President Santokhi is momenteel in New York voor de jaarlijkse Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Tijdens zijn bezoek ontmoette hij leden van de Surinaamse diaspora en riep hen op om te investeren in Suriname. Hoewel dergelijke oproepen eerder zijn gedaan, blijft de respons uit. Veel Surinaamse diaspora-leden in New York zijn loonwerkers of verblijven illegaal en werken zwart. Bekende Surinaamse zakenlieden lijken in New York afwezig.

In dit verband wil “Rajender” (schuilnaam) zijn verhaal delen. “Ik was vroeger landbouwer in Suriname”, begint hij. “In de vroege jaren zeventig ging ik voor het eerst naar Miami. Ik was onder de indruk

van de grote winkels en supermarkten. Een vriend en ik besloten toen om naar New York te gaan. Ik was verstomd door de progressie en de hoge gebouwen.”

Na terugkomst in Suriname besloot Rajender zijn koffers in te pakken en permanent naar New York te vertrekken. “Ik bleef illegaal en deed timmer- en knutselwerk”, legt hij uit. “Een oude dame hielp me aan banen, en het zwarte geld dat ik verdiende was veel meer dan wat ik in Suriname zou kunnen dromen.”

Na jaren kreeg Rajender zijn Green Card, waardoor hij niet langer illegaal was. “Toen heb ik mijn eigen timmerbedrijf opgezet”,

vertelt hij. “Mijn kinderen zijn in Amerika geboren en spreken alleen Engels. Voor hen is Suriname het land van hun vader, zonder enige binding.”

Rajender keerde sindsdien alleen voor vakanties terug naar Suriname, puur uit nostalgie. “Mijn landbouwgrond in Suriname heb ik nooit verkocht, maar permanent terugkeren is een gepasseerd station”, besluit hij.

Het verhaal van Rajender weerspiegelt de complexiteit en uitdagingen waarmee de Surinaamse diaspora in New York wordt geconfronteerd. Ondanks de oproep van president Santokhi blijft de realiteit dat veel diaspora-leden hun leven en toekomst elders hebben opgebouwd, wat een significante barrière vormt voor investeringen en terugkeer naar Suriname.

De acai berry, lokaal bekend als podosirie, staat in Suriname bekend als een superfood vanwege zijn hoge voedingswaarde. De laatste drie weken heerst er echter een schaarste aan deze gewilde bes, wat heeft geleid tot prijsstijgingen van maar liefst SRD 350 per liter. Deze prijsstijging baart zowel consumenten als producenten zorgen, aangezien acai bessen vaak worden verwerkt in smoothies, sappen en voedingssupplementen, en aanzienlijke gezondheidsvoordelen bieden.

Een expert op het gebied van duurzame landbouw en voedselzekerheid licht toe dat de huidige schaarste vooral te wijten is aan logistieke problemen en de toenemende vraag naar het product. Acai bessen worden voornamelijk in

de Amazone regenwouden geoogst, en de transportketens naar markten in Suriname zijn complex en onderhevig aan verstoringen. Om deze problemen het hoofd te bieden, moet er volgens de expert geïnvesteerd worden in efficiëntere oogst- en distributiemethoden.

Om schaarste in de toekomst te voorkomen, is het cruciaal dat lokale boeren worden opgeleid in duurzame oogsttechnieken. Daarnaast moet er een beter distributienetwerk worden opgezet om te garanderen dat het product tijdig en in goede staat op de markt komt. Door dergelijke maatregelen te nemen, kan de beschikbaarheid van acai bessen worden gewaarborgd en kunnen de prijsstijgingen worden afgeremd, wat ten goede komt aan

zowel de consument als de agrarische sector.

De acai berry, die bekend staat om zijn rijke concentratie antioxidanten, gezonde vetten, vezels en vitamines, draagt bij aan een verbeterde spijsvertering, gewichtsverlies en hartgezondheid. De populariteit van deze bes is in de afgelopen jaren toegenomen, wat de vraag verder heeft aangewakkerd. Om aan deze groeiende vraag te voldoen en schaarste te voorkomen, is een geïntegreerde aanpak nodig die zowel de productie als de distributie optimaliseert.

Het blijft afwachten hoe de markt op korte termijn zal reageren, maar het advies van de expert biedt een toekomstgericht perspectief op de mogelijke oplossingen voor de huidige schaarste van acai bessen in Suriname.

De VN is er niet in geslaagd om vanwege haar bestaan de wereldvrede in de wereld te bewaren. De wereldvrede is er, omdat landen uit zichzelf besluiten om andere landen niet aan te vallen. Er zijn landen die uit zichzelf niet ertoe zullen overgaan om andere landen aan te vallen en een daad van agressie te plegen. Dat zijn bijvoorbeeld de landen van de Europese Unie en de landen uit de Caricom. 

Maar, de landen van de Europese Unie zijn wel medeplichtig aan geweld in bepaalde landen. Dat komt door de politieke en diplomatieke ondersteuning en de levering van wapens en

onderdelen. We hebben de afgelopen jaren openlijke schendingen van mensenrechten en daden van agressie in de wereld gezien. We noemen als voorbeelden de genocidale daden in Myanmar tegen de Rohingya etnische groep. Dit geweld werd gepleegd door het leger in samenwerking met militia’s en met ondersteuning van Aung Sang Su Kyi, een nobelprijswinnares voor de vrede. Dit geweld heeft het grootste vluchtelingenkamp in de wereld opgeleverd in buurlanden als Bangladesh. Deze genocidale daden zijn al door de wereld vergeten. 

Dan zijn er de concentratiekampen die in China zouden bestaan waarin de Oeigoeren worden opgesloten. Hier gaat het ook om genocidale daden.

Er zijn berichten dat de vrouwen gedwongen worden gesteriliseerd. De VN en de wereldgemeenschap besteden geen aandacht meer aan deze onderdrukking van een volk in China. 

Dan is er nog de aanval van Rusland in Oekraïne. Deze oorlog is al jaren gaande zonder dat de VN of grote machtige landen in de wereld ingrijpen. Deze oorlog is gewoon een normaal nieuws van de dag. Vooral de prijs die de mensen betalen bereikt het nieuws niet meer. De menselijke prijs van de oorlog waarbij Israël de bevolking van Gaza aanvalt, haalt wel het wereldnieuws. De belastingbetalers in de westerse landen die de aanval van het Israelisch leger ondersteunen, zijn debet aan het lijden van het Palestijnse volk. Er zijn een hele hoop landen die een onderzoek naar de daden van het Israelisch leger niet ondersteunen. Er zijn een heleboel landen die ook de toelating van de Palestijnse Staat tot de VN niet ondersteunen. 

Er is enkele maanden terug bij het Internationaal Strafhof een onderzoek gestart naar genocide in Gaza. Rechters die hun werk doen in het Strafhof zijn bedreigd, zelfs door de USA. Het Internationaal Strafhof (ICC) is in 1998 middels het Statuut van Rome opgericht om de straffeloosheid voor de meest ernstige misdrijven tegen te gaan. Het heeft rechtsmacht over 4 soorten misdrijven: oorlogsmisdrijven, misdrijven tegen de menselijkheid, genocide en sinds 2018 ook het misdrijf van agressie. 

Het gebruik van geweld tussen staten, en de dreiging daarmee, is niet toegestaan. Dit is vastgelegd in het VN Handvest. Hier bestaan echter uitzonderingen op, waaronder het recht op zelfverdediging op grond van het Handvest.

De basisregel van het internationaal recht met betrekking tot vrede en veiligheid is het zogenaamde jus ad bellum. Dat betekent dat geweld tussen staten is verboden. Dit is opgenomen in het VN Handvest. Hier bestaan echter ook uitzonderingen op. Er is een uitzondering waarbij een land toestemming heeft voor geweldgebruik van het land waarin het geweld wordt gebruikt. Dat is met autorisatie door de Veiligheidsraad van de VN op basis van hoofdstuk VII van het VN Handvest. Verder is er het recht op individuele of collectieve zelfverdediging, zoals vastgelegd in het VN Handvest. Het recht op zelfverdediging tegen een gewapende aanval is een uitzondering op het verbod op het gebruik van geweld zoals vastgelegd in het Handvest van de Verenigde Naties (VN Handvest). Het recht op zelfverdediging is vastgelegd in het VN Handvest en kan individueel of collectief worden uitgeoefend. 

De VN Veiligheidsraad heeft de bevoegdheid om de internationale vrede en veiligheid te handhaven. De Veiligheidsraad is totaal overbodig geworden.

Staten zijn verplicht de uitoefening van hun recht op zelfverdediging te melden aan de VN Veiligheidsraad. Staten mogen geweld ter zelfverdediging gebruiken totdat de VN Veiligheidsraad noodzakelijke maatregelen heeft genomen om de internationale vrede en veiligheid te herstellen. 

Bij geweld ter zelfverdediging dient te zijn voldaan aan de eisen van noodzakelijkheid en proportionaliteit. De eis van noodzakelijkheid komt er, kort gezegd, op neer, dat de uit te voeren acties noodzakelijk moeten zijn om de gewapende aanval te stoppen. Dit betekent niet dat een staat alleen maar de initiële aanval mag stoppen; ook mag de onmiddellijke dreiging voor een volgende gewapende aanval worden tegengegaan. Wel valt puur punitief gebruik van geweld buiten de grenzen van noodzakelijke, en dus toelaatbare, zelfverdediging.

De eis van proportionaliteit bij het recht op zelfverdediging betekent dat de uit te voeren acties naar aard, omvang en intensiteit in verhouding dienen te staan tot de oorspronkelijke gewapende aanval. Daarbij gaat het om de keuze en de intensiteit van het gebruik van middelen waarmee in een zelfverdedigingsoperatie wordt gereageerd op een gewapende aanval. Daarbij wordt vooral gekeken naar de militaire (zelfverdedigings-)operatie als geheel (macro). Deze afweging is niet beperkt tot een vergelijking tussen het aantal aan beide zijden ontstane schade en gevallen (burger) slachtoffers. 

Ongeacht de rechtmatigheid van het gebruik van geweld, is op het moment dat er sprake is van een gewapend conflict het humanitair oorlogsrecht van toepassing voor beide partijen. Het is belangrijk om het humanitair oorlogsrecht (het jus in bello) te onderscheiden van het internationaal recht over de rechtmatigheid van het gebruik van geweld door staten (het zogenaamde jus ad bellum), waartoe het recht op zelfverdediging behoort. Het is dus duidelijk dat in het geval van Gaza er geen sprake is van zelfverdediging en indien dat het geval zou zijn dan zijn alle regels die daarvoor gelden overtreden. 

We missen wel in het internationale debat het verwijzen naar de internationale regels over geweld die zijn afgesproken.  

De Surinaamse wegen zijn overvol met voertuigen, terwijl nieuwe wegen nauwelijks zijn bijgekomen. Dit leidt tot ernstige verkeersopstoppingen, niet alleen door de beperkte infrastructuur, maar ook door inefficiënte verkeersmanieren. 

Een aanzienlijk probleem is het gebrek aan begrip van de ritsmethode onder Surinamers. Ritsen, waarbij bestuurders hun voertuigen als een rits in elkaar laten invoegen, kan aanzienlijk bijdragen aan het verminderen van files en verkeersirritaties.

Een regelmatig voorkomend probleem is dat voertuigen achteruit moeten rijden vanuit parkeervakken, wat extra opstoppingen creëert. Nog een onmiskenbaar pijnpunt is dat zodra een bestuurder beleefd voorrang verleent, meerdere voertuigen tegelijkertijd willen invoegen, wat de opstopping verergert in

plaats van oplost.

“Leren ritsen” kan de verkeersstroom verbeteren door een gestructureerde en geordende manier van invoegen te bevorderen. In tegenstelling tot de huidige praktijk waarin beleefdheid vaak tot misbruik leidt, zorgt ritsen ervoor dat één voertuig per keer invoegt, waardoor de doorstroming verbetert en filevorming wordt beperkt.

Voor een succesvolle invoering van de ritsmethode is echter bredere bewustwording en educatie nodig. Dit vergt inspanningen van zowel de overheid als verkeersorganisaties om dit concept actief te promoten en te onderwijzen. Mochten we het ritsen effectief implementeren, dan kunnen we een aanzienlijke verbetering van het verkeersbeheer en de vermindering van files verwachten.

Sinds de oprichting in 2009 zijn uit het Fonds Studiefinanciering Suriname (FSS) in totaal 4.146 leningen verstrekt aan studenten voor het volgen van een studie. Dit is ongeveer 73 procent van het totaal aantal aanvragen voor studiefinanciering. Van het totaal aantal verstrekte studieleningen zijn 1.634  leningen oftewel 39,5 procent volledig afgewikkeld en lopen er nog 2.512 actieve leningen. Het aantal afgestudeerden bedraagt in totaal 711 (17 procent) en het aantal studenten dat heeft afgehakt is 315. De Nationale Ontwikkelingsbank (NOB) is de beheerder van het FSS.

Het FSS werd in 2009 ingesteld met als doel het stimuleren van hoger kaderontwikkeling in

Suriname, met name voor studenten van het universitair en hoger beroepsonderwijs. Dit doel tracht het FSS te bereiken middels het verstrekken van een lening voor het volgen van een studie. In de tweede helft van 2020 werd vanwege de financiële crisis in Suriname en de daardoor beperkte middelen van de NOB de verstrekking van studiefinanciering opgeschort.

Deze situatie werd in augustus 2021 hersteld. Niet lang geleden heeft de regering een bedrag van SRD 5 miljoen in het fonds gestopt. Studenten kunnen in aanmerking komen voor een lening voor het collegegeld, het inschrijfgeld, een maandelijks leenbedrag en een additioneel leenkrediet.

De regering heeft nogmaals gesteld dat de begroting van SRD 800 miljoen voor de aanstaande verkiezingen te hoog is en dat er dringende maatregelen genomen moeten worden om deze aanzienlijk te verlagen.

Financiënminister Stanley Raghoebarsing zegt dat er met uiterste zorgvuldigheid naar de begroting zal worden gekeken, waarbij bezuinigingen onontkoombaar lijken, zonder daarbij de integriteit van de verkiezingen in gevaar te brengen. “We kijken wat er werkelijk uitgegeven kan worden. We hopen dat we kosten kunnen besparen, vooral omdat er bij deze verkiezingen enkele vereenvoudigingen zijn doorgevoerd,” verklaarde Raghoebarsing.

Een van de belangrijkste veranderingen is de introductie van een landelijke lijst, in

plaats van aparte lijsten per district, wat de logistiek van het verkiezingsproces aanzienlijk vergemakkelijkt.

Bovendien zullen er nieuwe, inklapbare stembussen worden ingezet, waardoor het transport naar het binnenland goedkoper en efficiënter wordt. “In plaats van oude melkbussen, vliegen we nu dozen in die in elkaar kunnen worden geklapt. Dit bespaart kosten,” voegde de minister toe.

De begroting is niet uitsluitend bedoeld voor verkiezingsgerelateerde uitgaven. Ook andere initiatieven zoals straatnaamborden, huisnummering en verificatie van bestanden dragen bij aan een efficiënte infrastructuur en zijn ook onderdeel van de begroting.

“SRD 800 miljoen is veel geld, en we bespreken dit serieus met de minister van Binnenlandse

Zaken. We willen ervoor zorgen dat we zo goed en zo zuinig mogelijk met deze middelen omgaan,” aldus Raghoebarsing. “Het mag niet verkeerd lopen, en ik ben ervan overtuigd dat dit niet zal gebeuren.”

UNITEDNEWS

 

In een zojuist uitgegeven gezamenlijke verklaring zeggen de NDP en de HVB dat ze de samenwerking voortzetten. Nieuw Suriname en PDO zijn uit de samenwerking gestapt.

 

Verklaring

Hierbij geven De Nationale Democratische Partij (NDP) en de Hervormings- en  Vernieuwingsbeweging (HVB) aan, kennis te hebben genomen van het besluit van Nieuw Suriname en PDO, op 23 september 2024, om het eerder getekende

samenwerkingsconvenant, met de NDP, per direct te beëindigen.

 

De HVB en de NDP verklaren dat zij doende zijn hun samenwerking op basis van het eerder  getekende convenant vorm te geven en dat zij daarmee verder gaan om zo de doelstellingen in genoemd

convenant te realiseren voor Suriname.

En gaan over tot de orde van de dag.

 

Deze verklaring is vandaag getekend door de voorzitters van NDP Jennifer Geerlings-Simons en Mike Noersalim van de HVB.

In de Amerikaanse staat Missouri is deze weej de 55-jarige Marcellus Williams geëxecuteerd. Hij werd veroordeeld voor een moord in 1998, maar hield tot het einde vol dat hij onschuldig was.

Een poging tot uitstel van executie deze week liep op niets uit, Williams werd meer dan twintig jaar geleden, in 2001, veroordeeld voor de moord op een voormalig journaliste. De vrouw werd met steekwonden in haar woning aangetroffen, maar Williams heeft sinds de moord altijd zijn onschuld volgehouden.

In 2015 en 2017 zou hij ook al de doodstraf krijgen, maar telkens wisten zijn advocaten dat uit te stellen. Zij

zeggen dat er onzorgvuldig met bewijsmateriaal is omgegaan rondom de moordzaak.

Opvallend genoeg waren ook de nabestaanden van het vrouwelijke slachtoffer tegen zijn executie. Zelfs de Amerikaanse aanklagers vroegen om uitstel van executie, maar deze week werd duidelijk dat de dodelijke injectie niet wordt geannuleerd of uitgesteld. Die beslissing kwam van het Hooggerechtshof en de gouverneur van de staat.

Een van de advocaten van Williams reageerde tegenover de zender. “Williams gaf alle fouten die hij in zijn leven had begaan altijd ruimschoots toe, maar hij twijfelde nooit aan zijn onschuld in deze zaak”, klonk het. “We zijn vol ongeloof dat

de staat een onschuldige man dit heeft aangedaan.” 

Op 26 september 1960 werd voor het eerst in de geschiedenis van de VS een debat tussen presidentskandidaten van grote partijen live uitgezonden op televisie.

De presidentskandidaten, John F. Kennedy, een Democratische senator van Massachusetts, en Richard M. Nixon, de vicepresident van de Verenigde Staten, kwamen bijeen in een studio in Chicago om binnenlandse zaken van de VS te bespreken.

Kennedy kwam als winnaar uit de bus in dit eerste van vier televisiedebatten, deels vanwege zijn grotere gemak voor de camera dan Nixon, die, in tegenstelling tot Kennedy, nerveus leek en weigerde make-up te dragen. Nixon deed het beter in het tweede

en derde debat en op 21 oktober kwamen de kandidaten bijeen om buitenlandse zaken te bespreken in hun vierde en laatste debat.

Minder dan drie weken later, op 8 november, won Kennedy 49,7 procent van de stemmen in een van de nipte presidentsverkiezingen in de geschiedenis van de VS, waarmee hij de 49,6 procent van zijn Republikeinse tegenstander met een fractie overtrof.

In Suriname is de 17-jarige Sergio E. gisteravond aangehouden aan de Sophialaan, nadat hij een 16-jarige jongen met een mes in de buikstreek had gestoken. Het slachtoffer, Emmanuel P., werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht en behandeld voor een maagperforatie.

De steekpartij vond plaats naar aanleiding van een eerdere ruzie. Volgens Sergio zou het slachtoffer een dag eerder zijn jongere broer hebben geslagen. Op woensdagavond rond 19.00 uur ging het slachtoffer met een groep jongens voetballen. Sergio zag Emmanuel en viel hem, volgens getuigen, aan. Hij haalde een mes tevoorschijn en stak het slachtoffer twee keer in de rechterbuikstreek.

Emmanuel viel

op de grond, waarna omstanders ingrepen, het mes afpakten en Sergio overmeesterden. De verdachte werd door de politie meegenomen naar het bureau voor verhoor.

Een familielid van Emmanuel ontkent echter dat hij betrokken was bij een ruzie. Volgens de familie was het slachtoffer die avond voor het eerst met de groep gaan voetballen. Ze hoorden van de groep dat een neef van Emmanuel de dag ervoor betrokken was bij een woordenwisseling, maar deze neef was die avond niet aanwezig.

Sergio zou de verkeerde persoon hebben aangevallen en het onschuldige slachtoffer ernstig hebben verwond.

Emmanuel was na de aanval niet aanspreekbaar en werd met

een ambulance naar de Spoedeisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis vervoerd. De politie van Nieuwe Grond heeft de zaak in onderzoek. Na afstemming met het Surinaamse Openbaar Ministerie is Sergio in verzekering gesteld.