In Suriname krijgen mensen met een beperking slechts mondjesmaat hun rechtmatige financiële uitkering, en zelfs dat mag met een flinke vertraging. De uitkering, die op de twintigste van iedere maand uitbetaald zou moeten worden, komt vaak veel later, zonder uitleg of excuses van de regering. Het bedrag dat zij ontvangen is al niet veel en, in het licht van de diepe economische crisis waarin het land verkeert, betekent dit uitstel dat men niet eens de meest basale levensbehoeften kan aanschaffen. Het gevolg? Deze mensen – onze ouders, kinderen, vrienden, en buren – worden in hun kwetsbaarheid nog afhankelijker, en hun

waardigheid steeds verder afgebroken.

De vraag blijft onbeantwoord: waarom moeten deze mensen keer op keer de prijs betalen voor een gebrek aan overheidsbeleid en organisatie? 

Zonder enige verantwoording af te leggen of empathie te tonen, wordt hun rechtmatige ondersteuning maandenlang vertraagd. Daarbij zegt de regering al een jaar lang dat het ontbreekt aan materiaal voor het maken van de monikarta, een document dat nodig is om aanspraak te maken op hun uitkering. Of dit een valide reden is, blijft onduidelijk – velen, waaronder ikzelf, betwijfelen deze verklaring. De stilte rondom deze problematiek doet vermoeden dat de regering zich geen rekenschap geeft van

de impact op deze mensenlevens.

Schending van fundamentele mensenrechten

Het uitblijven van tijdige uitkeringen voor mensen met een beperking is niet alleen een nationale misstand; het is een grove schending van internationale mensenrechtenverdragen. Volgens het VN-Verdrag inzake de Rechten van Personen met een Handicap (CRPD) hebben mensen met een beperking recht op een leven in waardigheid, zelfredzaamheid, en volledige integratie in de maatschappij. Artikel 28 van dit verdrag specificeert het recht op een levensstandaard die voorziet in basisbehoeften en beschutting tegen armoede. Door de uitkeringen te vertragen, ontnemen de verantwoordelijke autoriteiten deze mensen het recht op een waardig bestaan en financiële stabiliteit, waarmee zij in directe strijd handelen met hun verplichtingen.

Daarnaast schendt de regering de bepalingen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM), waaronder het recht op sociale zekerheid en een levensstandaard die gezondheid en welzijn garandeert (Artikel 22 en 25). Als de regering zich blijft verschuilen achter excuses zonder hun plicht na te komen, blijven zij niet alleen in gebreke tegenover hun eigen burgers, maar ook tegenover de internationale gemeenschap en de wetten waaraan zij zich hebben verbonden.

Waar blijft de verantwoording?

Het uitblijven van excuses of een verklaring voor de voortdurende vertragingen getuigt van een diep gebrek aan respect voor deze burgers en hun dagelijkse strijd. Het is een overheidsplicht om transparantie en betrouwbaarheid te tonen tegenover haar bevolking. Deze situatie weerspiegelt het tegenovergestelde: de regering schuift haar verantwoordelijkheid af en lijkt nauwelijks rekening te houden met de benarde situatie waarin deze mensen verkeren. Door te blijven zwijgen en geen structurele oplossingen te bieden, blijft de afhankelijkheid en wanhoop onder deze kwetsbare groep groeien.

Tijd voor verandering

De tijd is gekomen voor de regering van Suriname om de rechten van alle burgers, en vooral van de meest kwetsbaren, te respecteren. Het negeren van de rechten van mensen met een beperking verergert hun armoede en ontneemt hen de kans op een waardig leven. Dit vraagt om verandering, empathie en, bovenal, om verantwoordelijkheid. Als de overheid werkelijk begaan is met het welzijn van haar volk, moet ze onmiddellijk maatregelen nemen om de uitkeringen op tijd te verstrekken, een eerlijke en transparante verantwoording afleggen en het vertrouwen van haar burgers herstellen.

Mensen met een beperking zijn evenzeer burgers van Suriname. Zij verdienen het respect, de erkenning en de ondersteuning die hen door de wet is toegezegd.

Aniel Koendjbiharie

De Energie Autoriteit Suriname (EAS) heeft dit jaar de eer de jaarlijkse conferentie van de Organisation of Caribbean Utility Regulators (OOCUR) te hosten. Het thema van deze editie is “Right-sizing Regulatory Agencies: What Is Needed” en de conferentie werd op maandag 28 oktober officieel geopend door Arleen Emanuels, waarnemend Algemeen Directeur van het Kabinet van de President, namens president Chandrikapersad Santokhi. De conferentie duurt van 28 tot en met 30 oktober 2024.

De OOCUR is een samenwerkingsverband van regelgevende instanties uit de telecom-, energie- en watersector in het Caribisch gebied, dat zich richt op gezamenlijke oplossingen voor regionale uitdagingen. Tijdens

de conferentie worden thema’s besproken zoals de omvang, capaciteit en verwachtingen van toezichthouders, met nadruk op samenwerking tussen regulerende instanties ende samenleving.

Directeur Anand Kalpoe van de EAS onderstreepte het belang van deze conferentie voor Suriname, vooral gezien de uitdagingen die het land ondervindt bij de energietransitie. “Onze toezichthouders staan voor complexe taken. Het is essentieel dat we over voldoende middelen en expertise beschikken om de kwaliteit van onze diensten te waarborgen. De samenwerking met andere OOCUR-leden biedt ons de kans om van hun ervaringen te leren en deze in Suriname toe te passen”, aldus Kalpoe.

In haar openingstoespraak benadrukte Arleen Emanuels

het belang van kennisuitwisseling om de regulering van nutsvoorzieningen te versterken. “Relatief jonge landen zoals Suriname staan voor unieke uitdagingen. Door ervaringen te delen, kunnen we beter inspelen op de groeiende vraag naar energie, informatietechnologie en water. Goede regulering van onze nutsvoorzieningen is cruciaal voor de sociale en economische ontwikkeling van ons land en de regio.”

OOCUR-voorzitter Ansord Hewitt gaf aan dat het thema “Right-sizing Regulatory Agencies: What Is Needed” een kans biedt om de structuur, inhoud en activiteiten van toezichthoudende instanties opnieuw te evalueren. “Dit is een uitstekende gelegenheid om van elkaar te leren en fouten te vermijden. We streven naar een conferentie die alle sectoren aanspreekt en bieden inzicht in de voornaamste uitdagingen binnen verschillende sectoren. Dit helpt ons de prioriteiten van onze leden beter te begrijpen en deze te integreren in ons jaarlijkse werkplan”, merkte Hewitt op. De EAS werd in november 2023 officieel lid van de OOCUR, en dit is de eerste keer dat het evenement in Suriname plaatsvindt. De opgedane kennis en inzichten zullen bijdragen aan de verdere ontwikkeling en verduurzaming van de energiesector in Suriname.

Op 29 oktober 2003 scoorde het 18-jarige basketbal wonderkind LeBron James 25 punten, pakte zes rebounds en deelde negen assists uit, maar zijn Cleveland Cavaliers verloren van de meer ervaren Sacramento Kings, 106-92.

Zijn debuut is een van de meest indrukwekkende in de geschiedenis van de competitie: slechts enkele maanden eerder was James afgestudeerd aan de middelbare school.

De wedstrijd, uitgezonden door ESPN, was “de grootste reguliere seizoenswedstrijd die we hier ooit hebben gehad,” vertelde Sacramento-eigenaar Joe Maloof aan de Cleveland Plain Dealer. “… LeBron is een verademing.”

Hoewel Cleveland het seizoen afsloot met een 35-47-record en de play-offs miste, was

James’ impact als rookie enorm. Hij had gemiddeld 20,9 punten, 5,9 assists en 5,5 rebounds en leidde het team naar 18 overwinningen meer dan het vorige seizoen.

De afdeling Rijbewijzen van het Korps Politie Suriname (KPS) heeft onlangs opnieuw een oproep gedaan aan burgers om hun rijbewijs op te halen. Naar schatting liggen er zo’n 7.500 rijbewijzen, afgegeven sinds 2021, nog op de afdeling. Zo’n 500 rijbewijzen alleen al behoren tot personen met de initialen A en B. 

Geen gehoor aan eerdere oproepen

De situatie is niet nieuw, aangezien de afdeling Rijbewijzen al meerdere keren een oproep heeft gedaan aan burgers om hun rijbewijs af te halen. Deze rijbewijzen van zowel de geslaagden als de aanvragen van verlengingen die al jaren op de afdeling liggen zijn nimmer afgehaald.

Waarom worden

rijbewijzen niet opgehaald ?

Dagblad Suriname sprak met een inspecteur van de afdeling Rijbewijzen over mogelijke redenen hiervoor, maar ook hij is niet zeker waarom zoveel mensen hun rijbewijs niet komen ophalen. Hij vermeldt dat er sinds 2021 ongeveer 7.500 rijbewijzen klaar liggen, verdeeld over drie categorieën: verlengingen, duplicaten en rijbewijzen voor nieuwe geslaagden.

Kosten

“Het kost maar SRD 250”, legt de inspecteur uit, om aan te geven dat de kosten relatief laag zijn en mogelijk geen belemmering vormen. Daarbij zijn er geen extra kosten of boetes verbonden aan het later afhalen van het rijbewijs, wat wellicht ook een reden kan zijn voor

het uitblijven van een reactie.

Intussen wachten anderen al jaren 

De namen van personen die hun rijbewijs kunnen ophalen worden regelmatig gedeeld op social media en de KPS-website, maar veelal zonder succes. Ondertussen blijven honderden anderen wachten op hun rijbewijs. Het grote aantal niet-afgehaalde rijbewijzen verstoort het proces en zorgt voor onnodige druk op de afdeling Rijbewijzen.

SD

In wat inmiddels de langstlopende soap van Suriname lijkt te zijn, horen we weer de klaagzangen over onze mysterieuze en ongrijpbare visstroperij. Onze vissige vrienden blijven verdwijnen, niet alleen dicht bij de kust, maar ook verder op onze uitgestrekte Surinaamse zee, die zo’n 200 mijl aan verwaarloosd potentieel beslaat.

Maar hoe kan het ook anders? Onze zee patrouilleren met kustboten klinkt als een leuk idee, tot je ontdekt dat aan de horizon geen zeewaardige boten te bekennen zijn. De trieste grap? Er is zelfs geen budget om de bestaande Kustwachtboten te onderhouden. Het lijkt alsof we een restaurant hebben zonder keuken,

maar het menu blijft hetzelfde: vissen, verloren op zee.

De Kustwacht aan het ministerie van Binnenlandse Zaken toevertrouwen was een meesterzet van paradoxale besluitvorming. Binnenlandse Zaken, die er waarschijnlijk nog steeds over nadenkt of boten wel binnen hun ‘binnenlandse’ referentiekader vallen, heeft nooit geweten wat ze ermee moest doen. Maar hey, het was destijds een handige parkeerplek voor wat boten van een ondernemersplan met lening aspiraties. En dat terwijl zowel het leger als de politie hun eigen maritieme afdelingen hebben. Drie schippers op een zinkend schip, en niemand weet wie de kapitein is.

Ondertussen applaudisseren en lachen we allemaal ironisch mee, zonder

uitzicht op een verandering. Misschien omdat we gehecht zijn geraakt aan dit onophoudelijke nautische toneelstuk? Het is een 

cinematografisch meesterwerk dat ons keer op keer weet te boeien.

Toch vragen we ons af: welke dappere ziel stapt er naar voren om deze eindeloze maritieme melodrama te stoppen? Tot die tijd zetten we ons schrap voor het vervolg. We groeten elke aflevering met dezelfde nieuwsgierigheid als de vorige, want in dit Surinaamse zeeverhaal is er altijd meer dan genoeg zee, maar nooit voldoende zicht op een oplossing.

Waarnemend president Ronnie Brunswijk pleit ervoor dat de regering meer financiële middelen vrijmaakt voor het resocialisatieproces bij gevangenen in de strafinrichting van Santo Boma. Hij heeft op maandag 28 oktober 2024 tijdens een oriëntatiebezoek aan de inrichting zowel de mannen-als de vrouwenafdelingen bezocht. De regeringsfunctionaris kreeg een rondleiding van Joyce Pané-Alfaisi, korpschef van het Korps Penitentaire Ambtenaren (KPA).

Gedetineerden, die binnen het huis van bewaring allerlei ambachten uitoefenen, hebben om betere gereedschappen gevraagd. Ook voor de bouwvallige technische ruimten is er aandacht van de regeringsfunctionaris gevraagd. Tijdens de rondleiding zijn ook de noden van KPA-manschappen aangehoord. Over de hele linie

verkeren alle faciliteiten van de KPA’s in zeer slechte staat. De wnd. President heeft telefonisch contact gemaakt met minister Kenneth Amoksi van Justitie en Politie, en hem verzocht snel verandering te brengen in de erbarmelijke situatie.

De regeringsfunctoinaris zal iemand inzetten om het sportveld van hoog wied te ontdoen. Hij maakte ook van de gelegenheid gebruik om een bezoek te brengen aan Ernst Gefferie, Benny Brondenstein en Stephanus Dendoe en notitie te nemen van hun gezondheidstoestand. Zij zijn drie van de vijf veroordeelden in de 8 december strafzaak. De mannen, die begin dit jaar aan hun gevangenisstraf van 15 jaar begonnen,

verblijven namelijk in de ziekenboeg.

Op 9 oktober 2024 vond op de Ambassade van Suriname in Brasília de derde editie van de ‘Week van het Nederlands’ plaats. Deze activiteit, gewijd aan de Nederlandse taal, werd georganiseerd in samenwerking met de andere Nederlandssprekende ambassades in Brasília, namelijk de ambassade van Nederland en de ambassade van België. Het evenement bracht de culturen en gastronomie van de gemeenschappen uit de drie landen samen voor ongeveer 85 gasten, bestaande uit lokale autoriteiten alsook de studenten die Nederlands aan de Universiteit van Brasília studeren. Daarnaast werd de avond bijgewoond door de dichter Nicolas Behr, die enkele van zijn gedichten in

het Portugees en het Nederlands voordroeg, onder coördinatie van professor Júlio César Neves Monteiro van de Universiteit van Brasília (UnB). Ambassadeur Ramkisoen, die tevens de gastvrouw van de avond was, legde uit dat Suriname het enige Nederlandstalige land op het westelijk halfrond is en dat het Nederlands in Suriname ook invloed uitoefent op de verschillende lokale talen, die Nederlandse woorden in hun taal opnemen. Anderzijds wordt ook het Nederlands, zoals gesproken in Nederland, beïnvloed. Als voorbeeld noemde zij woorden uit het Sranan, de lingua franca in Suriname, zoals barki (=honderd) en duku (=geld) die inmiddels ook hun weg hebben gevonden in het Nederlands. Voorts was er gezorgd voor enkel tongtwisters zoals “Rode Rozen Ruiken Lekker”, die het publiek ter plekke mocht proberen uit te spreken. De gasten konden genieten van een foto-exhibitie waarbij cultuur, geschiedenis, historische en populaire plekken van de drie landen werden tentoongesteld.  

De borderline persoon lijkt aan de oppervlakte normaal, maar daaronder is ze ongeorganiseerd. Ze heeft woedeaanvallen die zo fel zijn als vuur en stemmingen die hobbelen over pieken en dalen. Ze raakt in angstige verwarring bij verlating en draait rond in een cirkel van verdriet en pijn.

Dit gedrag wordt vaker vastgesteld bij vrouwen dan bij mannen. Neem nou het geval

dat zo iemand verlaten dreigt te worden door haar partner. Ze raakt dan in paniek, ontsteekt in razernij en doet verwoede pogingen om dat te voorkomen. Ze denkt dan automatisch dat zij ‘slecht’ is en wil een einde aan haar leven maken. Door dramatische stemmingswisselingen zijn haar relaties dun en breekbaar. Ze prijst je vandaag de hemel in, morgen boort ze je de grond in; het ene moment lacht ze uitbundig, het volgende moment huilt ze vreselijk. De stemming wisselt per dag, soms per uur. Je kan er geen touw aan vastknopen.

Zo iemand is in verwarring over wie ze is,

wat ze wil, wat ze voelt, waar ze staat. Chaos heerst in haar leven. Als ze overspoeld wordt door emoties, wordt ze impulsief, geeft te veel geld uit, drinkt te veel alcohol, rijdt roekeloos of heeft onveilige seks. Bij afwijzing of verlating kan ze zichzelf pijn doen door in haar armen, buik of benen te snijden, krassen of branden. Dit verlicht tijdelijk de wanhoop en spanning. De littekens die zo ontstaan zijn de stille getuigen van schijnbaar ondraaglijke, onuitsprekelijke emoties of trauma’s. Soms dreigt ze er een einde aan te maken. Op deze manier probeert ze haar omgeving te controleren en te manipuleren. Maar een keer kan het raak zijn. Ongeveer tien procent van deze personen maakt een einde aan hun leven.

Borderline is een vage term voor hardnekkige emotionele ontregelingen. Het is een kwetsbaarheid. In stressvolle gebeurtenissen raakt zo iemand compleet de weg kwijt en kan daarom bij een specialist terechtkomen. Het eerste wat de specialist doet, is goed luisteren en duidelijke grenzen stellen om het chaotische, impulsieve gedrag in te dammen. Want zo iemand kan je kwellen met paniekoproepen of de voet tussen de deur zetten of de klink blijven vasthouden als je klaar bent met het gesprek. De specialist moet het razen en tieren en de crises van de persoon een beetje verdragen, maar tegelijkertijd de persoon confronteren met de gevolgen van haar gedrag. Meegaan en te veel toegeven heeft geen zin.  

In de behandeling kan de persoon veel irritatie veroorzaken, omdat er altijd chaos of onrust is in haar leven. Als ze haar zin niet krijgt, kan ze je verwijten maken en uitschelden. Als zielig doen niet helpt, kan haar stemming omslaan in een verlangen naar wraak, en als dat ook niet helpt, verandert het weer in een smeekbede, alsof er niets is gebeurd. Elke specialist heeft zijn of haar eigen grenzen in de omgang met zulke personen. Er zijn veel drop outs in de behandeling. Je moet heel neutraal en geduldig te werk gaan, niet veel praten maar doen, de persoon helpen om stap voor stap met frustraties om te gaan.

Bij zo iemand moet je het ijzer smeden als het ‘koud’ is, niet als de persoon heet is van woede, want dan voelt ze zich snel aangevallen. Ze is voortdurend bezig haar emoties en trauma’s in relaties met anderen uit te leven, zonder na te denken. Als ze voldoende is afgekoeld, reageert de specialist nuchter, “laten we eens kijken wat er hier gebeurt”, en maakt zaken bespreekbaar, helpt haar emotionele pijn of trauma in woorden te vatten, probeert haar gedrag te verbinden met gevoelens, zodat de persoon inzicht krijgt in haar boosheid en angstgevoelens. De persoon leert praten zonder te schreeuwen, en ook niet automatisch boosheid en angst om te zetten in drank, vreetbuien of destructieve acties.  

Ze wordt er altijd aan herinnerd dat ze zelf verantwoordelijk is voor het onder controle brengen van haar eigen onaangepaste gedrag. De bedoeling is dat ze een stabieler ego opbouwt en leert haar impulsen te beheersen en destructieve gevoelens te vervangen door woorden. De persoon moet beseffen dat juist de mensen die goed en zorgzaam zijn regels en beperkingen opleggen, terwijl degenen die alles toelaten verwaarlozend zijn. Bij een goede opvoeding horen beperkende maatregelen. Maar wat zo iemand het meeste helpt, is ouder worden. De heftige symptomen nemen af met de leeftijd.  

D. Balraadjsing

Zie ook:

Persoonlijkheidsstoornissen (1)

Paranoïde (2)

Schizoïde (3)

Antisociaal (4)

Illegale goudzoekers in Santander en Norte de Santander, voornamelijk protesteren tegen het plan van de overheid om een ​​gebied in de buurt van het Andesmoeras, bekend als Santurbán, uit te roepen tot tijdelijk natuurreservaat, waardoor ze de goudvoorraden onder de grond niet meer kunnen vinden.

Afzonderlijk protesteren goudzoekers in de provincie Antioquia in het noordwesten tegen de vernietiging van graafmachines en andere zware machines die worden gebruikt bij illegale of informele goudwinning door veiligheidstroepen.

Meer dan tweederde van het goud van het land wordt geproduceerd door operaties die niet volledig gecertificeerd zijn. De sector heeft dit jaar een boost gekregen

doordat de goudprijzen tot recordhoogte stegen, omdat het zich uitbreidende conflict in het Midden-Oosten de vraag naar veilige havens doet toenemen en handelaren de risico’s van de aanstaande Amerikaanse presidentsverkiezingen inschatten. Het metaal is dit jaar met ongeveer een derde gestegen tot $ 2.738,95 op vrijdag.

De regering van president Gustavo Petro werd gekozen op basis van beloften om het milieu van het land te beschermen, wat het soms in conflict bracht met sectoren die schadelijk zijn voor het milieu, zoals veeteelt en illegale goudwinning.

Minister van Mijnbouw en Energie Andres Camacho zei vrijdag in een bericht op X dat er

gesprekken gaande zijn om de protesten te beëindigen: