In zaak waarbij de autobestuurder Ernst F. wordt verweten opzettelijk te zijn afgereden op het slachtoffer, vond donderdag het verdachtenverhoor plaats.

Ernst heeft al eerder aangegeven dat hij niet doorhad dat hij het slachtoffer had aangereden. Hij stopte 10 meter verder in zijn inrit en zag het slachtoffer zijn hand opsteken en om hulp roepen. De verdachte liep toen gelijk naar het slachtoffer toe en nam het letsel waar. Hij is toen naar huis gelopen en heeft een doek gehaald en heeft het slachtoffer daarin gewikkeld en heeft hem gelijk naar het politiebureau gebracht. 

“Ik heb hem op mijn schouders genomen en

het bureau binnen gedragen. De agenten wilden hem niet helpen. Ze zeiden dat hij zelf uit de auto moest komen”, verklaarde de verdachte. Hierna werd de ambulance gebeld. Het slachtoffer heeft drie maanden in het ziekenhuis gelegen, waarbij zijn linker onderbeen werd geamputeerd.

Ernst gaf aan dat hij al vrij was en hij moest zijn auto van het politiebureau ophalen, toen hij weer werd opgehaald door de politie. Ook gaf Ernst aan dat hij in gesprek was met het slachtoffer en dat zulks is opgenomen op zijn dash cam. Het slachtoffer vroeg hem hierbij pardon voor de gestolen lemmetjes. Hiervan heeft

hij de memory card aan de politie gegeven. Volgens Ernst is de politie zulks kwijtgeraakt en beschuldigt hem ervan een lege memory card te hebben gegeven aan de politie.

Kantonrechter Maitrie Kuldip Singh vond dit een ernstige aantijging en wil hierover op de zitting van 21  november de politieambtenaar horen.

Ernst zei, dat hij bereid was het slachtoffer tegemoet te komen in de kosten, totdat deze een aanklacht tegen hem indiende en hem beschuldigde van poging tot moord op hem. 

Het slachtoffer is eerder gehoord door de Kantonrechter en maakte duidelijk hoe vreselijk hij behandeld was door de verdachte. Die hem opzettelijk zou hebben aangereden en hem daarna op de berm zou hebben laten liggen. Het slachtoffer geeft aan dat hij lemmetjes had gestolen, maar daarin zag hij niets verkeerd. Volgens hem is de verdachte hem voorbij gereden en is toen achteruit gereden op straat om vervolgens met grote snelheid op hem af te rijden, waardoor hij een ernstig beenletsel heeft opgelopen. “Het bot stak eruit en niemand kwam mij helpen”, legde hij uit. 

Op vragen van de rechter waar de buren waren, zei hij dat alle buren op hun balkon waren.

Het verwijt van het slachtoffer als zou hij hem opzettelijk hebben aangereden, begrijpt de verdachte ook niet. Hij heeft pas nadien begrepen dat het slachtoffer lemmetjes van hem had gestolen. Ook donderdag benadrukte de verdachte, dat hij het slachtoffer die dag voor het eerst had gezien en totaal geen reden had om hem al dan niet opzettelijk aan te rijden. Hij dacht dat het misschien de tuinman was die zijn zus zou sturen. Toen het slachtoffer naast het voertuig was, is het vermoedelijk vanwege de zware tas komen te vallen en reed het voertuig over diens been. 

Ernst wees erop dat hij een hoge terreinauto rijdt. “Indien ik hem met snelheid had aangereden zou de slag minstens een meter van de grond zijn en niet aan het onderbeen van het slachtoffer”. 

Het slachtoffer heeft een amputatie onder de knie. Ernst gaf aan totaal geen reden te hebben gehad om het slachtoffer opzettelijk aan te rijden. 

De verdachte was eerder 4 dagen aangehouden, maar werd door de rechter-commissaris in vrijheid gesteld.

Ryan merkt een schrijnende situatie op:op de hoek van de Zwartenhovenbrugstraat en Dr. Sophie Redmondstraat waar een man bedelt met een zieke voet. Ondanks dat iedereen deze man ziet, blijft de vraag of hij hulp krijgt onbeantwoord. 

Dit roept serieuze vragen op over de toegankelijkheid van medische zorg voor sociaal zwakkeren. Hoe kan het dat geen enkele arts deze man ziet en helpt? Het lijkt alsof er geen systeem bestaat van “dit zie ik, dus ik help”.

De situatie van deze man is symptomatisch voor een groter probleem. In een rechtvaardige samenleving zou niemand aan zijn lot mogen worden overgelaten, zeker niet

wanneer medische zorg eenvoudig toegankelijk zou moeten zijn. Het is verontrustend dat deze man eerst alles zelf moet regelen voordat hij hulp kan krijgen. Dit toont het gebrek aan een proactieve aanpak binnen onze zorgsystemen, die als doel zouden moeten hebben om juist de meest kwetsbaren te ondersteunen.

Het gebrek aan respons van medische professionals en de gemeenschap in het algemeen toont een schrijnend gebrek aan medemenselijkheid. Er moet een dringende heroverweging komen van hoe we zorg benaderen, waarbij we teruggaan naar de essentie van hulpverlening: zien, handelen en helpen.

De meest hulpeloze, nutteloze en symbolische personage die wij op het wereldtoneel telkens alleen maar verklaringen zonder enig effect zien voorlezen, is de secretaris-generaal van de VN: Antonio Guterres. De man en de organisatie waar hij leiding aan geeft, hebben bij de handhaving van de wereldvrede niets in de melk te brokkelen. We leven in een beschaafde wereld, in een moderne wereld maar nog steeds worden er oorlogen uitgevochten. De VN heeft haar rol om vrede in de wereld te bepalen totaal misgelopen. Op dat stuk is de VN overbodig geworden. 

Ook de VN Veiligheidsraad is overbodig, als we bedenken dat

er landen zijn als Israël die gewoon op VN vredestroepen schieten. Met deze acties heeft de USA aangetoond, dat ze boven de VN en de Veiligheidsraad staat. Dat geldt dus ook voor het machtige leger van Israël en de Israelische regering.  

Een VN-Vredesmacht is een rol die wordt bekleed door het Departement Vredes Operaties als een “instrument dat door de organisatie is ontwikkeld als een manier om landen te helpen die door conflicten zijn verscheurd om de voorwaarden voor duurzame vrede te creëren”. Vredeshandhavers volgen en observeren vredesprocessen in conflictgebieden en helpen ex-strijders bij het uitvoeren van de vredesakkoorden die ze

mogelijk hebben ondertekend. Dergelijke bijstand is er in vele vormen, waaronder vertrouwenwekkende maatregelen, machtsdelingsregelingen, electorale steun, versterking van de rechtsstaat en economische en sociale ontwikkeling. Dienovereenkomstig kunnen VN-vredeshandhavers soldaten, politieagenten en burgerpersoneel omvatten. 

Soldaten die lid zijn van deze vredesmacht worden blauwhelmen of blauwe baretten genoemd. 

Het Handvest van de Verenigde Naties geeft de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties de macht en verantwoordelijkheid om collectieve actie te ondernemen om de internationale vrede en veiligheid te handhaven. Om deze reden kijkt de internationale gemeenschap gewoonlijk naar de Veiligheidsraad om vredeshandhavingsoperaties goed te keuren.

De meeste van deze operaties worden opgezet en uitgevoerd door de Verenigde Naties zelf, met troepen die onder operationele controle van de VN dienen. In deze gevallen blijven vredeshandhavers lid van hun respectieve strijdkrachten en vormen ze geen onafhankelijk “VN-leger”, omdat de VN niet over een dergelijke troepenmacht beschikt. In gevallen waarin directe betrokkenheid van de VN niet passend of haalbaar wordt geacht, machtigt de Raad regionale organisaties of coalities van bereidwillige landen om vredeshandhavings- of vredeshandhavingstaken op zich te nemen. 

Israël verwijt de secretaris-generaal van de VN, Guterres, dat hij het met werk van UNIFIL in Libanon opzettelijk het Israëlische leger zou tegenwerken, en daarmee partijdig zou zijn in de oorlog. Volgens Netanyahu zijn de blauwhelmen een menselijk schild voor Hezbollah. Mede daarom verklaarde Israël, Guterres vorige week tot persona non grata.

Unifil staat voor de United Nations Interim Force In Libanon (het Interim Leger van de Verenigde Naties in Libanon).

Het is een vredesmissie van de Verenigde Naties opgericht op 19 maart 1978 door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Het doel van de oprichting van UNIFIL is om de demilitarisering van Hezbollah te bevestigen, de operaties van het Libanese leger tegen opstandelingen en wapensmokkel te steunen. Ook is het doel de Israëlische terugtrekking uit Libanon te bevestigen en om ervoor te zorgen dat de regering van Libanon zijn effectieve gezag in het gebied kan herstellen. Het conflict in Zuid-Libanon van 1978 vond plaats in de context van de Palestijnse opstand in Zuid-Libanon en de Libanese burgeroorlog. Het mandaat moest van Unifil is aangepast als gevolg van de Israëlische invasie van Libanon in 1982 en na de Israëlische terugtrekking uit Libanon in 2000. 

Na de Libanonoorlog van 2006 heeft de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties Unifil uitgebreid en extra taken aan het mandaat toegevoegd, zoals het helpen van ontheemden. Op 1 oktober 2024 begon Israël met een invasie van Zuid-Libanon en luchtaanvallen op doelen in het hele land. Unifil -troepen kwamen niet tussenbeide en bleven op hun posities. Op 4 oktober vroeg het Israelisch leger (IDF) tegen het Ierse UNIFIL-personeel dat ze zich moesten terugtrekken uit een van hun posities. 

Vertegenwoordigers van de vredesmissie en de Ierse regering weigerden. In de avond van 9 oktober hebben IDF-soldaten “opzettelijk het videobewakingssysteem op de UNP 1-31-basis, het verlichtingssysteem en een radio-repeater op de UNP 1-32A-basis beschoten en uitgeschakeld. Op 10 oktober 2024 openden Israëlische troepen het vuur op drie Unifil -posities in Zuid-Libanon, waaronder de hoofdbasis van Unifil in Naqoura. Twee Indonesische personeelsleden raakten gewond nadat een Israëlische tank op een uitkijktoren had geschoten. 

Op 10 oktober eiste Israël de onmiddellijke terugtrekking van al het Unifil -personeel dat zich binnen 5 km van de Israëlisch-Libanese grens bevond (dat wil zeggen alle posities van de missie in Zuid-Libanon). De landen die een bijdrage leverden aan de missie weigerden unaniem. 

Op 11 oktober viel de IDF opnieuw de basis in Naqoura aan. Twee Sri Lankaanse vredeshandhavers raakten gewond, één ernstig, en de ommuring werd beschadigd door een IDF-bulldozer. Unifil -bases leden zware schade tijdens botsingen tussen de IDF en Hezbollah op de avond van 11 oktober. Op 12 oktober raakte een Indonesische Unifil -soldaat gewond door Israëlisch vuur. Op 13 oktober meldde de missie dat twee IDF-tanks een Unifil -positie waren binnengedrongen nadat ze de poort hadden vernietigd. 

Zo zien we hoe de USA en Israël de machtigste landen in de wereld zijn en hoe ze boven het VN-systeem staan. Deze landen schrijven voor wat de internationale wereldorde is. De rest is verplicht dat op te volgen. Intussen blijft Guterres op zijn stoel zitten om waardeloze verklaringen te blijven voorlezen. 

Op een onverharde weg in Colombia, diep in een bos, kweken natuurbeschermers exotische kikkers om te proberen handelaren te ondermijnen die de jungles van het land van zijn amfibieën plunderen.

Een ernstig bedreigde harlekijngifkikker (Oophaga histrionica) is een van de 14 soorten die voor de verkoop worden gekweekt in het laboratorium Tesoros de Colombia (Schatten van Colombia) bij Bogota, een van de vele plannen wereldwijd om de illegale handel in wilde dieren te bestrijden door exemplaren te leveren die legaal zijn gefokt, in gevangenschap.

De illegale handel in wilde flora en fauna is de vierde meest winstgevende illegale business ter wereld,

met jaarlijkse inkomsten van $ 23 miljard (21 miljard euro), volgens de Verenigde Naties.

In Colombia, waar ongeveer 10 procent van ’s werelds amfibieën leeft, worden pijlgifkikkers levend gevangen in de Choco-jungle en naar het buitenland gesmokkeld om buitenlandse terrariums te versieren.

Het gif zorgt voor kippenvel bij verzamelaars: de kikkers scheiden een gifstof af die ademhalingsfalen kan veroorzaken. Om de handel in deze en andere soorten te beteugelen, hebben sommige landen een legale handel in wilde dieren toegestaan. “Als er een internationale vraag is naar kikkers, is het belangrijk om legale kikkers te leveren die zich ook in (hun nieuwe)

thuis kunnen voortplanten”, aldus Ivan Lozano, oprichter van Tesoros de Colombia.

Slechts een jaar nadat Spanje Puerto Rico zelfbestuur verleende, hijsen Amerikaanse troepen de Amerikaanse vlag boven de Caribische natie, waarmee ze het gezag van de VS over de miljoen inwoners van het eiland formaliseerden.

In juli 1898, tegen het einde van de Spaans-Amerikaanse oorlog, lanceerden Amerikaanse troepen een invasie van Puerto Rico, dat een van de twee belangrijkste bezittingen van Spanje in het Caribisch gebied was. Met weinig weerstand en slechts zeven Amerikaanse doden, konden Amerikaanse troepen het eiland medio augustus veiligstellen.

Na de ondertekening van een wapenstilstand met Spanje werd het eiland op 18 oktober overgedragen aan de Amerikaanse

troepen.

De Amerikaanse generaal John R. Brooke werd militair gouverneur. In december werd het Verdrag van Parijs ondertekend, waarmee de Spaans-Amerikaanse oorlog werd beëindigd en de overdracht van Puerto Rico aan de Verenigde Staten officieel werd goedgekeurd.

De rechter-commissaris heeft donderdag de aanhouding van de autobestuurder die betrokken was bij de aanrijding op het Garnizoenspad waarbij op 11 oktober een 69-jarige man van Haïtiaanse afkomst is overleden, onrechtmatig verklaard. Het slachtoffer overleed ter plaatse.

De bestuurder verklaarde dat hij de fietser van achteren had aangereden omstreeks 19.00 uur. Hij raakte in paniek en reed naar huis. Zijn moeder en jongere broer hebben hem om 20.00 uur naar de politie Derde Rijweg gebracht. Hierna werd de bestuurder Sagar G. in verzekering gesteld.

Zijn advocaat Sangramsing Ramman betoogde bij de rechter-commissaris dat er geenszins is voldaan aan de vereisten van de

wet voor aanhouding. De wetgever heeft nadrukkelijk gesteld, dat indien een bestuurder binnen 4 uren zich aanmeldt, de strafvervolging achterweg kan worden gelaten. Er was dus van meet af aan geen grond om deze bestuurder in te sluiten en dan nog stuurt het Parket de zaak naar de rechter-commissaris voor toetsing, zegt de advocaat. 

De rechter-commissaris was het volkomen eens met de advocaat en gelaste de onmiddellijke invrijheidstelling van Sagar.