon Somohardjo, die tegen beter weten in samen op meer dan tien zetels rekenen, kunnen de komende maanden nog zoveel beloven, maar uiteindelijk zullen ze van een hele koude kermis thuiskomen. De kiezers van tegenwoordig stemmen meer en meer met hun verstand dan met hun hart.

UNITEDNEWS

Foto compilatie: Journalist B-cham Chandralall en achter het raam onderwijsminister Henry Ori

Onderwijsminister Henry Ori heeft per ongeluk een verkeerd signaal gestuurd naar studenten die een professionele carrière in de journalistiek ambiëren. Bij de installatie van de nieuwe Raad van Toezicht (RvT) van de Academie voor Hoger Kunst en Cultuur Onderwijs (AHKCO), waar journalistiek slechts één van de studierichtingen is, besteedde de minister opvallend extra aandacht aan het presenteren van zijn mening over de journalistiek in Suriname en hoe die zou moeten functioneren.

Code voor de journalistiek

De minister pleit voor een code voor de journalistiek. Hij zal hopelijk gerustgesteld zijn om

te weten dat er een duidelijke ‘code voor de journalistiek’ bestaat in Suriname. De Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) is daar haarscherp over in haar ‘ethische principes voor journalisten’. Daarnaast zijn er ook gedragsnormen die handelen over onder andere beroepsintegriteit, verantwoordelijkheid, en plicht jegens de mensheid.

Het is overigens niet des regering of overheid om een ‘code voor de journalistiek’ te bepalen. Die reguleert zichzelf en staat open voor alle belanghebbenden om wel dan niet tot afspraken te komen voor zaken die niet bij wet zijn geregeld. Maar het willen formuleren van regels met betrekking tot de werkwijze van de journalist

is gelijk aan het willen bepalen hoe de burger van Suriname omgaat met diens wettelijk beschermde vrijheden; het gaat immers om een vrij beroep.

Indien de minister journalisten zou oproepen om hun eigen overeengekomen afspraken, die zijn herleid van internationale verdragen en protocollen, na te leven, ziet de schrijver geen reden om het daarmee oneens te zijn.

De minister zal geen weerstand ondervinden in zijn zienswijze dat de kwaliteit van het journalistiek product in Suriname omhoog moet. Maar dit is een vraagstuk waarmee alle ontwikkelingslanden worstelen. Net zoals alle ontwikkelingslanden uitdagingen hebben met gebrek aan voldoende leslokalen, leermiddelen, ontevreden leerkrachten en achterhaalde curricula. Naarmate de samenleving in haar ontwikkeling zal groeien, zal ook de journalistiek zich ontwikkelen. De ene is een weerspiegeling van de andere. Mediaraad De afgelopen jaren is meermalen gepoogd hiertoe over te gaan, maar betrokkenen schijnen of niet precies te weten wat een mediaraad is, of overhoop met elkaar te liggen wat een algemeen aanvaardbare definitie zou moeten zijn van het begrip ‘mediaraad’, met inachtneming van artikel 19 van de Grondwet van de Republiek Suriname: “Eenieder heeft het recht om door de drukpers of andere communicatiemiddelen zijn gedachten of gevoelens te openbaren en zijn mening te uiten, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.”

Dit wetsartikel is heel duidelijk, goed dichtgetimmerd en kent een gezond spanningsveld; 1-Eenieder heeft het recht om door de drukpers of andere communicatiemiddelen zijn gedachten of gevoelens te openbaren en zijn mening te uiten 2-Behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet

Terwijl het voor de overheidscommunicator makkelijker, tot verplicht zal zijn om de taal van de regering te spreken, werkt het bij de niet-publieke media anders. Die hebben het recht hun eigen richting te bepalen conform “het recht om door de drukpers of andere communicatiemiddelen zijn gedachten of gevoelens te openbaren en zijn mening te uiten.” Zolang die rekening houdt met “behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet”, dus zich niet bezondigd aan onder andere, laster, smaad, beledigingen, opruiing en andere handelingen waarover er duidelijke wettelijke regels zijn opgenomen in het Wetboek van Strafrecht.

Een eventuele mediaraad zou als waakhond kunnen dienen op naleving, maar ook bescherming van zowel de rechten en beperkingen in artikel 19 van de grondwet. Maar daarvoor is er geen mediaraad nodig. Eenieder die zich gekwetst voelt is vrij om naar de groene tafel te stappen. Een mediaraad zou ook zelfregulerend kunnen zijn om de kwaliteit van de programmering te verbeteren. Maar om via een kronkel aan ‘gatekeeping’ te willen, zou heel onverstandig zijn binnen de staatsinrichting van Suriname. Indien een toevallige overheid daar zo naar hunkert, heeft zij nog altijd de overheidsmedia waar zij de werkgever is. Maar ook daar zijn er beperkingen, omdat het om publieke eigendommen gaat waar ook politieke tegenstanders en niet-meepraters de mede-eigenaren zijn.

Er wordt door de minister verwezen naar politieke invloeden op media, maar die worden, ook tot ontevredenheid van de schrijver, beschermd in artikel 19 van de Grondwet: “Eenieder heeft het recht om door de drukpers of andere communicatiemiddelen zijn gedachten of gevoelens te openbaren en zijn mening te uiten.” Het tweede gedeelte van de wet beschermt politieke tegenstanders die zich slachtoffer voelen van de gekleurde media tegen (imago)schade, leugens, laster en smaad.  

We hoeven dit niet leuk te vinden, maar de wet is niet emotioneel, selectief en partijdig. Indien wij het anders willen, zouden wij artikel 19 moeten schrappen en alle bevoegdheden, om (selectief) te bepalen als de maan soms rond is en soms weer niet, overlaten aan de mediaraad. Dan mogen we de democratie direct naar de brandstapel verwijzen en weer overgaan tot dictatuur.

Selectieve democratie bestaat…

B-cham Chandralall Journalist

 

 

PARAMARIBO- UNICEF heeft een belangrijke mijlpaal bereikt in Suriname’s onderwijsreis met de succesvolle organisatie van het Onderwijscongres in oktober 2023 en de goedkeuring van het Nationaal Onderwijsbeleid 2030 in september 2024.

Dit beleid zal de inspanningen van het land richting inclusief en kwalitatief hoogstaand onderwijs voor alle kinderen sturen, een essentieel onderdeel van Suriname’s voortgang naar de Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s).

Het Nationaal Onderwijsbeleid 2024-2031 komt op een cruciaal moment. Nu Suriname zich herstelt van de COVID-19-pandemie, is de noodzaak om veerkrachtige onderwijssystemen te herbouwen duidelijker dan ooit. Het beleid heeft als doel ervoor te zorgen dat alle studenten in Suriname de competenties,

vaardigheden en kennis verwerven die nodig zijn om te gedijen in een snel veranderende wereld. “Het prioriteren van onderwijs is essentieel voor het versnellen van de voortgang richting de SDG’s,” aldus Javier Cordoba, UNICEF-manager. “Dit beleid komt op een cruciaal moment, nu de wereld voor de taak staat om onderwijssystemen te herbouwen zodat ze veerkrachtiger en inclusiever worden.”

Het ministerie van Onderwijs Wetenschap en Cultuur (MinOWC) is uniek gepositioneerd om een diepgaande impact te maken op de levens van kinderen. Scholen blijven de meest toegankelijke en consistente manier om kinderen te bereiken en te betrekken, zelfs in afgelegen gemeenschappen, en spelen

een vitale rol in het waarborgen van het recht van kinderen op onderwijs. Ondanks de huidige uitdagingen die sommige kinderen en onderwijsinstellingen beïnvloeden, streeft het Nationaal Onderwijsbeleid ernaar deze obstakels te overwinnen. Het beleid legt de nadruk op hervormingen in verschillende sleutelgebieden:

– Hervorming van het systeem en het curriculum

– Innovatieve lesmethoden

– Het creëren van veilige en inclusieve leeromgevingen

Het beleid roept op tot een gezamenlijke aanpak van onderwijzers, beleidsmakers, ouders en studenten om een systeem te creëren dat voldoet aan de behoeften van vandaag en de samenleving voorbereidt op de uitdagingen van morgen.

Het opbouwen van een robuust onderwijssysteem vereist niet alleen politieke betrokkenheid, maar ook de actieve betrokkenheid van alle belanghebbenden. Deze collectieve inspanning is essentieel voor het succes van het beleid. “Dit beleid vertegenwoordigt een stap in de goede richting,” merkte Cordoba op, “en UNICEF is toegewijd aan het ondersteunen van het ministerie van Onderwijs tijdens de plannings- en implementatiefases om voortdurende verbetering te waarborgen.”

UNITEDNEWS

 

De voorlopige ter inzagelegging van de kiezerslijsten is op 1 september van start gegaan en loopt door tot 30 september.

Dit biedt alle personen die op 25 mei 2025 18 jaar of ouder zullen zijn, en dus stemgerechtigd, de kans om hun gegevens te controleren. Directeur van Binnenlandse Zaken, Nasir Eskak, benadrukt het belang van deze periode in een recent interview.

“Mensen kunnen hun gegevens controleren bij de verschillende Bureaus voor Burgerzaken (BVB), of online via de website,” verklaarde Eskak. “Degenen die persoonlijk naar een BVB-kantoor willen gaan, moeten hun ID-kaart meenemen. Indien zij geen ID-kaart hebben, kunnen ook een rijbewijs of

paspoort worden gepresenteerd. Als de gegevens niet kloppen, kan men dit online aangeven en vervolgens naar het inschrijfkantoor gaan, waar samen met het CBB-hoofdkantoor de nodige correcties kunnen worden doorgevoerd.”

Eskak onderstreepte het belang van deze controle: “De ter inzagelegging is essentieel omdat correcte gegevens op de kiezerslijst ervoor zorgen dat colporteurs, die drie weken voor de verkiezingen de oproepingskaarten bezorgen, de kiezers op het juiste adres kunnen vinden.

Als de gegevens niet kloppen, kunnen oproepingskaarten verkeerd worden bezorgd, wat invloed kan hebben op de deelname aan de verkiezingen.”

.De voorlopige ter inzagelegging is gericht op alle stemgerechtigden die op 25 mei 2025

minimaal 18 jaar oud zullen zijn. Het verwachte aantal kiesgerechtigden voor de komende verkiezingen bedraagt ongeveer 408.000, een toename van 16.000 vergeleken met de vorige verkiezingen. “De voorlopige ter inzagelegging loopt tot 30 september, waarna de wettelijke ter inzagelegging zal plaatsvinden van 14 januari tot en met 12 februari 2025. Dit biedt dan de laatste kans voor kiesgerechtigden om hun gegevens te controleren,” aldus Eskak.

UNITEDNEWS